Η Μεγάλη Ληστεία

Και πρίν η νέα κυβέρνηση κάνει κάτι το "εντυπωσιακό" (όπως μας μήνυσαν οι υπαλληλίσκοι), και αρχίσει το μεγάλο ξεκαθάρισμα (γι αυτό δεν τον φέραμε;), με μέτρα και απολύσεις ασύλληπτες για την φαντασία του μέσου νορμάλ έλληνα, παραθέτω ως εισαγωγή (και απαραίτητη ψυχοπνευματική προετοιμασία), ενα άρθρο που περιγράφει το πως χτίστηκε και εδραιώθηκε το "σύστημα ΠΑΣΟΚ". Πρίν την θαυμαστή στροφή στον κόσμο των ανοιχτών αγορών, απολαύστε φίλοι μου τά έργα και τις ημέρες της πράσινης συμμορίας που κυβέρνησε για δεκαετίες τον τόπο μας εδραιώνοντας σταδιακά μια απύθμενη Κλεπτοκρατία (με μεγάλη λαϊκή βάση).

Για αυτούς που πάντα ήταν τίμιοι και θα πληρώσουν τώρα με αίμα και εκπτώχευση τις αλητείες της πράσινης συμμορίας, λυπάμαι ειλικρινά (δεν ειμαι σε θέση να τους προσφέρω κάτι άλλο), θα είναι τα ανυποψίαστα και αθώα θύματα μιας πορείας στην οποία δεν συμμετείχαν. Θα παρακαλούσα ευγενώς όλους όσους περάσουν τυχαία απο αυτές τις γραμμές, όταν αρχίσει η μεγάλη σφαγή της τελικής ιστορικής κατάρρευσης, να θυμηθούν αυτά που λέει το άρθρο, για να είμαστε όλοι στο ίδιο κοινωνιολογικό και ιστορικό μήκος κύματος. Να έχουμε όλοι μας, μέσα στη λαίλαπα που θα ακολουθήσει, απόλυτη επίγνωση του τί ακριβώς κατέρρευσε, και τί ακριβώς πληρώνουμε σήμερα.

Μια ευχή μονάχα θα κάνω, να μην διολισθήσουμε στον εκτός Ευρώπης Τριτοκοσμισμό, και να μην βυθιστούμε πάλι σε κάποια νέα εμφύλια σύγκρουση. Να βρεί η πατρίδα εναν άλλον δρόμο, και να αναπνεύσει ο κόσμος μας ελπίδα.

Το μπλόγκ θα εγκαταλείψει (για όσο μπορεί) την μονοθετική πλέον και πνευματικά άκαρπη πολιτικολογία. Εύχομαι σε όλους σας υγεία και δύναμη. Εγκάρδια ευχαριστώ και τον φίλο μπλόγκερ και πνευματώδη σχολιαστή Υosemite Sam για την παραπομπή στο άρθρο.

Φίλοι μου, εις το επανιδείν
Locus Publicus

Ωρέ τι βλέπουμε!

Το μόνο σίγουρο είναι ότι με τα όσα γίνονται γύρω μας, δεν υπάρχει περίπτωση να πλήξουμε στο μέλλον με την κωμική πασαρέλα της ελληνικής πολιτικής σκηνής. Κλέφτες, απατεώνες, ρήτορες, κηπουροί, γλάστρες, αφισοκολλητές και παντός είδους γραφικοί, ενώθηκαν πλέον κάτω απο τη νέα παντιέρα της "συναίνεσης" και της διακαούς ανάγκης "να σωθεί ο τόπος". Ολος ο ελληνικός χαβαλές του παραλογισμού ενώθηκε και έδωσε όρκο υπο την πρωθυπουργία ενός τραπεζίτη(!), που κατα άλλους μέν εκπροσωπεί την Τrilateral Commission και τους ελληνες νταβατζήδες, κατα άλλους δέ τον απο Μηχανής Θεό που θα σώσει την παράσταση.

Καπελώθηκε πληροφορούμαι απο μερικούς, το πολιτικό σύστημα απο το τραπεζικό. Είναι μια άποψη που περιέχει καποια δόση αλήθειας, γιατί αν κοιτάξει κανείς τον ευρύτερο δυτικό κόσμο θα δεί αρκετά παραδείγματα καπελωμάτων που μάλλον δεν είναι παραγωγικά. Η Αμερική σίγουρα καπελώθηκε, καθότι η περίφημη Goldman Sachs όχι μόνον δεν περιορίστηκε απο την κυβέρνηση Ομπάμα, αλλα στρογγυλοκάθηκε και μέσα στην αμερικανική κυβέρνηση. Η Ρωσία επίσης καπελώθηκε απο μια άλλη ιδιότυπη μαφία στην οποία συμμετέχει και το κράτος. Η Ισλανδία σίγουρα δεν καπελώθηκε και ζεί ήρεμα και χρεωκοπημένα, ο Καντάφι καρακαπελώθηκε και σήμερα είναι στα ένδοξα κυπαρίσσια, η Ιταλία δεν ξέρουμε ακόμα τι θα γεννήσει, και ο Αραβικός κόσμος βρίσκεται σε λαμπρή περίοδο "μετάβασης στη δημοκρατία". Η Αίγυπτος πάντως μόνον απο ελευθερία δεν καπελώθηκε.

Αλλά αν κρατήσει κανείς κάποια νηφάλια απόσταση απο την Ιστορία, γρήγορα θα διαπιστώσει πως ποτέ όλος ο κόσμος δεν καπελώθηκε απόλυτα απο κανέναν, κανείς ποτέ δεν επέβαλε συνολικά τίς επιθυμίες του σε όλους, παρότι και παγκόσμιοι πόλεμοι έγιναν, και περίοδοι παρασκηνίων υπηρξαν, καθώς και άφθονα αντάρτικα, πραξικοπήματα, συνομωσίες και στρατιωτικές επεμβάσεις. Περιέργως, ο κόσμος πάντα προχωρούσε και προχωράει, περιέχοντας στα σπλάχνα του χίππυδες και κουστουμάκηδες, εμπόρους και φρικιά, τραπεζικούς και πολιτικούς, πόρνες και παρθένες.

Η πολιτική διάσταση του κόσμου γεννήθηκε και υπάρχει απο την απαρχή των ανθρώπινων κοινωνιών, και η τραπεζική διάσταση γεννήθηκε και συνυπάρχει απο την πανάρχαια ανάγκη του εμπορίου. Οπως πάντα υπήρχαν και τα ελιτίστικα γκρούπ σκέψης, τα λούμπεν προλεταριάτα, οι επαναστάσεις, οι θρησκείες, οι νόμοι και τα Χρηματιστήρια. Ολα συνυπάρχουν απο την έναρξη του κόσμου, και ποτέ η μία διάσταση δεν καπέλωσε ολοκληρωτικά μια άλλη.

Ακόμα και οι στιγμές εκείνες αμηχανίας οπου διαφορετικά και ετερόκλητα στοιχεία ενώνονται και προκαλούν θυμηδία και γέλωτα, μοιραία θα κυοφορήσουν κάτι το καινούργιο. Θα αναφέρω ενα παράδειγμα που άκουσα κάποτε σε μια ομιλία ενός Πακιστανού, που αποτελούσε μέλος της ελίτ της χώρας του. Οταν το Πακιστάν χώρισε απο την Ινδία και έγινε ανεξάρτητο κράτος, εμπορικά, στρατιωτικά, εθνικιστικά και ακραία θρησκευτικά στοιχεία μοιραία συγκρούστηκαν, έπρεπε όμως και να συνυπάρξουν. Το νέο κράτος χρειαζόνταν εναν μηχανισμό χρηματοδότησης επιχειρήσεων που θα έφερνε ανάπτυξη, και έτσι ο εμπορικός κόσμος πρότεινε την δημιουργία μιας εθνικής τράπεζας.

Αλλά οι φανατικοί μουλάδες δεν μπορούσαν να δεχτούν την ύπαρξη ενός τραπεζικού συστήματος, με το επιχείρημα πως κάτι τέτοιο ήταν ανήθικο, καθότι οι τράπεζες χρεώνουν τόκους, κάτι που ο μέγας Προφήτης είχε καταδικάσει και ως έννοια και ως πρακτική. Το Πακιστάν λοιπόν κόντεψε να φτάσει σε εμφύλιο πόλεμο προσπαθώντας να λύσει το τεράστιο φιλοσοφικό πρόβλημα αν ο Προφήτης θα επέτρεπε την δημιουργία μιας τράπεζας. Οι καιροί πέρασαν απο τότε, οι μουλάδες παρέμειναν μουλάδες και οι τραπεζίτες τραπεζίτες, αρχικά συγκρούστηκαν και σκοτώθηκαν μεταξύ τους βίαια, αλλα στο τέλος το Πακιστάν και τράπεζες απέκτησε, και σύγχρονες μαντράσσες, καθώς και μια καινούργια και ιδιότυπη πρακτική, οι μουλάδες να παίρνουν τραπεζικά δάνεια για να πολεμήσουν τις τράπεζες!

Κάτι λοιπόν το νέο κυοφορείται, που ίσως καρποφορήσει χρόνια απο σήμερα. Αφού πρώτα περάσει μέσα απο πολλά στάδια εξέλιξης, ακόμα και απο το στάδιο του κωμικού. Ας αφήσουμε λοιπόν τα πράγματα να εξελιχθούν, και στο βαθμό που μπορούμε ας διατηρήσουμε το χιούμορ μας. Οι επόμενες εκλογές θα είναι ό,τι καλύτερο έχει να προσφέρει ο κόσμος του θεάματος και της διασκέδασης. Σοσιαλισμός, εθνικισμός, τραπεζικός καπιταλισμός, Μνημόνιο, Τrilateral Commission, Επανάσταση και υποταγή, όλα σε μία και μοναδική ανεπανάληπτη συσκευασία.

Ωρα ευθύνης

Μην ξεχνάμε τί ακριβώς αναλαμβάνει ο κ. Παπαδήμος. Μια χώρα την παραμονή μιας οικονομικής χρεωκοπίας, ενα βήμα πρίν την πιθανή αποβολή της απο τη ζώνη του ευρώ, μια κοινωνία με εφιαλτική ανεργία, μια ανύπαρκτη παραγωγική βάση, εναν λαό που ανα πάσα στιγμή αναμένει μια εφιαλτική κοινωνική ανάφλεξη, και ενα πολιτικό σύστημα που στην ουσία απελύθει απο τους πάντες, και τελικά κατέβασε τα παντελόνια του, κατάπιε τη γλώσσα του, και έκανε στην μπάντα για να αναλάβει το θέμα της αξιοπιστίας της πατρίδας κάποιος εθελοντής της παγκοσμιοποιημένης ελληνικής διασποράς.

Ο μεγαλύτερος φόβος τώρα των ελλήνων πολιτικών είναι μήπως η νέα μεταβατική κυβέρνηση δημιουργήσει μια αξιόπιστη κουλτούρα σοβαρής και υπεύθυνης διακυβέρνησης, που σταδιακά θα γίνει ενα αληθινό κίνημα (και στη συνέχεια ένα νέο πολιτικό κόμμα που θα κινείται φιλοσοφικά στον κεντροδεξιό χώρο), και που θα κόψει στη μέση τα δύο άχρηστα πολιτικά παραμάγαζα, θα ρουφήξει όλα τα καλά στελέχη τους, και θα πετάξει ό,τι σάπιο περισέψει στον καιάδα της Ιστορίας.

Αποφάσεις

Κάμποσες δεκαετίες μετά την Κουβανική κρίση του '62, ο μεγάλος πια σε ηλικία Ρομπερτ Μακ Ναμάρα, αρχιτέκτονας του "Domino Theory" που αιματοκύλησε την χερσόνησο της Ινδοκίνας, και σκληρός υπουργός εξωτερικών επι προεδρίας Κέννεντυ, προαισθανόμενος τον θάνατό του, δέχτηκε μια πρόσκληση του άσπονδου κάποτε εχθρού του, Φιντέλ Κάστρο, να επισκεφτεί την Κούβα για να συμμετάσχει σε ενα ιστορικό συνέδριο με θέμα την κρίση εκείνη που κάποτε παραλίγο να καταλήξει σε πυρηνικό όλεθρο.

Στο συνέδριο που έγινε σε ενα ξενοδοχείο της Αβάνας, ο Φιντέλ υποδέχτηκε τον κ. Μακ Ναμάρα με ανοιχτές αγκαλιές και σε πολύ καλή διάθεση. Είχαν μπροστά τους ενα διήμερο συζητήσεων, για να επισκεφτούν εκ των υστέρων, τα ιστορικά εκείνα γεγονότα που κάποτε συγκλόνησαν τον κόσμο και να αποκαστήσουν την τελική ιστορική αλήθεια. Το ξενοδοχείο ήταν κατάμεστο απο ακαδημαικούς, δημοσιογράφους, και επισκέπτες απο όλη την υφήλιο. Αναμέσα στους καλεσμένους του Φιντέλ, ήταν και καποιοι (απόμαχοι πια) σοβιετικοί στρατηγοί που την εποχή της κρίσης ήταν οι μακρινοί εχθροί της Αμερικής, οι άνθρωποι που έπαιρναν τις μοιραίες αποφάσεις εκ μέρους της τότε Σοβιετικής Ενωσης.

Κάποια στιγμή, ο διάλογος επικεντρώθηκε ανάμεσα στον κ. Μακ Ναμάρα και εναν σοβιετικό στρατηγό. "Πείτε μου", ρώτησε τότε ο κ. Νακ Ναμάρα τον Ρώσο στρατηγό, "υπήρχαν πράγματι, κατα την διάρκεια της κρίσης σοβιετικοί πύραυλοι που ήταν εν ενεργεία και σημάδευαν την Αμερική;" "Βεβαίως", αποκρίθηκε με σοβαρότητα ο Ρώσος στρατηγός. "Είχαμε τότε στην Κούβα πάνω απο 180 πυρηνικούς πυραύλους εν ενεργεία, έτοιμους ανα πάσα στιγμή να χτυπήσουν την Αμερική".

"Και εσείς", ρώτησε τότε με απορία ο κ. Νακ Ναμάρα (στρεφόμενος στον Φιντέλ Κάστρο), "ήσασταν διαθετημένος τότε να χτυπάγατε την Αμερική σε περίπτωση επιθεσης;" "Απολύτως", ανταποκρίθηκε ήρεμα ο Φιντέλ.

Θέλοντας πια σε μεγάλη ηλικία να πάρει την τελική ιστορική του απάντηση (που προφανώς τον απασχολούσε επίμονα), ο κ. Μακ Ναμάρα απευθύνθηκε και πάλι στον Φιντέλ. "Μα είχατε επίγνωση των επιπτώσεων που θα είχε τότε για την Κούβα μια επίθεση κατά της Αμερικής;" "Βεβαίως και είχα επίγνωση", απάντησε με σοβαρότητα ο Φιντέλ. "Η Κούβα θα εξαφανιζόνταν απο προσώπου γής. Η Κούβα δεν θα άφηνε όμως μια επίθεση εναντίον της αναπάντητη. Σε περίπτωση επίθεσης θα χτυπούσαμε"...

----------------------------------------------
Αρκούσε μονάχα μια δήλωση των υπαλληλίσκων (δηλαδή της Μέρκελ και του Σαρκοζύ), για να συμφωνήσουν σε κάποια συνεργασία ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. "Την Τρίτη το πρωί, όποιος έρθει στο Εκοφίν", έλεγε η ανακοίνωση (παραφράζω), "καλά θα κάνει να φέρει καλά νέα", είπε ο βλοσυρός Φινλανδός υπαλληλίσκος. "Γιατί αλλιώς κινδυνεύει η πορεία της Ελλάδας στο Ευρώ".

Και μέσα σε ελάχιστο χρόνο, τα δύο κόμματα που καταρράκωσαν την Ελλάδα με τις πελατειακές και κομματικές πολιτικές τους, τις οργανωμένες συντεχνίες τους, τις κλεπτοκρατικές πελατειακές διαπλοκές, και τον αισχρό λαικισμό τους, μάζεψαν την ουρά στα σκέλια και δέχτηκαν ό,τι θεωρούσαν αδιανόητο και ξόρκιζαν για 30 χρόνια.

Συχαίνομαι και το ΠΑΣΟΚ και την ΝΔ, καθώς και τους δύο θλιβερούς ηγέτες τους. Παρόλα αυτά όμως, σήμερα θα τους δώσω εύσημα. Εκαναν μια υπέρβαση. Αν δεν συμφωνούσαν, θα καιγόνταν η Ελλάδα. Ο πρώτος παραιτήθηκε, μετά απο ψήφο εμπιστοσύνης (κάτι που δεν ξανάγινε σ' αυτό τον τόπο). Και ο δεύτερος, μην τολμώντας να ψελίσει κουβέντα κατα της θολής μπλόφας του υπαλληλίσκου, αποφάσισε να μην επαναλάβει (σε χειρότερη έκδοση) ενα ακόμα ολέθριο Μακεδονικό που πιθανώς να διέλυε την πατρίδα του. Και οι δύο έπραξαν σωστά. Εκαναν το πρώτο μεγάλο βήμα. Τώρα θα μπορούσαν να κάνουν και το δεύτερο. Να διαλύσουν παντελώς τα πράσινα και μπλέ παραμάγαζα. Κανείς δε τα χρειάζεται. Για την Ελλάδα.

----------------------------------------------
* - Μην ξέροντας αν ο Φιντέλ μπλοφάριζε ή όχι με τους σοβιετικούς πυραύλους, ο κ. Μακ Ναμάρα αποφάσισε το '62 να μην χτυπήσει την Κούβα. Το ό,τι απέφυγε τότε εναν πυρηνικό όλεθρο, το έμαθε 30 χρόνια αργότερα. Την ιδια περίπου εποχή άφησε πίσω του και ενα ιστορικό βιβλίο, στο οποίο έλεγε πως είχε πέσει έξω σε όλα, πώς το Domino Theory ήταν ενα τραγικό λάθος. Και πρίν η φυσική του ζωή φτάσει στο τέλος της, άφησε σαν τελική του παρακαταθήκη και ενα μεγάλο και θλιβερό συγγνώμη...

Ερείπια

Αντε τώρα μέσα σε λίγα εικοσιτετράωρα να βρεθεί εθελοντής πρωθυπουργός κοινής αποδοχής, και ενα τσούρμο παρατρεχάμενων που θα δεχτούν να αναλάβουν το ξεσαλωμένο piggy λίγο πριν το σάλτο μορτάλε.

Και να συντονιστούν μέσα σε ελάχιστο χρόνο στις απίθανες μεταβατικές υποχρεώσεις να ψηφίσουν όλα όσα οι άλλοι κάνουν πως δεν θέλουν, να εγκρίνουν χαράτσια, μέτρα και προυπολογισμούς, να πάρουν την καινούργια "δόση" των ναρκoμανών, και να αποκαταστήσουν μια στοιχειώδη αξιοπιστία στα μάτια εκείνων που απο το 1980 και μετά μας έδωσαν πάνω απο 130 δις ευρώ σε αναπτυξιακά κεφάλαια, και που κατα κοινή ομολογία, οι διάφοροι "μαζί τα φάγαμε" κατανάλωσαν σε ανύπαρκτες επενδύσεις και συντεχνιακές κομματικές λαμόγιες.

Θα αρκούσε μια βόλτα στα χωριά της γενέτειρας που κάποτε καλλιεργούσαν καπνό, ελιές και ενα ελαιόλαδο νέκταρ, για να δεί κανείς τη στρατηγική μετάβαση απο την αληθινή παραγωγή στον χολυγουντιανό κόσμο των κωλάδικων, στις Ουκρανέζες και Βουλγάρες, στο αναπηρικό αραλίκι, τα αγροτικά αυτοκίνητα που έγιναν καγιέν, τα χωριάτικα κοτέτσια που μετατράπηκαν σε θερμαινόμενες πισίνες. Ο εκλεκτός κόσμος του ΠΑΣΟΚ.

Δεν ξέρω αν τελικά ο άχρηστος θα φύγει, ούτε αν οι μελλοντικές εκλογές θα μας φορτώσουν στο σβέρκο τον άλλον άχρηστο με τους γνωστούς διακοσμητικούς καραγκιόζηδες. Δύο πράγματα είναι όμως σίγουρα. Το πρώτο είναι οτι όπως οι υπαλληλίσκοι πάτησαν στις Κάννες σαν σκουλήκι τον πρώτο, έτσι θα πατήσουν και τον δεύτερο. Και δεύτερον, πως είναι σχεδόν απίθανο να υποθέσει κανείς πως οποιοσδήποτε σοβαρός άνθρωπος αυτού του τόπου (απο όπου κι αν προέρχεται), θα δεχθεί να αφήσει τις σοβαρές και αξιοπρεπείς ενασχολήσεις του για να παίξει εναν μεταβατικό και άχαρο ρόλο Τσολάκογλου, ολοκληρώνοντας αυτά που οι πράσινοι "αντιεξουσιαστές" και οι μπλέ "αντιμνημονιακοί" αληταράδες αρνήθηκαν να εφαρμόσουν.

Κάτω απο τις συνθήκες που βιώνουμε, μόνον αν είναι κανείς μαστουρωμένος μπορεί να πιστέψει πως θα γίνουν διαρθρωτικές αλλαγές, εξυγίανση του δημοσίου τομέα, ανάκαμψη Δικαιοσύνης, Παιδείας, Υγείας, Φορολογίας, για να μην αναφέρουμε βέβαια και το θλιβερό θέμα των αποκρατικοποιήσεων και της οικονομικής Ανάπτυξης. Η οχλοκρατούμενη και κομματική χώρα μπαίνει σε νέα περίοδο διακοπών! Η οποία λίαν συντόμως θα διακοπεί βιαίως απο την παρέμβαση των βλοσυρών υπαλληλίσκων.

Και μια και μιλάμε για χασούρες, να σας αναφέρω και τη μεγαλύτερη. Που την βιώνω κάθε μέρα ως έλληνας ομογενής που ζεί εκτός Ελλάδος. Απο τα μέσα του 19ου αιώνα μέχρι σήμερα, πρίν ακόμα και απο την ελληνική επανάσταση που οδήγησε το 1830 στη δημιουργία ελληνικού εθνικού κράτους, διάφοροι άλλοι εθελοντές (ευρωπαίοι διανοούμενοι, έμποροι, πολιτικοί, ακαδημαϊκοί και άνθρωποι της τέχνης), αναβίωσαν νοητικά και εμπέδωσαν σταθερά στο συλλογικό υποσυνείδητο των πολιτών του κόσμου, την εικόνα μιας σεβάσμιας Ελλάδας, μιας πολιτιστικής υπερδύναμης, που σε απευθείας ιστορική σύνδεση με τους ένδοξους αρχαίους προγόνους της γέννησε την έννοια της Δημοκρατίας, εμπέδωσε την βάση της δυτικής Φιλοσοφίας, και άφησε πίσω της μεγαλειώδη επιτεύματα στον χώρο της Τέχνης, του Θεάτρου, της ιστορικής αφήγησης, της Λογοτεχνίας και της Πολιτικής.

Αυτή η εικόνα της Ελλάδας, ως πολιτιστική υπερδύναμη, διατηρήθηκε ζωντανή μέχρι σήμερα, μέσα απο την περίοπτη θέση που η Ελλάδα κατέλαβε συνειρμικά στο υποσυνείδητο του ευρύτερου κόσμου. Αυτή η υπέροχη εικόνα της πολιτιστικής πατρίδας, αρχίζει πλέον σιγά σιγά να καταρρέει, για να αντικατασταθεί σταδιακά απο μια νέα και σύγχρονη αναθεωρητική εικόνα οπου η ένδοξη ελληνιστική υπερδύναμη αντικαθίσταται στο συλλογικό υποσυνείδητο του κόσμου με την εικόνα μιας οχλοκρατούμενης κοινωνίας ερειπίων στην οποία οι σύγχρονοι έλληνες θεωρούνται πλέον συνειρμικά ανάξιοι της ιστορικής παράδοσης που τους κληροδοτήθηκε.

Αδύνατον να αξιολογήσω ποσοτικά το μέγεθος και τις μελλοντικές επιπτώσεις αυτής της συνειδησιακής καταστροφής.

Ολα ανάποδα

Αντί να συμπτύξει τις οικονομικές της δυνάμεις και να ενδυναμώσει την οικονομική της ένωση στρατηγικά και θεσμικά, αντί να δημιουργήσει μια ευρωπαϊκή υπερτράπεζα με όλα τα απαραίτητα εργαλεία άσκησης οικονομικής και μονεταριστικής πολιτικής (ροή χρήματος, έλεγχο επιτοκίων, τύπωμα χρήματος, έκδοση ευρωομολόγων), η ένδοξη Ευρώπη απηύθυνε την προηγούμενη εβδομάδα δραματική έκκληση ακόμα και προς τους "αναπτυσσόμενους" (G20), να συνεισφέρουν τον όβολό τους στην ευρωπαϊκή διάσωση, (για να σωθούμε λέει όλοι μαζί).

Κύριος βέβαια αποδέκτης της έκκλησης, η Κίνα. Γονυπετείς και απελπισμένοι, οι ευρωπαίοι ηγέτες ικετεύουν τώρα τον γίγαντα της Ασίας να συνεισφέρει κάτι στο ταμείο διάσωσης και να επενδύσει κάποιο κομμάτι απο τα απόθεματά της στην καταρρέουσα Ευρώπη. Τα ασιατικά μυρμήγκια, μέσα σε τριάντα χρόνια, (όσα δηλαδή χρειάστηκαν οι κλεπτομανείς αφισοκολλητές να διαλύσουν την Ελλάδα), έφτασαν και ξεπέρασαν μέχρι τον Ιούλιο του 2011, το οικονομικό συναλλαγματικό πλεόνασμα των 3.2 τρισεκατομμυρίων δολλαρίων!

Αγοράζουν δηλαδή στο ντούκου, με μετρητά, το συνολικό χρέος της Ελλάδας πολλαπλάσιες φορές. Τη στιγμή που κάθε μας "δόση" είναι ας πούμε περίπου 8 δις (και μας κοστίζει κάθε φορά και κανα δυό μήνες εθνικής μιζέριας), φανταστείτε για πόσο χρήμα μιλάμε. Οχι παίζουμε.

Πριν κάμποσα χρόνια, (όταν η Αμερική ήταν ακόμα στο μεταίχμιο μιας νορμάλ προς καζινοκαπιταλιστικής χώρας), η διεύθυνση της εταιρίας κατασκευής αυτοκινήτων Chrysler, η οποία βρέθηκε τότε στο χείλος της χρεωκοπίας, αναγκάστηκε να δανειστεί απο την κεντρική αμερικανική τράπεζα το υπέρογκο για την εποχή ποσό του 1 δις δολλαρίων. Ηταν μια κρατική διάσωση (η πρώτη) εταιρίας που καταφανώς παραβίαζε όλους τους κανόνες της αμερικανικής ελεύθερης αγοράς (οι χρεωκοπημένοι πρέπει να αφήνονται στη χρεωκοπία τους).

Ενα πρωί, στο συμβούλιο των κορυφαίων μάνατζερ της εταιρίας, ο τότε πρόεδρος και CEO της Chrysler Lee Iacocca, ενας πνευματώδης και φιλοσοφημένος άνθρωπος (καθώς και ενας αδίστακτος μάνατζερ), άπλωσε πάνω στο τραπέζι της διάσκεψης ενα εκατομμύριο δολλάρια σε μικρά χαρτονομίσματα. Καθώς οι μάνατζερς πήραν τις θέσεις τους για να ακούσουν την επίσημη ανακοίνωση του κρατικού δανείου, ο κ. Iacocca ρώτησε πόσοι απ' αυτούς είχαν ποτέ τους αντικρύσει έτσι χύμα, ενα ολόκληρο εκατομμύριο. Κανείς δεν τόλμησε να σηκώσει το χέρι του.

"Απο σήμερα το πρωί", δήλωσε ο κ. Iacocca, η Chrysler χρωστάει χίλιες φορές ό,τι υπάρχει πάνω στο τραπέζι. Δεν θα ησυχάσω και δεν θα ξανακοιμηθώ ξανά τα βράδια μέχρι αυτό το χρέος να μου φύγει απο την πλάτη. Η δουλειά σας σήμερα είναι να φανταστείτε νοητά πως περίπου είναι ενα δισεκατομμύριο δολλάρια. Και κατόπιν να το βρείτε."

Το δάνειο του κ. Iacocca πληρώθηκε τότε μέχρι το τελευταίο σέντ, και η Chrysler ανέκαμψε για καιρό μέσα στις δυνατότητές της. Χρόνια αργότερα, όταν και η Αμερική είχε πια ενστερνιστεί την κουλτούρα της υπερχρέωσης, (και οι ηγέτες είχαν πιά εκλείψει απο παντού), η Chrysler πήρε τον δρόμο του εκπασοκισμού.

O τελευταίος πελαργός

Οι πελαργοί δεν ξαναφάνηκαν, του είπαν καθώς κοιτούσε το καμπαναριό της εκκλησίας. Η τελευταία οικογένεια έφτιαξε εδώ τη φωλιά της πρίν τρία χρόνια, και γέννησε το στερνό της πουλί. Το τάιζε και το νοιάζονταν για καιρό, καθώς εκείνο μεγάλωνε, το φρόντιζε και το εκπαίδευε. Και μια μέρα του Αυγούστου, ο μικρός πελαργός σηκώθηκε ξάφνου στα πόδια του, και τρικλίζοντας διστακτικά, άρχισε να δυναμώνει τα φτερά του. Σηκωνόνταν για λίγο επιτόπια, και μετά αναπαυόνταν και πάλι στη θαλπωρή της αιθέριας φωλιάς του.

Χρόνια αργότερα, κάνοντας τον απολογισμό του, διαπίστωσε με κάποια νοσταλγία πως εκείνο το προσωπικό του επιχείρημα ήταν μια απόλυτα λογική ανθρώπινη ενέργεια, τόσο συνηθισμένη και επαναλαμβανόμενη, που αποτελούσε κλασικό θέμα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Και ενώ αρχικά είχε νομίσει πως πρωτοτυπούσε κάνοντας μια μεγαλειώδη επανάσταση, τα χρόνια αποκαθήλωσαν με κυνικότητα τον εφηβικό εκείνο επαναστατισμό του, κάνοντας τον τελικά να επιζητεί πιότερο το διάβασμα των σοφών που είχαν μαζέψει με μόχθο στα κείμενά τους τις συλλογικές εκείνες ορμές και εμπειρίες τόσων και τόσων που προηγήθηκαν, παρά ξανά να αναπολήσει ο ίδιος τη δική του περιπέτεια.

Είχε προηγηθεί, όπως απαιτείται πάντα, μια κολοσσιαία σπίθα εκκίνησης. Μια χημική αντίδραση που ντοπάριζε το σώμα, τον νού και την καθαρή σκέψη. Ενας μεγάλος έρωτας. Προφανώς και η σύμπτωση αυτή αποτελούσε και η ίδια θέμα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, αλλά τίποτα τέτοιο δεν ήταν ορατό και κατανοητό τη στιγμή που έτυχε, και έτσι το τρομερό συναίσθημα έγινε ενα αναισθητικό που τον γέμιζε με ανακούφιση και ηδονική επιδίωξη. Ενα πρωί, σηκώθηκε και μάζεψε όσα πράγματα βρήκε μπροστά του. Ετρεξε κατόπιν στην τράπεζα, και αφού μάζεψε όλη του την περιουσία, αγόρασε και τα εισιτήρια του ταξιδιού. Δικαίωμα στο όνειρο. Μια απόδραση στον εξωτισμό.

Προηγήθηκαν βέβαια και οι άλλες ιδεολογικές και ψυχολογικές διεργασίες. Δεν εγκαταλείπεις έτσι απλά μια πόλη γεμάτη φώτα, κόσμο, δουλειές και ελπίδα. Δεν αφήνεις ετσι εύκολα το κέντρο του κόσμου για μια προβληματική περιφέρεια. Αλλά η συγκυρία και η φιλοσοφία της στιγμής, οι επαναστατικές παρέες, οι μουσικές της έπαρσης που συνόδευαν τα οράματα ενός κόσμου σμιλεμένου μέσα απο την προσωπική θέληση και αγώνα, είχαν γίνει με τον καιρό μια μεθυστική και καθοριστική δυναμική έλξης που τον είχαν αλλάξει ριζικά. Ηθελε να αποδράσει. Σε εναν κόσμο εξωτικό, διαφορετικό, αγνό και κυρίως άγνωστο. Οπου θα γινόνταν κάποιος άλλος, στη χειρότερη περίπτωση θα ανακάλυπτε τον ίδιο του τον εαυτό. Και οπου θα ζούσε αυτόνομα, ελεύθερα και μακριά απο τα μεγάλα σχήματα που καλούπωναν τις ανθρώπινες ζωές.

Κουβάλησε ετσι μαζί του, αθώα και ανυποψίαστα, όλα τα μεγάλα θέματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Το θέμα του Ερωτα, της Επανάστασης, της Απόδρασης, της Ελευθερίας, και εκείνο της Ταυτότητας. Το ένα τροφοδοτούσε και ενεργοποιούσε το άλλο. Ολες τις ανθρώπινες διαστάσεις πoυ έχουν υμνηθεί απο τους μεγάλους λογοτέχνες. Και πήγε να κάνει απο μόνος του τη φοβερή εκείνη διαδρομή που θα του αποκαλυπτε το τέλος του δρόμου. Να υπάρξει έξω απ' όλα. Και να τα ανακαλύψει όλα. Μια συνειδητή και μελετημένη απόφαση.

Ηταν η πιό υπέροχη εμπειρία που έζησε ποτέ του. Ρούφηξε όσο μπορούσε το μεδούλι της πορείας, την ανηφόρα, τις απίθανες προσωπικότητες που την περιβάλουν, τα διλήματα και τις μεγάλες μάχες του νού και της ψυχής, και στο τέλος δικαιώθηκε με τη δική του απομυθοποίηση. Εζησε ας πούμε, μια θεατρική έκδοση της αληθινής ζωής, αυτή που αντιστοιχούσε στη δική του περίπτωση. Ενα θέατρο του δρόμου. Για νάχει να το αναπολεί και να το διηγείται. Μάχες και πάθη, και λαθεμένους δρόμους. Αλλά και μεγαλειώδεις επιβραβεύσεις, στιγμές θεατρικής κορύφωσης και συγκλονιστικών αποκαλύψεων. Επαρση και κουρέλιασμα μαζί.

Στα βιβλία που πλέον προτιμούσε, εκείνα που του ταίριαζαν. Ιστορίες με πάθη και αλλόκοτους έρωτες, ανθρώπους που ερευνούσαν την ταυτότητά τους, πολιτικοποιημένους μικροεπαναστάτες που οραματίστηκαν και χάθηκαν, κοιμισμένες συνειδήσεις που άφηναν ξαφνικά τη συντηρητική τους ύπαρξη για να αφυπνιστούν σε κόσμους μακρινούς, μοναχικούς ταξιδιώτες που απλά τόλμησαν.

Γιατί, σκέφτηκε νοσταλγικά, δεν είχε πιά την νιότη να του δίνει δύναμη, αλλά στη θέση της μια απέραντη και δύστροπη κυνικότητα που τον έκανε πια συναισθηματικά αδιάφορο και συνειδητά αμέτοχο. Το χειρότερο λάφυρο της επανάστασής του. Χρόνια μετά, στο τέλος της διαδρομής του, μοναχικός πιά και ασυγκίνητος, δέχτηκε και τον μέγιστο νοητό συμβιβασμό. Ο,τι του ξέφυγε απο τη ζωή και δεν το πρόλαβε απο πρώτο χέρι, θα το πληροφορούνταν πλέον μέσα απο τα μεγάλα διαχρονικά έπη της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Απο τη θαλπωρή του αναπαυτικού του καναπέ.

Ηταν του είπαν, ο τελευταίος πελαργός. Που μια μέρα, κάτω απο το βλέμμα της ενεργητικής του μητέρας, νωθρός και διστακτικός στην προβλεψιμότητα που του όρισε η φύση, σύρθηκε νωχελικά απο την προστατευτικότητα της οικογενειακής του φωλιάς, και φτερουγίζοντας ξανά με όλη του τη δύναμη, σήκωσε το μικρό κορμί του λίγο ακόμα πιο ψηλά, λίγο ακόμα πιο μακριά. Εμεινε κατόπιν για λίγο μετέωρος στο ίδιο σημείο στον ουρανό, σαν να σκεφτόνταν την επόμενη και μοιραία του κίνηση. Και με ενα δυνατό φτερούγισμα, στιγμή απόφασης μεγάλη, τινάχτηκε κάθετα έξω απο τη φωλιά του, και χάθηκε σαν σφαίρα στον απέραντο και άγνωστο ουρανό...