Oude Kerk

J. van der Heyden
Veduta del canale Oude Delft e la Chiesa Vecchia (Oude Kerk)
Oslo, Nasjonalmuseet for kunst, arkitektur og design

Τό' λυσα κι αυτό

Εσύ παιδί μου με τί ασχολείσαι; Δικηγόρος. Απο σχολείο; Τέλεια. Και τώρα; Περιμένεις διορισμό; Διορίζονται και οι δικηγόροι κολλητέ, δεν τόχω ξανακούσει. Εσύ Αποστόλη; Λογιστής. Κρατάς τα λεφτά ανθρώπων δηλαδή; Κλέβουν όλοι; Αυτό τόχω ξανακούσει. Παναγιώτη αγόρι μου εσύ τι ακριβώς ψάχνεις; Περιμένεις εκείνα τα λεφτά; Ακόμα τίποτα; Και τι θα κάνεις δικέ μου με τόσα λεφτά; Θα ανοίξεις κωλάδικο; Χρήσιμο ακούγεται αυτό. Με Τσέχες και Ρωσίδες. Μπράβο αγόρι μου, καλά θα ζήσεις στην επαρχία. Εσύ Ακη μου, σε βρίσκω στην ίδια θέση όπως πέρσι. Το τύπωσες εκείνο το βιογραφικό που λέγαμε; Ακόμα τίποτα, σιγά σιγά κολλητέ, υπάρχει χρόνος. Πήγες σε τρία internet cafe αλλά είχανε ξεμείνει απο μελάνι; Ρε πούστη μου ατυχία ο άνεργος.

Εξοχα είναι εδώ στην καφετερία. Πές μου ρε Σπύρο τα δικά σου. Σ' έγραψε ο Κώστας για ανασφάλιστο; Και τί του είπες ρε μαλάκα; Θα σε πηδήξει ο Μάκης; Τί λέ ρε Σπύρο να επέμβω, όχι δα και μεταξύ μας.

Τί άλλο έχεις ρε Σπύρο; Σε κυνηγάει η γυναίκα; Δικηγόρο έχεις; Δεν έχεις; Και πως θα νικήσεις αρχηγέ; Χαρτιά κρατάς για το μαγαζί; Οχι; Ωραίος είσαι φίλε, χρειάζεσαι λογιστή μάνα μου, να κλέβεις νόμιμα. Λοιπόν, χρειάζεσαι λογιστή για το μαγαζί, δικηγόρο για τη γυναίκα, και τώρα που σε έσβησα, και εναν ασφαλισμένο για το μαγαζί. Που να τρέχεις, που να τους βρείς; Θα στους βρώ εγώ ρε Σπύρο, έχω τρείς δικούς μου. Εντάξει; Τέλεια.

Δε μου λές ρε Σπύρο, εχεις και εκτυπωτή να τυπώσω κάτι; Τέλεια Σπυράκλα. We are in business...

Αναμένοντας το ψάρι...

Στην ηλεκτρονική και παγκοσμιοποιημένη εποχή μας, η διαμάχη "ΠΑΣΟΚ ή Εκλογές" με ακολουθεί ακόμα και στα πανέμορφα βουνά και λίμνες της Νέας Αγγλίας. Για μια καλή ψαριά παλεύουμε όλοι μας, άλλοι στην Ευτυχία, άλλοι στην αγορά εργασίας, άλλοι στο κομματιλίκι, άλλοι στο εργατοπατεριλίκι, άλλοι στο καρεκλοκενταυριλίκι.

Καθόλου δεν θα πλήξει ο Ελληνισμός τον Νοέμβριο του 2010, περιφερειακές εκλογές στις 7 του μήνα, λίγο μετά η Eurostat θα ανακοινώσει το αληθινό έλλειμμα του 2009 (που απο 6% εχει φτάσει 16%), στις 15 έρχεται το ΔΝΤ για την αξιολόγηση, και καπου εκεί, ο Γιώργος, ο Μεγάλος Μνημονιέρης, με τα έσοδα βουλιαγμένα, την περαίωση στα τάρταρα, και όλες τις εισοδηματικές και φοροεισπρακτικές πολιτικές του στο κόκκινο, θα ανακοινώσει και τα νέα μέτρα για την μείωση των δαπανών.Αν είναι αυτά που υποψιάζομαι, τότε σωστά το παληκάρι ένοιωσε την ανάγκη να την κοπανήσει. Στα όμορφα βουνά του New Hampshire, ψαρεματάκι και κανό είναι καταπληκτικές ενασχολήσεις...

Αλλα ο Γιώργος μάλλον δεν θα φύγει, θα πετάξει το μπαλάκι στο πολιτικό σύστημα για μεγαλύτερη συναίνεση, δια της βίας βέβαια, καθότι έχουν κατα πολύ αυξηθεί εκείνοι που προτιμούν την ρομαντική ψευδαίσθηση μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας απο την ρεαλιστική εικόνα μιας κοινωνίας που έχει ολοσχερώς αποδεκατιστεί. Η μεταβίβαση απο μια διεφθαρμένη πελατειακή κοινωνία σε μια μοντέρνα ανοικτή και ανταγωνιστική Ελλάδα απαιτεί φυσικά κάτι ενδιάμεσο. Και αυτό το ενδιάμεσο, αν είναι νάρθει, θάρθει μέσα στον επόμενο χρόνο. Και δεν θα μοιάζει καθόλου με εκδρομή στην εξοχή.

Θέατρο σκιών...

Ανύπαρκτος και υποτελικός, μια θλιβερή και αχρείαστη συνταγματική φιγούρα, χωρίς το θάρρος και την πυγμή που επιβάλει η ιστορική στιγμή της συμφοράς μας, αναλώνεται τυπικά σε κοινότυπες ξύλινες δηλώσεις που δεν αφορούν πλέον κανέναν.

Δεν είναι δυνατόν, ο ανώτατος θεσμικός άρχοντας της χώρας να μην κατανόησε πως οι τελευταίες βουλευτικές εκλογές που έδιωξαν τον Καραμανλή και έφεραν στην εξουσία τον Παπανδρέου, δεν αποτελούσαν μια απλή και συνηθισμένη εναλλαγή πολιτικών κομμάτων στην εξουσία, αλλα περιείχαν το διακύβευμα της διαβίωσης πλέον του Ελληνισμού. Και πως οι κατακλυσμιαίες αλλαγές που απαιτούνταν, απαιτούσαν επίσης την μέγιστη δυνατή συναίνεση κομμάτων και λαού, αν αυτός ο τόπος επρόκειτο να διατηρηθεί ζωντανός.

Δεν είναι δυνατόν να μην ήξερε το βάθος της διαφθοράς που επισκιάζει το πολιτικό μας σύστημα, και πως οι απαιτήσεις των περιστάσεων ξεπερνούσαν κατα πολύ τα τραγικά αναστήματα των υιών και εγγονών που ζητούσαν να μας κυβερνήσουν. Δεν είναι δυνατόν να μην διαισθάνθηκε πως χρειαζόμασταν μια θεατρική δραματοποίηση της τεράστιας ιστορικής στιγμής, μια τελετουργική και συνταγματική παρέμβαση του Προέδρου της Δημοκρατίας στα κοινά, για την διατήρηση της ενότητας και ομόνοιας των Ελλήνων.

Δεν είναι δυνατόν να μη γνώριζε τη σκανδαλώδη νομοθετική αυθαιρεσία του δικομματισμού, την κραυγαλέα έλλειψη κανόνων διαφάνειας της λειτουργίας των κομμάτων, τον μαύρο χρηματισμό τους, τον απέραντο νεποτισμό των εκπροσώπων τους. Αδύνατον αν μην γνώριζε τους αθωωτικούς νόμους που θεσπίστηκαν μέσα απο το Σώμα του οποίου ο ίδιος προήδρευε.

Αλλά ούτε μια κουβέντα, μια παρέμβαση, μια επίκληση, μια εστω αναφορά. Να συγκαλέσει κόμματα, να απαιτήσει αλλαγές, εν ανάγκη να πιέσει, να εκβιάσει. Και να πυροδοτήσει αλλαγές στο Σύνταγμα και τον πολιτικό κόσμο, ορίζοντας εν ανάγκη, μια κυβέρνηση ενότητας και προσωπικοτήτων, μακριά απο τα σάπια κόμματα και το διεφρθαρμένο κοινοβούλιο, διανθισμένης με προσωπικότητες κύρους, πείρας και γνώσης απο όλον τον ελληνικό κόσμο, να κάνει έκκληση στους Ελληνες στα πέρατα της γής, πως η πατρίδα κινδυνεύει.

Οπως έκαναν κάποτε, το 1814, ο Σκουφάς, ο Ξάνθος και ο Τσακάλωφ απο τη μακρυνή Οδυσσό...

Κατάσταση πολέμου

"Δεν πρόκειται ούτε μια στιγμή να διστάσω να κάνω αυτό που επιβάλλουν οι συνθήκες, αν συνεχιστεί η αντιπατριωτική απόπειρα υπονόμευσης αυτής της ενότητας, αυτού του αγώνα που κάνει ο λαός μας. Κριτής όλων μας ήταν, είναι και θα είναι ο ελληνικός λαός. Αυτός είναι που απαντάει πάντα στα αδιέξοδα.Και στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Γι΄ αυτό και στις 7 του Νοέμβρη απαντάμε μαζικά σε όλους εκείνους που υπονομεύουν την προσπάθεια".

Το προχώρησε πολύ το θέμα ο Γιώργος, δύο μέρες πριν τις περιφεριακές εκλογές, μπλόφα ξεμπλόφα τωρα είναι δέσμιος δυναμικών που αναζητούν εκλογές. Και εκλογές πρέπει να κάνει το συντομότερο δυνατόν. Η χώρα βρίσκεται σε πλήρη διάλυση. Και ουδείς νοήμων άνθρωπος πιστεύει πως το αποτέλεσμα των περιφεριακών έχει να κάνει τίποτα με τη μπλόφα του Γιώργου. Ο Γιώργος δεν μπορεί πλέον να κυβερνήσει.

Αφού το πράγμα έφτασε εκεί, ας δούμε την λογική του. Η συναίνεση και η εθνική ομοψυχία των Ελλήνων είναι αναγκαία. Η Ελλάδα τελεί υπο πραγματική διάλυση, σε όλα τα επίπεδα, και χρειάζεται επειγόντως ενα στρατηγικό σχέδιο. Και μια κυβέρνηση προσωπικοτήτων απο τον χώρο της Οικονομίας, της Διοίκησης, της τεχνικής μηχανοργάνωσης, της Ανάπτυξης. Ο Γιώργος κυβερνάει με τέσσερα άτομα, οι άλλοι αδιαφορούν, ούτε κάν μιλιούνται μεταξύ τους. ΠΑΣΟΚ και ΝΔ δεν έχουν πλέον ούτε στοιχειώδεις λόγους πολιτικής ύπαρξης, και το κομματικό υπερκράτος πρέπει επειγόντως να διαλυθεί. Είμαστε στο τελευταίο βήμα πρίν την ελεύθερη πτώση.

Δεν ανήκω στην κατηγορία εκείνη που πιστεύει πως ο Γιώργος είναι ηλίθιος. Παρά τη γλωσσική του ανεπάρκεια και τους σαφέστατους αμερικανισμούς του (ο Γιώργος είναι ελληνοαμερικανός), και παρά τις όποιες αμφισβητήσεις, ο σημερινός πρωθυπουργός της Ελλάδας έχει ελληνική συνείδηση, αγάπη προς την Ελλάδα, και ισχυρή επιθυμία να την σώσει. Πατάει όμως πάνω στο βαθύ ΠΑΣΟΚ, το οποίο πρέπει να διαλύσει.

Τον κατηγορούν πως θα μπορούσε να κάνει πολλά για να αποφύγουμε το Μνημόνιο. Πως θα μπορούσε να δανειστεί με μικρότερα επιτόκια την περίοδο πριν τον Μαιο του 2009, πως έκανε λάθος δηλώσεις. Σωστά όλα αυτά, τον κατηγόρησα και εγώ. Αλλά σήμερα πιστεύω πως ό,τι και νάκανε, η απόφαση είχε ήδη παρθεί. Η Γερμανία ηθελε μια γρήγορη λύση για την Ελλάδα, που τον Απρίλιο του 2009 πυροδότησε μια καταπληκτικη ευρωπαϊκη κρίση, απειλώντας το Ευρώ (δημιούργημα της Γερμανίας). Η Γερμανία ήθελε Μνημόνιο, και Μνημόνιο πήρε. Ενα πειραματικό Μνημόνιο, που θα αποτελούσε μια πιλοτική λύση που θα τεστάριζε, και αργότερα (αυτό κάνει σήμερα), σιγά σιγά θα θεσμοθετούσε πανευρωπαϊκά. Οποιος κι αν ήταν στην θέση του Γιώργου τα ίδια θα πάθαινε. Τα υπόλοιπα περί Μνημονίου, είναι κατα την γνώμη μου περιττά. Αν ο Γιώργος ζητούσε 180 αντί 150 ψήφων στη Βουλη για το Μνημόνιο, θα το υπερψήφιζε και η ΝΔ.

Το τεράστιο όμως λάθος του Γιώργου ήταν ότι ήταν πολιτικά δειλός, ενέδωσε στην κομματική λογική του ΠΑΣΟΚ, και αντί να μειώσει τις κρατικές δαπάνες, και τα πάγια λειτουργικά έξοδα του αντιπαραγωγικού κράτους (όπως του πρότεινε η Τρόϊκα), εκείνος τους έπεισε να πιάσει τα νούμερα απο την πλευρά των εσόδων, αυξάνοντας τους φόρους, κάνοντας περικοπές και αυξάνοντας το ΦΠΑ σε βαθμό κακουργήματος. Η Τρόϊκα πρότεινε την συνταγή (70% έμφαση σε δαπάνες - 30% έμφαση σε έσοδα). Ο Γιώργος έκανε ακριβώς το αντίθετο. Και απέτυχε, δημιουργώντας ενα απίθανο υφεσιακό περιβάλλον που μας γέμισε με λουκέτα, φτώχεια και χρεωκοπίες.

Το Μνημόνιο ειναι ενα στρατηγικό κείμενο που περιέχει κατευθυντήριες γραμμές και προτάσεις για διαρθρωτικές αλλαγές σε όλα τα επίπεδα, αλλά δεν υπαγορεύει το μείγμα της οικονομικής πολιτικής που ακολουθήθηκε. Βουλιάξαμε κατόπιν, και γι αυτό φταίει ο Γιώργος και όχι η Τρόϊκα. Γιατί υποχώρησε η Τρόϊκα; Μα γιατί στην Ελλάδα δεν υπάρχουν νούμερα, και ετσι δεν μπορούσαν ούτε εκείνοι να σεναριολογήσουν. Υπέκυψαν έτσι στις προτάσεις Παπακωνσταντίνου. Τα μόνα databases που φτιάχτηκαν στα γρήγορα στην Ελλάδα, ήταν εκείνο που κατέγραψε τους δημοσίους υπαλλήλους, και το καινούργιο των συνταγογραφήσεων. Και τα δύο (υπόδειξη της Τρόϊκας), παράγουν σήμερα "μαργαριτάρια".

Στρατηγικά και διοικητικά, ο Γιώργος δεν μπορεί πλέον να κυβερνήσει. Καθεται πάνω σε απίθανες κομματικές και δομικές νάρκες που είναι αξεπέραστες, καθώς και σε ενα λαϊκιστικό περιβάλλον που νομίζει πως σύντομα θα ξαναγίνουμε νεόπλουτοι, θα μηδενήσουμε το έλλειμμα σε έναν χρόνο, και η ανάπτυξη θα είναι γρήγορη και πράσινη. Σε μια χώρα που δομικά και μηχανογραφικά είναι σάπια, που το κέρδος, η τίμια εργασία και η επιχειρηματικότηα έχουν ιδεολογικά κατωχυρωθεί ως ανήθικες ανθρώπινες επιδιώξεις.

Να πάμε λοιπόν σε εκλογές. Να σχηματισθεί μια κυβέρνηση εξωκοινοβουλευτικών, να δημιουργηθούν ομάδες εργασίας με συνοπτικές διαδικασίες, στην οικονομία, την ανάπτυξη, στην μηχανοργάνωση. Να γίνει η αναπόφευκτη αναδιάρθρωση του χρέους (δηλ. πτώχευση), και ενα επιτέλους χρονοδιάγραμμα μείωσης του εθνικού μας χρέους στο επίπεδο του 60% του ΑΕΠ, να τσακιστεί ο συνδικαλισμός που κατέστρεψε την Ελλάδα προστατεύοντας επιλεκτικά μόνον τους κομματικούς πελάτες, να απελευθερωθεί η Δικαιοσύνη οπου εκκρεμούν 600 χιλιάδες υποθέσεις και 30 δις ευρώ, να κλείσουν ΔΕΚΟ και οι 11 χιλιάδες αντιπαραγωγικοί δημόσιοι οργανισμοί. Θα χρειαστούμε και ενα καινούργιο Σύνταγμα. Και μια καινούργια φυλακή. Σίγουρα έχουμε κόσμο να την γεμίσουμε.

Διατηρώ σήμερα, οσο ποτέ άλλοτε στο παρελθόν, την πεποίθηση πως η Ελλάδα θα αλλάξει μόνον αν πρώτα διαλυθεί συνολικά. Το τυμπανιαίο πτώμα που χάσκει μπροστά μας, πρέπει να σαπίσει παντελώς. Οι κοινωνικές και ανθρώπινες επιπτώσεις θα είναι ανυπολόγιστες. Μόνον έτσι όμως θα αναγεννηθεί η Ελλάδα απο τις στάχτες. Ας μην κάνει ο Γιώργος ένα ακόμα λάθος. Η Ελλάδα θα πρέπει να κηρυχτεί σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και πολέμου. Με αφετηρία τις εθνικές εκλογές.

------------------------------------------
Θα ειναι προτιμότερο να προσπαθήσει να κάνει μια Επανάσταση και να πέσει όρθιος, ακόμα και να τον διώξουν, παρά να παραμείνει άτολμος ακολουθώντας το παράδειγμα Καραμανλή. Θα τον κατηγορήσουν βέβαια για φιλελευθερισμό. Ας κάνει τώρα ο ίδιος τις επιλογές του.

Αναμνήσεις

Eρχόμασταν εδώ παιδιά και βουτούσαμε στην απόσταση ανάμεσα στο περβάζι και το φάρο, χανόμασταν στα παιχνίδια και τις φωνές. Χρόνια αργότερα, έφηβοι πιά, ατενίζαμε το ηλιοβασίλεμα και το δρόμο που χάραζε το φεγγάρι στο νερό, πιο ώριμος ο λόγος μας, πιο μεστή η λογική μας, την οριακή εκείνη στιγμή που χωρίζει την εφηβεία απο το αντριλίκι, την ανέμελη ύπαρξη απο τη ζωή της βιοπάλης. Κάπου εδώ θυμάμαι, έδωσα και το πρώτο μου φιλί, αθώα και διστακτικά, νύχτα με φεγγάρι, όπως επέβαλε η ορμή της εφηβείας.

Και χάνονταν στο πέλαγος οι μουσικές της κιθάρας που κουβαλούσαμε μαζί μας, με τραγούδια τότε του Χατζή και του Διονύση. Και κάθε καλοκαίρι απο τότες, σαν νοητή υποχρέωση και τάμα, έρχομαι νύχτα σ' αυτό το φάρο, φόρο τιμής και ανάμνησης, ανάγκη μου εσωτερική. Νάναι καλα ο καλλιτέχνης που τον αποτύπωσε τόσο όμορφα. Για καιρό πίστευα πως είναι φωτογραφία, αλλά τελικά μάλλον πρόκειται για πίνακα ζωγραφικής. Δυστυχώς, δεν ξέρω το όνομά του να τον αναφέρω.

Οι "επισκέψεις" σ' αυτά που μας άγγιξαν και συνεχίζουν να μας αγγίζουν, είναι ένεση ζωής. Τώρα που όλοι μας ψάχνουμε κάτι να πιαστούμε, σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς, οι νοητοί αυτοί κόσμοι της ελπίδας, αναμνήσεις και αναπολήσεις απο τα βάθη του νού και της ψυχής, αποτελούν ενα σίγουρο λιμάνι. Ο,τι μας κρατάει ακόμα ζωντανούς, πιστεύω, δεν είναι ο εξορθολογισμός αυτού του κόσμου, αλλά η Τέχνη με τους συμβολισμούς της και την απέραντη ομορφιά της. Ταξίδι μέσα απ' την καρδιά...

The Final Solution

Λίγες μέρες πρίν τις περιφεριακές εκλογές, ο πρωθυπουργός της χώρας απειλεί με εθνικές εκλογές, μια ενέργεια που βρίσκω πρακτικά και χρονικά βλακώδη, αλλά φιλοσοφικά κι ιδεολογικά σωστή. Βλακώδη διότι τυχόν εθνικές εκλογές τώρα θα σταματήσουν τις όποιες διαρθρωτικές αλλαγές επιχειρούνται αυτη τη στιγμή και θα θέσουν σε κίνδυνο την εκταμίευση των δανείων του ΔΝΤ, απο τα οποία πληρώνονται ενα εκατομμύριο κηφήνες, καθώς και οι συνταξιούχοι γονείς μας.

Η ιδέα είναι όμως συγχρόνως φιλοσοφικά και ιδεολογικά σωστή, γιατί αν ο ελληνικός λαός επιθυμεί επανίδρυση του ελληνικού κράτους, τότε θα πρέπει να δημιουργήσει μια κυβέρνηση που θα κάνει ό,τι άκριβώς λέει το Μνημόνιο. Αν δεν θέλει (και όπως φαίνεται δεν θέλει), ας χαράξει τότε μια άλλη πορεία αντίδρασης. Εχει υποπέσει στην αντίληψή μου πως ελάχιστοι γουστάρουν τον Γιώργο, (τουλάχιστον κατα την παραμονή μου στην Ελλάδα) όλοι τον κατηγορούσαν και τον έβριζαν. Σωστό λοιπόν θα ήταν αν οι έλληνες δεν τον θέλουν, να τον στείλουν σπίτι του. Υπάρχει άλλωστε και ο Αντωνάκης, που μαζί με τον Αβραμόπουλο προσφέρουν μια εναλλακτική (λέγεται) λύση.

Κατα την διάρκεια του καλοκαιριού, υπέπεσε στην αντίληψή μου πως οι περισσότεροι έλληνες δεν πολυνοιάζονται για το Μνημόνιο, ούτε έχουν κάποια ιδιαίτερη ανησυχία μήπως αναλάβει το Ελλαδιστάν η Γερμανία. Μπορεί βέβαια να κάνω λάθος, απλώς διαπίστωσα πως οι περικοπές διατάραξαν κατα πολύ την καλοπέραση των λαϊκών μαζών, που τώρα ανησυχούν μήπως απολυθούν και απο πάνω, κάτι που θα αποτελούσε προδοσία του κομματικού κράτους προς τους πελάτες του.

Ακουσα επίσης διάφορες γνώμες που μου έκαναν εντύπωση. Πως η Ευρώπη έβαλε την Ελλάδα στην ΕΕ για να την υποδουλώσει οικονομικά και εθνικά. Οτι μας έδωσαν τους Ολυμπιακούς για να μας καταστρέψουν. Ούτε αυτά τα επιχειρήματα τα κατανόησα, γιατί είχα (και διατηρώ ακόμα) την εντύπωση πως η Ελλάδα είναι καπιταλιστικά μια ανύπαρκτη χώρα, μάλλον Τρίτος Κόσμος ήτανε, άσε που έβλεπα γύρω μου ενα απίθανο πλήθος ανθρώπων που με απίθανες λοβιτούρες είχαν αποκτήσει σπίτια, κόττερα, σκάφη και πισίνες απο τις επιδοτήσεις.

Ακουσα κατόπιν πως χρεωκοπήσαμε γιατί οι Γερμανοί κοι οι Γάλλοι ήθελαν να μας πουλάνε φρεγάτες και υποβρύχια, μερσεντές και κρασιά ποιότητας, και γι αυτό μας κράτησαν στην κατανάλωση. Επομένως φταίνε εκείνοι. Δύσκολο να δεχτώ και αυτό το επιχείρημα, γιατι απ' ό,τι τουλάχιστον ξέρω, και κυβερνήσεις είχαμε τότε, αλλά και δεν μπορώ να καταστήσω τους Γερμανούς υπεύθυνους αν η 1 στις 5 συνταγογραφήσεις φαρμάκων είναι πλαστές, αν ο εφοριακός τα παίρνει, και αν χώρα γέμισε με συμμορίες.

Συμφώνησα μονάχα πως μόνον οι ηλίθιοι σπρώχνονται απο μόνοι τους σε ξένα Μνημόνια, οι συνετοί συνήθως τακτοποιούν μόνοι τους τα του οίκου τους απο νωρίτερα, φτιάχνοντας δικά τους, εσωτερικά Μνημόνια. Αυτό άλλωστε έκανε και η Δανία, σκέφτηκα, της οποίας θέλουμε (υποτίθεται) να μοιάσουμε. Κράτησα λοιπόν την γνώμη μου, και αυτήν μονάχα εκφράζω σήμερα. Γίνομαι λίγο επαναληπτικός και το γνωρίζω, αλλά δεν γίνεται να ξεφύγουμε απο αυτά που μας καίνε. Σας παρακαλώ λοιπον να με ανεχτείτε.

Απο την σύνθεση όλων όσων συμβαίνουν γύρω μας (στην Ελλάδα και έξω), προσωπικά πιστεύω πως η Τελική Λύση για την Ελλάδα, θα μοιάζει περίπου ως εξης:

Ο Παπανδρέου θα κάνει κάποιες αλλαγές, επαναστατικές μεν για τα δεδομένα της Ελλάδας, που θα ταρακουνήσουν κατα πολύ την καθημερινότητα της ελληνικής ζωής, (κάποια μηχανογράφηση στο βαθμό που γίνεται, κάποιο ξεμπρόστιασμα διαφθοράς, κάποια εξυγίανση). Τη νοητή γραμμή του Κρατισμού, κατα την γνώμη μου, δεν θα μπορέσει να την ξεπεράσει (αδύνατον να καταργήσει το κομματικό κράτος), δεν θέλει άλλωστε και ο λαός. Κουτσά στραβά λοιπόν, και με πολύ πόνο, θα φτάσουμε στο τελευταίο και κρίσιμο στάδιο.

Η Ελλάδα δεν αναμορφώνεται, θα καταλήξουν κάποτε οι ξένοι, τα νούμερα κόλλησαν τελείως και δεν βγαίνουν, η Ευρώπη θα έχει άλλωστε μέχρι τότε ετοιμάσει κάποια νέα συνθήκη για τα αναξιοπαθούντα κράτη-μέλη, οπότε κάπου το 2013, θα μπούμε στο τελευταίο στάδιο της μιζέριας μας. Το χρέος θα είναι τότε 140% του ΑΕΠ μας, τα 110 δίς του ΔΝΤ (συν τόκοι) θα είναι πρακτικά αδύνατον να πληρωθούν σε 3 χρόνια,οπότε η Έυρώπη θα μας καλέσει να μιλήσουμε.

Θα ακολουθήσει μια "ελεγχόμενη πτώχευση". Δηλαδή: oι πιστωτές μας θα χάσουν κάτι (το περίφημο "κούρεμα"), και το υπόλοιπο χρέος που θα μας απομείνει, θα διαπραγματευτούμε κάτω απο ποιούς όρους, ποιά επιτόκια και σε ποιό βάθος χρόνου θα το πληρώσουμε. Φυσικά, λόγω αδυναμίας πληρωμής, οι δόσεις θα επιμηκυνθούν στο άπειρο. Ελπίζω να μας φτάσουν 20 χρόνια για να κατεβούμε απο το 140% στο 60% του ΑΕΠ μας.

Το τί άλλο θα χάσουμε θα το δούμε, κάποια περιουσιακά στοιχεία θα εκποιηθούν σίγουρα (πλουτοπαραγωγικές πηγές, ακόμα και νησιά), αν και το ξεπούλημα πιθανώς να μην γίνει ορατό δια γυμνού οφθαλμού, καθώς πιθανότατα να γίνει μέσα απο τα διάφορα business deals που θα κάνουν οι περιφέρειες, και πάρει την μορφή κάποιας "ανάπτυξης".

H τελική λύση έχει τα καλά και τα κακά της. Το καλό είναι πως δεν θα χρειαστεί να κάνουμε στάση πληρωμών, ούτε να βγούμε απο το ευρώ, καθώς και το γεγονός πως το χρονοδιάγραμμα της τοκογλυφικής μας εξάρτησης θα γίνει επίσης γνωστό απο τους πιστωτές μας (οπότε θα ξέρουμε τί μας γίνεται). Το κακό φυσικά θα ειναι πως θα ζούμε ως χρεωκοπημένοι, με ο,τι αυτό συνεπάγεται για τις συλλογικές μας φαντασιώσεις περί ενός ελεύθερου εθνικού και κοινωνικού κράτους.

Σε προσωπικό επίπεδο ομολογώ πως μένω έκθαμβος απο την αμεριμνησία και έλλειψη λογικής μεγάλου μέρους του λαού μας, ο οποίος παραμένει απαθέστατος μπροστά στην χρεωκοπεία της Ελλάδας, δεν επιθυμεί καμμία αλλαγή, και θεωρεί πως έχει την πολυτέλεια του διλήμματος "Μνημόνιο- αντιΜνημόνιο", καθώς και την επιλογή της αναδιάρθωσης του εθνικού μας χρέους.

Και αυτό, τη στιγμή που αρκεί μια ανάγνωση της ειδησεογραφίας για να διαπιστώσει κανείς την πλήρη συμφωνία του Αντωνάκη στις Βρυξέλλες, με τις διαρθρωτικές αλλαγές της Τρόϊκας στην Ελλάδα (δηλαδή το Μνημόνιο), ενώ στο εσωτερικό της χώρας (και απευθυνόμενος προς τους ιθαγενείς), πουλάει τρελίτσα και χαβαλέ. Αν κάποτε αναλάβει ο Αντωνάκης (λέμε, άν), τη μέρα που θα υπογράφει το νέο 20ετές Μνημόνιο (που θα περιέχει την Αναδιάρθρωση του χρέους μας),θα μπορει να εκφωνήσει και εκείνος αυτό που κάποτε εκφώνησε ο ανεπανάληπτος Αντρέας, όταν υπέγραφε για άλλα 10 χρόνια την παράταση της παραμονής των αμερικανικών βάσεων στην Ελλάδα - "Επιτέλους, υπογράψαμε να φύγουν!"

--------------------------
Το πόστ θα μείνει εδώ, και το μέλλον θα το διαψεύσει ή θα το δικαιώσει.
Καλό σας μήνα:)