Galactic Burrito

Ως γνωστόν, τα ελληνικά του Γιώργου δεν είναι και τα καλύτερα. Ανα περιόδους, ο συμπαθής ποδηλάτης εκτοξεύει διάφορα κουφέτα απείρου κάλλους. Aκούει κατόπιν τα εξ αμάξης. Το ζόρισμα που τραβάει ο σοσιαλιστής πρόεδρος με την εκφραστική, είναι βέβαια συνηθισμένο χαρακτηριστικό των ελληνοαμερικανών, οι οποίοι γεννημένοι μακρυά απο τη γενέτειρα, χωρίς την εμπειρία της γειτονιάς, έμαθαν κάποια στιγμή στη ζωή τους "εργαστηριακά" ελληνικά, κάτι ανάλογα ας πούμε με τα σουαχίλι που μπορεί να μάθει ο μέσος ελληνας μετά τα 25 του. Ετσι, η κάλπες γίνονται "κάλτσες", ο ιδρώτας "ιγρώτας", και όλες οι λέξεις άνω των τριών συλλαβών ειναι υποψήφιες γλωσσικής σφαγής.

Η καλή εκμάθηση της γλώσσας απαιτεί και λίγο αλητεία. Ανακάτεμα με πιστιρίκια της γειτονιάς, μπάλα στις αλάνες, βόλτες με συνομίληκους και λαϊκά τραγούδια. Φέτος το καλοκαίρι, ο μικρός μου γιός ξεσήκωσε τη φράση "στ' αρχίδια μας και δυό αυγά Τουρκίας", η οποία του άρεσε ιδιαίτερα. Δεν με ρώτησε καθόλου για το στρεβλό της έκφρασης, την κατάλαβε νοηματικά απο τα συμφραζόμενα. Αυτό είναι το αλήτικο στύλ μαθήσεως. Το άλλο, το εργαστηριακό, είναι να κάθεσαι με βιβλίο και κασέτα και να λές είκοσι φορές απέξω "ΣΤ' ΑΡΧΙΔΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΔΥΟ ΑΥΓΑ ΤΟΥΡΚΙΑΣ!". Κάπως έτσι έμαθε τα ελληνικά του ο Γιώργος.

Με τα χρόνια, έχω ακούσει απίθανους ελληνοαμερικανικούς πυραύλους, λέξεις που ξεσηκώθηκαν (και καρατομήθηκαν) απο τον παππού ή τη γιαγιά, που έφυγαν απο την Ελλάδα το 1950. Και ενώ πίστευα πως ήμουν πλέον πλήρης γνώστης της ελληνοαμερικανικής διαλέκτου, έρχεται και το κορυφαίο:

Σε ενα ελληνικό ζαχαροπλαστείο, μπαίνει ένας νεαρός ελληνοαμερικανός, συνοδευόμενος απο ωραιοτάτης ελληνοαμερικανίδας, και λέει στο γκαρσόνι:

-Παρακαλώ δύο καφέδες και δύο galactic burritos.
-Δεν σας καταλαβαίνω, λέει το γκαρσόνι, τί είναι αυτό, μεξικάνικο γλυκό;
-Ελληνικό γλυκό, απο τα καλύτερα της Ελλάδας, επιμένει ο ελληνοαμερικανός. Υπάρχει και στο μενού.
-Μου το δείχνετε;
-Βεβαίως.

Και έτσι λύθηκε η παρεξήγηση. Ο νεαρός εννοούσε το γαλακτομπούρεκο!!

Ζητείται Αριστερά

Δεν εχω εντρυφύσει στα ιστορικά της Ελληνικής Αριστεράς, η οποία ουδόλως με ενδιαφέρει ως πολιτική επιλογή ή διανόηση. Θα ήταν άλλωστε φιλοσοφικά ασυνεπές εκ μέρους μου να ασχοληθώ με τις πολιτικές και κοινωνιολογικές της θεωρήσεις, τη στιγμή που εργασιακά βιοπορίζομαι ιδιωτικώς σε διεθνές επίπεδο, και εχω αποτινάξει προ πολλού την φιλοσοφική μέγγαινη του Κρατισμού. Πιστεύω όμως πως θα ήταν καλό για την Ελλάδα να είχε ενα ενωμένο, μεγάλο και σοβαρό Αριστερό κόμμα. Θα ήταν μια ακόμα πολιτική επιλογή για όσους απαιχθάνονται φιλοσοφικά διάφορα ατομοκεντρικά μοντέλα. Δεν είμαστε αλλωστε όλοι οι ίδιοι.

Δεν καταννοώ όμως γιατί αυτό το συνοθύλευμα των συνιστωσών της Αριστεράς δεν μπορεί ακόμα να φτιάξει μια σοβαρή πρόταση διακυβέρνησης της χώρας, πάνω σε κάποιο σύγχρονο και ρεαλιστικό ιδεολογικό περιτύλιγμα (αριστερό βεβαίως), που να αποδέχεται επιτέλους τα ακόλουθα συγκεκριμένα (και ρεαλιστικά) δεδομένα:

(1)Ο Κομμουνισμός είναι ιδεολογικά νεκρός. Πάει και ο Μαρξισμός, ο Μαοϊσμός, ο Σταλινισμός, και όλα τα συναφή. Ηταν αυτό που ήταν, έκανε ό,τι έκανε, και χάθηκε. Aς αφήσουμε τους ακαδημαϊκούς και ιστορικούς (όχι τα κομματικά συνέδρια) να μας πούνε αν ο Μάο ήταν καλό και έξυπνο παιδί, άν ο Στάλιν πρόσφερε πολλά ή λίγα, και πόσοι και γιατί σκοτώθηκαν. Το γεγονός είναι οτι απο το 1989 και μετά, όσοι έζησαν τον Υπαρκτό δεν θέλουν να τον ξαναδούν. Τελεία και παύλα. Μεγάλο μέρος της Αριστεράς έχει εδώ τεράστιο υπαρξιακό κόλλημα.

(2)Αυτό δεν σημαίνει πως η κοινωνιοκεντρική σκέψη και θεώρηση του κόσμου είναι νεκρή. Πως η ανθρωπιστική προσέγγιση των κοινωνιών χάθηκε ιδεολογικά για πάντα. Η πως η ιεράρχηση των ανθρωπίνων αναγκών θα πρέπει να καθορίζεται απο τις δυναμικές της Αγοράς και μόνον. Κάθε άλλο. Το 2008, ήρθε η κατάρρευση του καζινοκαπιταλισμού για να μας πείσει πως το καλύτερο ανθρώπινο μοντέλο ειναι εκείνο της σοσιαλδημοκρατίας. Είναι η μέση λύση, που ακόμα και η Αμερική αρχίζει να αντιλαμβάνεται. Επιχειρήσεις ναι, αλλά και νόμοι. Κέρδος ναι, αλλά και κοινωνισμός. Καρότο ναί, αλλά και μαστίγιο. Το ζητούμενο λοιπόν, είναι στη μέση, κάποιο είδους δημοκρατίας με κοινωνικές παροχές, κάποιο είδος σοσιαλισμού.

(3)Σοσιαλισμού όμως που δεν υπάρχει στο κενό, αλλά κινείται σε Παγκόσμιο επίπεδο. Δέχεται δηλαδή το γεγονός πως το Εμπόριο έχει ήδη παγκοσμιοποιηθεί, όπως και το Κεφάλαιο, και η Εργασία. Και επειδή κανείς δεν μπορεί να μας εμποδίσει να επενδύσουμε στο Μεξικό, να μεταφέρουμε τα λεφτά μας στην Ταυλάνδη, η να μετακομίσουμε για δουλειά στη Σουηδία, η Παγκοσμιοποίηση, (η διεθνοποίηση δηλαδή της Εργασίας, του Εμπορίου, της Πληροφορίας και της Εργασίας), είναι πρακτικώς και ιδεολογικώς μη ανατρέψιμη. Επομένως, ο σοσιαλισμός μας πρέπει να πάρει την απόφαση, είτε να προσπαθήσει να ανατρέψει το αναπότρεπτο, ή να προσαρμόσει τις δυναμικές του για να χωρέσει στον κόσμο. Αδύνατον να κατανοήσει την Παγκοσμιοποίηση η Αριστερά.

(4)Κάποιος πλούτος θα πρέπει να χρηματοδοτήσει το κοινωνικό μας σύστημα. Οι κοινωνικές υπηρεσίες κοστίζουν, και κάπου πρέπει να παραχθεί πλούτος. Πλούτος μπορεί θα παραχθεί και απο το ίδιο το Κράτος, μέσα απο κρατικές επενδύσεις (εδώ η ελληνική εμπειρία ειναι κωμικοτραγική). Αλλά το μεγαλύτερο μέρος του πλούτου, θα παραχθεί απο μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις που συνήθως είναι ιδιωτικές. Και ως ιδιωτικές, αποσκοπούν στο κέρδος. Πρέπει να χρηματοδοτηθούν απο κάποιους για να ιδρυθούν, να στελεχωθούν κατόπιν με εκπαιδευμένους ανθρώπους για να λειτουργήσουν, και να οργανωθούν με καλό management για να ανταγωνιστούν. Το οποίον σημαίνει πως χρειαζόμαστε (1) μηχανισμούς χρηματοδότησης εταιρειών (που δεν έχουμε), (2) καλά πανεπιστήμια που να παράγουν ιδέες και στελέχη αγοράς (που δεν έχουμε), και (3) καλό μάρκετινγκ που να μετατρέπει τις ιδέες σε προϊoντα και να βρίσκει αγορές (που δεν έχουμε). Στο σημείο αυτό, η συλλογική ρητορική της Αριστεράς, δεν επιθυμεί καμμία ιδιωτική χρηματοδότηση πουθενά, αρνείται όλα τα είδη της ιδιωτικής εκπαίδευσης (παρά την ελληνική φοιτητική μεταναστευτική εμπειρία), και επιθυμεί την αποσύνδεση Πανεπιστημίων και Αγοράς.

(5)Χρειαζεται επομένως να αποδεχτούμε πως χρειαζόμαστε ένα Kαπιταλιστικό σύστημα οικονομικής παραγωγής, γιατί είναι το μόνο που προσαρμόζεται εύκολα στις παγκόσμιες συνθήκες, παράγει ιδέες, ρισκάρει, και ξέρει να ανταγωνίζεται. Αλλά για να γίνει αυτό, πρέπει πρώτα συλλογικά να αποδεχθούμε πως το κέρδος είναι επιτέλους μια θεμιτή ανθρώπινη φιλοδοξία. Χρειαζόμαστε δηλαδή εναν Καπιταλισμό (κρατικό και ιδιωτικό), που να παράγει πλούτο, να δίνει εργασία, απο την φορολογία του οποίου θα χρηματοδοτήσουμε το κοινωνικό μας σοσιαλιστικό σύστημα. Καπιταλισμός και σοσιαλισμός δηλαδή, πάνε μαζί, συνυπάρχουν. Η αν θέλετε, μέχρι την εδώ συλλογική μου, ο Καπιταλισμός είναι απαραίτητη προυπόθεση του Σοσιαλισμού. Ολες οι ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου (προτιμάτε την Σουηδία;), έχουν μια βάση υγειών επιχειρήσεων, απο τα κέρδη των οποίων χρηματοδοτούν άλλες κοινωνιοκεντρικές πολιτικές.

(6)Χρειαζόμαστε επίσης καλούς εργατικούς νόμους (που δεν έχουμε), ενα ανεξάρτητο δικαστικό και νομικό σύστημα (εχουμε;), καλή Παιδεία (σίγουρα δεν έχουμε), οργανωμένη λογιστική, νόμους δεοντολογίας σε όλα τα επίπεδα (που αρνούμαστε), κριτήρια αξιολόγησης παραγωγικότητας (που αρνούμαστε), και πολλούς, μα πολλούς φόρους (πάνω απο 50%). Και άλλα πολλά συναφή που απαιτούνται για να ελέγχουμε το σύστημα. Αλλά για να γίνουν όλα αυτά, πρωταρχικά πρέπει να εμπεδώσουμε μια συλλογική ηθική τιμιότητας στον πληθυσμό μας (κανουμε ακριβώς το αντίθετο), μια αγάπη προς τα συστατικά της αστικής δημοκρατίας, Επιχειρήσεις, Τράπεζες, (που μισούμε), και να δώσουμε κάποια αίγλη στην έννοια της ατομικής περιουσία (τα "νταμάρια" όπως λέει η Αριστερά), η οποία αντιπροσωπεύει ανθρώπινα όνειρα, μόχθο σε μετρήσιμες ώρες εργασίας και αξιοπρέπεια βιοπορισμού και ύπαρξης. Σε όλα αυτά, η Αριστερά κάνει και διακηρύτει ακριβώς τα αντίθετα.

(7)Ακολουθεί βεβαίως και η έννοια της κοινωνικής και ατομικής ασφάλειας (που δεν έχουμε). Να καταννοήσουμε πως δεν είναι δυνατόν να ανεχόμαστε το κάψιμο της περιουσίας του γείτονα (η Αριστερά το επικροτεί ως είδος αγώνα), ή το έγκλημα στο δρόμο, απ΄όποιον κι αν προέρχεται (η Αριστερά υποστηρίζει συνειδητά τους κουκουλοφόρους). Και πως η εμπεδωμένη αντίληψη που προωθείται απο την Αριστερά πως η Αστυνομία είναι κάποιος πλουτοκρατικός μηχανισμός καταπίεσης των μαζών, είναι ανόητη. Οι πλούσιοι δεν χρειάζονται ούτε αστυνομία (αυτοαμύνονται), ούτε δημόσια σχολεία (μορφώνονται με αυτοχρηματοδότηση). Η Αστυνομία υπάρχει για τους μικρομεσαίους, και πρέπει να την αναβαθμίσουμε και να την υποστηρίξουμε (που δέν κάνουμε). Ενα ακόμα σημείο που η ρητορική της Αριστεράς είναι εντελώς αντίθετη.

(8)Και τέλος, χρειαζόμαστε να διατηρήσουμε τις συμμαχίες της χώρας μας. Παρόλο τον αριστερό αρνητισμό, το γεγονός παραμένει πως η Ελλάδα είναι σήμερα μέλος προνομιακών κλάμπ, που την βοηθούν πολιτικά και οικονομικά. Μυριάδες άλλες χώρες θα επιθυμούσαν να ήταν στη θέση μας. Η ένταξη στην ΕΕ ήταν η μεγαλύτερη αναπτυξιακή και στρατηγική κίνηση της Ελλάδας. Εφερε ανάπτυξη, κοινοτικά πακέτα, ευημέρια, αύξησε το κατα κεφαλήν εισόδημα των πολιτών, μας έδωσε πολιτική γνώμη μέσα απο ενα δυνατό κλάμπ. Η ένταξη στο Ευρώ μας έσωσε απο τις υποτιμήσεις της δραχμής. Το ίδιο και το ΝΑΤΟ, αναγκαίο κακό που πρέπει να διατηρηθεί. Φανταστείτε το ΝΑΤΟ με την Ελλάδα έξω και την Τουρκία μέσα. Διαρκής πόθος της Αριστεράς να φύγουμε απο την ΕΕ, το ΝΑΤΟ, το ευρώ.

Ολα λοιπόν αυτά, που γράφτηκαν σε μερικούς παραγράφους, θα πρέπει να αποτελούν το αυτονόητο ρεαλιστικό ιδεολογικό πλαίσιο, πάνω στο οποίο πρέπει να χτιστουν όλες οι θεωρήσεις, οι στρατηγικές, και οι πρακτικές λεπτομέρειες για το πώς θα φτάσουμε σε ένα καλό σοσιαλισμό. Με ρεαλισμό και ειλικρίνεια. Κάτι που χρόνια τώρα, δεκαετίες πια, η Ελληνική Αριστερά αδυνατεί να κάνει. Αλλοτε γιατί έχει κολλήσει νοσταλγικά στις παλιές καλές Μαρξιστικές εποχές, άλλοτε γιατί δεν δέχεται συστατικά της ανθρώπινης συμπεριφοράς και φύσης, αλλοτε γιατί δεν αποδέχεται την έννοια του Κέρδους, της Περιουσίας ή του ατομικού συμφέροντος. Και που πάντοτε, αδιάκοπα, θέλει να ριξει τον μηχανισμό που έχει απόλυτη ανάγκη, τον Καπιταλισμό, να ανατρέψει την Παγκοσμιοποίηση, και να καταργήσει όλες τις συμμαχίες της Ελλάδας. Θέλει δηλαδή να κάνει τον κόσμο να χωρέσει την ιδεολογία της, αντί να προσαρμοσθεί η ίδια στον κόσμο.

ΚΚΕ και Σύριζα, ο καθένας στη δικιά του ουτοπία, εχουν απαξιωθεί απο τον ελληνικό λαό, όχι γιατί δεν έχουν αρχηγό για τις εκλογές, αλλά γιατί έχουν κατασκευάσει έναν κόσμο φανταστικό που υπάρχει μόνον στην ουτοπία των κομματικών γραφείων τους και στις ετσιθελικές προσωπικότητες που τα απαρτίζουν . Αν ποτέ, το συνοθύλευμα αυτό μορφωθεί σε κοινωνικά και οικονομικά θέματα, αν μελετήσει καλά τις παγκόσμιες συνθήκες μέσα στις οποίες καλείται να λειτουργήσει, δεχθεί τον Καπιταλισμό ως αναγκαία προυπόθεση παραγωγής πλούτου, συμφωνήσει σε κάποια αναγκαία συλλογική αστική ηθική, και καταφέρει να παράγει μια ρεαλιστική και έντιμη κοινωνιοκεντρική πρόταση, ο κόσμος θα ανταποκριθεί. Μέχρι τότε, οι σκοταδιστές του σπεκουλαδόρικου 17% των δημοσκοπήσεων θα σέρνονται στα όρια της κοινοβουλευτικής πόρτας, που σε κάποιες προσεχείς εκλογές θα κλείσει πίσω τους ερμητικά.

Ναοδομίας Εγκώμιον

Με μια όμορφη άποψη της Ναυπάκτου και το υπέροχο ενετικό της κάστρο, θα σας αφήσω για μερικές μέρες. Μια όμορφη γωνιά της Ελλάδας, με ένα υπέροχο λιμανάκι, και με δική της αρχιτεκτονική γεύση. Μια ανάσα απο την Πάτρα.

Βρέθηκα εκεί ξανά, αυτό το καλοκαίρι. Καθαρά και κρύα τα νερά της παραλίας, κόσμος με γούστο, ωραία μαγαζιά. Τα παιδιά που γνωρίζω με συνόδευσαν και πάλι σε ωραίους εξόδους για φαγητό, ποτά και καφέδες. Και τα είπαμε. Κουβάλησα έτσι μαζί μου και μια μικρή ιστορία, απο κείνες που υποθέτω πως είναι γεμάτη η Ελλάδα.

Η πολεοδομία της πόλης ήταν κλειστή για πολύ καιρό, μου είπαν. Η διαφθορά ήταν τόσο μεγάλη, που κάποιες ισχυρές καταγγελίες έφτασαν μέχρι την ΕΕ, η οποία απαίτησε εκκαθάριση της υπηρεσίας. Κάποια ξένα ξενοδοχειακά συγκροτήματα είχαν διαμαρτυρηθεί. Και η κυβέρνηση αναγκάστηκε, για τα μάτια του κόσμου, να κλείσει την υπηρεσία για καιρό. Η πόλη νέκρωσε οικοδομικά, επιχειρήσεις σταμάτησαν τις ανανεώσεις, ξενοδοχεία κόλλησαν. Πολλοί νόμιμοι που βρέθηκαν στους ιστούς της διαδικασίας, δεν μπορούσαν να πάρουν ούτε φώς.

Απίθανη η διαφθορά μας. Δεμένη με τον ήλιο μας, τις ομορφιές μας, τα κάστρα μας, τις ακροθαλασσιές μας. Εριξα μια ματιά στο πανέμορφο ενετικό κάστρο. Μέσα στον αρχαιολογικό του χώρο, είχε χτιστεί μια καφετέρια τριών επιπέδων. Ή αρχαιολογική υπηρεσία είχε προφανώς αποχαρακτηρίσει την περιοχή. Μέσα στα τείχη του παλιού αρχαιολογικού χώρου, σε μέρος που ποτέ δεν έχει δουλευτεί αρχαιολογικά, μια καφετερία! Κάποιοι αναφέρθηκαν στους πιθανούς μετόχους, κάποιους περίεργους παπάδες που έπαιζαν και χριστιανικό ρόκ. Οταν η πολεοδομία ήταν κλειστή, είπε κάποιος φίλος, δούλευε μόνον η "Ναοδομία"...

Εφυγα γοητευμένος απο την πόλη, και απορημένος με την ιστορία που άκουσα. Την επόμενη φορά που θα έρθει κάποιος Εβανς στην Ελλάδα για ανασκαφές, θα πρέπει να τρυπήσει κατευθείαν κάτω απο την καφετερία. Στην έξοδο, στην επιφάνεια μέρους του ενετικού τείχους, ανάμεσα σε ξερόχορτα και φουντωμένα πουρνάρια, ενα πρόχειρο γκραφίτι μου μετέφερε ενα μήνυμα που με ενοχλεί πολύ - "Το Κράτος σε πουλάει".

Φίλοι μου, εις το επανιδείν.

--------------------------------
Picture by Locus Publicus, free for public use
Nαύπακτος, καλοκαίρι 2009
--------------------------------

Καπιταλιστικώς μεταλλαγμένοι

Κατα την Αλέκα, η ιδιωτική παιδεία, εκτός του οτι αποσκοπεί στο κέρδος, προσπαθεί να χειραγωγήσει και τη σκέψη των ανθρώπων. Βομβαρδίζοντας τις τσέπες της λαϊκής οικογένειας και τα μυαλά των παιδιών, οι ιδιώτες επιχειρηματίες που επενδύουν στο χώρο της παιδείας επιδιώκουν να δώσουν στα παιδιά μας ληξιπρόθεσμες γνώσεις, να τα κάνουν ενα ευέλικτο εργατικό δυναμικό, να τα μάθουν να πειθαρχούν, να σκύβουν το κεφάλι, και να αποβλακώσουν τους μαθητές. Aυτά δήλωσε η Άλέκα. Μου θύμισε το "αυθόρμητο" γράμμα των συμμαθητών του νεαρού Γρηγορόπουλου προς τους γονείς τους, στην κηδεία του. Ολοι προσκυνημένοι, όλοι καπιταλιστικά μεταλλαγμένοι.

Θα μπορούσε να δηλώσει κάτι μετριοπαθές, να υποστηρίξει την δημόσια παιδεία, να ζητήσει αναβάθμιση και προτεραιότητα μιας ευρύτερης δημόσιας συλλογικής εκπαίδευσης (λογικό). Θα μπορούσε επίσης να ζητήσει σαφείς κανόνες λειτουργίας και αξιολόγησης όλων των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων στην Ελλάδα (όπως γίνεται και αλλού). Άλλα η Αλέκα μίλησε με την παλιά ουτοπιστική γλώσσα της Αριστεράς. Τη στιγμή που η ιδια η Αριστερά έχει καταστρέψει με τους στρατούς της τα ελληνικά πανεπιστήμια απαιτώντας Άσυλο για τους αναρίθμητους τραμπουκισμούς της, την ώρα που δεκάδες χιλιάδες παιδιά φεύγουν πια στην Ευρώπη για δουλειά, την ώρα που η φοιτητική μετανάστευση ξεπερνά τις 50 χιλιάδες (πάνω απο 20 χιλιάδες μόνον στο Λονδίνο), και που η Ελλάδα πρέπει δια νόμου ΕΕ να αναγνωρίσει την ύπαρξη, λειτουργία, και επαγγελματικά δικαιώματα των αποφοίτων όλων των ξένων κολλεγίων που ηδη δρούν στην Ελλάδα. Αυτά για ρεαλισμό...

Και επειδή ανήκω στην κατηγορία των "αποβλακωμένων", πήρα τον λόγο της προσωπικά και επιθυμώ να καταθέσω την προσωπική μου εμπειρία. Θά έλεγα λοιπόν πως οι μεταπτυχιακές σπουδές μου στον τομέα της πληροφορικής μου κόστισαν περίπου 30 χιλιάδες δολλάρια (που τα κέρδισα δουλεύοντας γιατί οι γονείς μου δεν είχαν τίποτα να μου στείλουν), η πρώτη μου δουλειά ήταν περίπου 40 χιλιάδες τον χρόνο, σε πέντε χρόνια είχα φτάσει τα 70 λόγω εμπειρίας, και με τα ταπεινά αυτά και αποβλακωτικά εφόδια, μπόρεσα και εγώ ο λαϊκός επαρχιώτης να δουλεψω στο Silicon Valley την εποχή της επανάστασης της πληροφορικής, να ταξιδέψω σε τουλάχιστον 25 χώρες χτίζοντας συστήματα, και να έχω μια συνεχή εργασιακή παρουσία στον κόσμο.

Οι ληξιπρόθεσμες γνώσεις μου ανανεώνονται και πάλι ιδιωτικά, μέσα απο σεμινάρια που επιλέγω και διάφορα certifications που ακολουθώ. Δεν θυμάμαι να έχω σκύψει το κεφάλι μου σε κανέναν, και καθώς αποφασίζω εγώ τη ζωή μου και όχι κάποιο κόμμα, αποφάσισα κάποτε να φύγω απο τον χώρο των πολυεθνικών (προσωπική μου επιλογή), και αφού πακετάρισα τις γνώσεις μου σε κομμάτια γνώσης που θα μπορούσαν να πουληθούν στην ανοιχτή αγορά, τόλμησα να ιδιωτεύσω με κάποιες σχέσεις που είχα χτίσει, δουλεύοντας ως επι το πλείστον απο το σπίτι (για να είμαι κοντά στα παιδιά μου). Μπόρεσα έτσι, εκτός των άλλων, να μάθω και την έννοια του επιχειρηματικού ρίσκου. Μέσα απο αυτό το μοντέλο εργασίας, κατόρθωσα κάποτε να κουμαντάρω και το χρόνο μου λίγο καλύτερα, και τα τελευταία τρία χρόνια, παρά την μεγάλη κρίση, κρατώ για τα παιδιά μου 4-7 καλοκαιρινές εβδομάδες διακοπών τον χρόνο.

Αυτή λοιπόν την επιστημονική και εργασιακή μου πείρα, (η Αλέκα βέβαια δεν ενδιαφέρεται για τέτοια), σκοπεύω του χρόνου να την μεταφέρω και στον χώρο της εκπαίδευσης. Μου επιτρέπεται νομικά και συνταγματικά. Πάλι, ιδιωτικά, σκέπτομαι να πακετάρω και να κοστολογήσω αυτά που ξέρω σε πουλήσιμα κομμάτια γνώσεων, για σχολεία, πανεπιστήμια, εταιρείες, και όποιον τέλος πάντων ενδιαφέρεται. Και να παράγω και εγώ με την σειρά μου, μια επαγγελματικη γενιά ανθρώπων. Ο ανοιχτός κόσμος που ζώ και βιοπορίζομαι, είναι εντελώς άγνωστος στην Αλέκα (ούτε κάν προς χάρην θεώρησης και συζήτησης), αλλά υπάρχει. Αν ήμουν νεώτερος και χωρίς οικογένεια, θα έφευγα εργασιακά για κάποια χώρα της Ευρώπης, μία απο τις πολλές που δέχονται την έννοια του κέρδους ως κινητήριο δύναμη, την ανθρώπινη φιλοδοξία ως θεμιτή ανθρώπινη επιθυμία, την εκπαίδευση απ' όπου κι αν προέρχεται, δεν παθαίνει κρίσεις κάθε φορά που ακούει για επιχειρηματίες, και που φυσικά δεν ανέχεται και τις διάφορες Αλέκες.

Σας παρακαλώ μην μου πείτε μπράβο που τα κατάφερα. Οι αποφάσεις μου είναι συνειδητές, έχω σαφείς στόχους και παραμένω Αυτονομιστής. Πιστεύω στον ανοιχτό κόσμο γιατί προσφέρει πολλά πέραν των ίδιων των σπουδών. Οσα αναφέρω, δείτε τα απλά ως πληροφορίες. Δεν είναι όμως αυτό το νόημα του πόστ. Είναι ο ουτοπιστικός λόγος της Αριστεράς, ο δικτατορισμός της να μειώσει τις ανθρώπινες επιλογές, και να φτιάξει έναν κόσμο κλειστό, κομπλεξικό και ιδεολογικά εξισωμένο.

Αντικατοπτρισμοί

Kαι για να μην σοβαρευτούμε υπέρ του δέοντος, ενα δροσερό πόστ, όσο ακόμα αντέχει το μυαλό μας καλοκαιρινές σκέψεις και εικόνες.

Εχτισε κάποτε ο πατέρας, ενα μαγκούφικο στη θάλασσα. Με ξύλα απο μια οικοδομή που γκρεμιζότανε. Ετος 1963. Ο αρχιτεκτονικός σχεδιασμός ήρθε απο τους ντόπιους ψαράδες. Η κατασκευή ήταν τοποθετημένη πάνω σε πασάλους, 1/2 μέτρο απο το έδαφος. Τον χειμώνα, το νερό της θάλασσας κατέκλυζε την ξέρα και πλημμύριζε τη βάση του σπιτιού. Μοιάζαμε έτσι σαν να είμασταν μέσα στο νερό. Τα καλοκαίρια, το νερό τραβιότανε και τα παιδιά κάναμε ποδήλατο πάνω στην ξερή γή. Η γή είχε δημιουργηθεί απο θαλάσσια βυθοκορήματα, "σάλτσινο" το λέγαμε, γιατί ήταν γεμάτο αρμύρα και ιώδιο. Εκεί πρωτοπάτησα τη γής.

Τούτη η πρωινή θάλασσα, γαλήνια και μυστηριώδης, απλώνεται στα μάτια μου απο τις μέρες της νιότης. Είναι η εικόνα που αντίκρυζα παιδί απο το δωμάτιό μου. Ακόμα ξυπνάω στις 6 τα χαράματα να την αντικρύσω. Μεγάλωσε εδώ μια ολόκληρη γενιά παιδιών. Και τούτο το μαγκούφικο, το θαλασσινό μας παλατάκι, βουτηγμένο σε ανέμελες παιδικές αναμνήσεις, με καλωσορίζει κάθε φορά που πιάνει καλοκαίρι.

46 χειμώνες δεν είναι λίγο πράγμα. Θερίζουν οι χειμωνιάτικοι αέρηδες, σαπίζουν τα ξύλα, σκευρώνει η αρμύρα τα πάντα γύρω της. Τα ξύλα της βεράντας λύγισαν με τα χρόνια απο την υγρασία, χρώματα επι χρωμάτων έχουν ξοδευτεί για να τα προστατεύσουν. Του χρόνου, και πάλι επισκευές. Η μητέρα απλώνει ακομα τα ρούχα στα σκοινιά, και τα ρούχα στεγνώνουν σε λίγα λεπτά. Η θάλασσα δεν ανεβαίνει πια κάτω απο το σπίτι, και το σάλτσινο έχει πλέον επιχωματωθεί. Τα τελευταία χρόνια, μπορέσαμε να φυτέψουμε και λίγες δάφνες. Παλιά δεν έπιανε τίποτα στο έδαφος.

Τα απογευματινά, το πιο γλυκό ηλιοβασίλεμα. Αλλο και τούτο σημάδι της νιότης, κάθε φορά που βλέπω ηλιοβασίλεμα, το συγκρίνω με τούτο. Υπάρχουν ηλιοβασιλέματα που είναι διάσημα, αλλά τούτο είναι το καλύτερο που έχω δεί. Εχει τη στεγνή μυρωδιά του απογευματινού, τη γλυκάδα πάνω στο δέρμα, την ανάμνηση. Αξίζει να ερωτευτείς σε ένα τέτοιο ηλιοβασίλεμα. Παίρνει η αγάπη χρώμα και δροσιά.

Και τι να μολογήσω για τα παιδιά της νιότης, φίλους και γκαρντάσια αδελφικά, που δίνουν την ψυχή τους για να ομορφήνουν τη δική μου. Εχω αξιωθεί ενα τάμα ιερό, την αληθινή φιλία ανθρώπων που αγαπώ απο παιδί. Μεσήλικες πιά, με έγνοιες και παιδιά, είναι αυτό που ονομάζω, το ελληνικό μου "βαρόμετρο". Σε κάθε μου τηλέφωνο ξεσηκώνονται, σε κάθε μου νεύμα κινητοποιούνται. Και εγώ τους το ανταποδίδω σε είδος, με τραγούδια ζόρικα και λαϊκά, ρεμπέτικα μινοράκια και Χατζηδάκιους ασπασμούς. Φέτος τους υποσχέθηκα να ποστάρω 1000 φωτογραφίες κάπου στο ίντερνετ για να τις δούν. Αυτούς, τον τόπο μας, τα παιδιά. Για τις κρύες μέρες του χειμώνα...

Με τους ψαράδες μεγάλωσα. Ξέρω απο δίχτυα και παραγάδια, απο δολώματα και συρτές. Απο παιδί πήγαινα μαζί τους στα θαλάσσια ψαρέματα. Η αλιεία έχει μειωθεί αισθητά στην περιοχή, αλλά υπάρχουν ακόμα οικογένειες που ζούν απο τη θάλασσα. Είναι εκείνοι που με παίρναν στα βραδυνά τους πυροφάνια, τα γρι-γρί, με τις βαριές κουβέρτες και τα τσίπουρα. Ακου τσίπουρο, μικρό παιδί..

Και απο το παιδικό μου παράθυρο, περνάει όλος ο ναυτικός κόσμος. Εχω δεί στη ζωή μου εκατομμύρια σκάφη, κόττερα, ψαρόβαρκες και θαλαμηγούς. Μόνον γι αυτά που φωτογράφησα φέτος, θα έφτιαχνα άνετα ενα μεγάλο λεύκωμα. Ξένες σημαίες, άγνωστοι ταξιδιώτες της ελληνικής θάλασσας, καθοδόν προς τα Ιόνια νησιά μας. Θάναι τα σκάφη της Αθηνάς. Εχω γνωρίσει πολλούς απο δαύτους. Και δεν ντρέπομαι να πώ, έχω ερωτευτεί και σ' αυτά, αγάπες καλοκαιρινές. Μια ιταλίδα τεκνατζού, τί μούρθε και το μολογάω, με παρέσυρε κάποτε στα σκοτεινά της άδυτα. Μέγα Μπερλουσκόνιο βαθος...

Τούτο πέρασε φέτος. Πήρε το τρίτο βραβείο. Ωραίος ο τυπάς, πήρε το σκαφάκι του και πάει την βενζινωτή του. Πάφ και ευρωκατοστάρικο. Τα αλλα δύο ήταν ακόμα μεγαλύτερα. Το χρυσό βραβείο, τα παιδιά το δώσαν σε ένα υπερδιπλάσιο απ' αυτό, με ολόκληρο πλήρωμα στημένο όρθιο, στα άσπρα. Στην πλώρη καθόταν μια πουροκυρία που μας κοιτούσε με κυάλια. Θάταν η Γιάννα. Μάλλον θάθελε να δεί αν υπάρχουμε ακόμα...

Η γενιά των παιδιών. Τα αφήνω στην ανεμελιά τους, να μάθουν και να πάθουν, να ζήσουν, να παίξουν, να ερωτευτούν. Ζουν στην εποχή της αθωότητας, ο,τι πολυτιμότερο κουβαλάμε μέσα μας υποσυνείδητα. Για μένα και τα παιδιά μου, η κοινωνικότητα της Ελλάδας έχει και ένα πρόσθετο στοιχείο. Την ελληνική συνείδηση, και τη γλώσσα. Ετσι οι νεαροί της ομογένειας, ερχόμενοι στην Ελλάδα κάθε χρόνο, θα μάθουν τοσο καλά ελληνικά, όσο ο ΓΑΠ:) Μπορεί έτσι, μια μέρα, να τσιμπήσουμε και καμμιά πρωθυπουργία. Mελλοντικά μιλάμε, μέτα την Ντόρα...

Στον κουρνιαχτό αυτών που χάνονται και όσων ακολουθούν, παρασύρομαι στιγμιαία απο την εικόνα της όμορφης νεράιδας. Σαν να την γέννησε ο ήλιος και η θάλασσα μιας ερωτικής πατρίδας, καλοκαιρινό οπτικό μου υπερθέαμα, σημάδι νιότης, ηδονής και αγάπης. Την είδα απο το μπαράκι της παραλίας, σεμνά να κατεβαίνει. Ναι, θα της κούρσευα ενα φιλί, ίσως και κάτι παραπάνω...

Το πόστ σας αφήνει με το χρυσαφί της θάλασσας. Είναι η εικόνα που πήρα μαζί μου νοητά φεύγοντας. Το μόνο που δεν έπιασε η φωτογραφία ειναι το δροσερό μαϊστράκι που με χάιδευε ηδονικά. Κάπου εκεί, στο βάθος του νερού και του ήλιου, αισθάνομαι πως ζεί ο Θεός του συναισθηματισμού μου. Είδωλο και αντικατοπτρισμός κάθε ανθρώπινης αμαρτίας και ορμής ο ίδιος, υποκλίνομαι κάθε φορά, στη γενέθλια ανάμνηση της παιδικής διάστασης που με συντηρεί ακόμα ζωντανό...


-------------------------------------
Pictures by Locus Publicus
Home
-------------------------------------

Ζητείται Δεξιά

Οπως διαμορφώνονται τα πράγματα, το καλύτερο για την Νέα Δημοκρατία είναι να διαλυθεί ολοσχερώς. Μετά τις εκλογές, όταν η σκόνη των βαρόνων, κουμπάρων και λοιπών διαπλεκομένων σκορπιστεί στον αέρα της βατοπεδιάδας, το μόνο ελπιδοφόρο σενάριο είναι πως το εκπασοκισμένο τερατάκι θα εκπνεύσει επιτέλους ένδοξα, εν μέσω συντροφικών μαχαιρωμάτων και ανθρωποφαγιών. Το εύχομαι βαθύτατα.

Το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας ήταν δημιούργημα του Κωνσταντίνου Καραμανλή (του θείου), και φτιάχτηκε σαν ένας μεταπολιτευτικός σχηματισμός που θα υπηρετούσε συγκεκριμένους στόχους. Η πατρίδα έβγαινε τότε απο την δικτατορία, ο πόλεμος με την Τουρκία έσκιαζε πάνω της βαριά, οι συμμαχίες της με τον υπόλοιπο κόσμο ήταν μηδαμινές, η οικονομία της στο λάκο, υπήρχαν πολιτικοί κρατούμενοι, παρακράτος, βασιλιάς χωρίς λαϊκό έρισμα, και μια βαθιά απουσία δημοκρατικής και κοινοβουλευτικής παράδοσης. Ολα αυτά εκλήθει να επιλύσει τότε κ. Καραμανλής.

Και ο μεγάλος άνθρωπος, επιστρέφοντας απο τον τόπο της εξορίας του, σοφός και μελετημένος πιά, κρατώντας μια μοναχική απόσταση απο όλους, ξερίζωσε με βία μερικά απο τα κακά που ταλάνιζαν για χρόνια αυτό τον τόπο. Το Πολιτειακό, το προσφυγικό. Ελεύθερες εκλογές. Κατάργησε την μέχρι τότε νοοτροπία της παραδοσιακής ελληνικής Δεξιάς, που στην ουσία ήταν μια σειρά απο θλιβερές δικτατορίες βασισμένες σε διχαστικές πολιτικές, ρουφιανιά, και πολιτική καταπίεση. Επι Καραμανλή του γέρου, η Ελλάδα γύρισε σελίδα, μπήκε στην δημοκρατική Ευρώπη, και απέκτησε μια μακροχρόνια οικονομική, συμμαχική, και κοινωνική κατεύθυνση. Ενα όραμα που δεν είχε ποτέ. Γι' αυτό φτιάχτηκε η Νέα Δημοκρατία το '74. Πέτυχε ο κ. Καραμανλής όσα ξεκίνησε να φτιάξει, και έκλεισε τον ιστορικό του κύκλο. Για πάντα.

Ακολούθησε η λαϊκιστική πασοκική λαίλαπα. Το τερατώδες κομματικό ρουφιανάδικο, η αφιονισμένη συμμορία καταλήστευσης του εθνικού μας πλούτου, έδρασε με ιδεολογία και πάθος, αντιγράφοντας έξυπνα συστήματα πυραμιδωτού μάρκετινγκ, και εκμεταλλευόμενο την πελατειακή ψυχοσύνθεση του Ελληνα. Εκλεβαν και μοίραζαν. Το "σοσιαλιστικό θαύμα" κράτησε όσο μια γενιά, και μέσα στον αμοραλισμό του, σαν πρεζάκιας που σκοτώνει για τη δόση του, ισοπέδωσε Παιδεία, Οικονομία, και Κοινωνία. Οχι μόνον δεν γίναμε Σουηδία (τώρα είναι Δανία), αλλά μείναμε ουραγοί και στην Ευρώπη, το μεγαλύτερο κλάμπ που μας άνοιξε ποτέ την πόρτα. Μόνον με την υπόθεση Siemens, καμμιά δωδεκαριά υπουργοί του έπρεπε να είναι στη φυλακή. Χώρια οι παρατρεχάμενοι. Το 2004, ενας ολόκληρος λαός, με απόγνωση, έτρεξε στις κάλπες για να γλυτώσει το πλιάστικο.

Το 2004, υπεστήριξα και εγώ τον απόγονο του θείου για να κάνει "Επανίδρυση". Δεν τον έλεγαν τότε Κουρασμένο, αλλά ο νεαρός Καραμανλής αποδείχτηκε κατώτερος των περιστάσεων. Ισως να έπαιζε πολύ playstation, ίσως και να τον είχαν στο χέρι τους οι νταβατζήδες. Κατα τη γνώμη μου, ήταν απλά ανάξιος του ρόλου του. Παιδί του οννετζίδικου χαβαλέ, μέρος του συστήματος διαπλοκής που κληρονόμησε και εσκεμμένα διατήρησε για τους κολλητούς του. Δεν είχε ικανότητες και ιστορική γνώση. Καμμία ικανότητα λήψης αποφάσεων, ουδεμία στρατηγική σκέψη, συνολική διανόηση. Η αυλή τον βούλιαξε. Τον Δεκέμβριο του 2008, όταν άφησε την Αθήνα να καεί και πήγε διακοπές, έκοψα και εγώ τα προσωπικά τσανάκια μαζί του. Σήμερα, όσο μπορώ, θα υποστηρίξω την διάλυση του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας, ελπίζοντας πως η χώρα μας θα αποκτήσει για πρώτη φορά ένα αληθινό δεξιό κόμμα, όχι τα φαντάσματα του παρελθόντος, τις οννεδίτικες λαμόγιες ή τα Καρατζαφερικά υποκατάστατα.

Υπάρχουν άνθρωποι σ' αυτή τη χώρα που δεν ειναι χαρούμενοι με τον εκπασοκισμό της δεξιάς, τον λαϊκισμό της, τους γαλάζιους διορισμούς, τη δημόσια σπατάλη. Υπάρχουν ψηφοφόροι που θέλουν να καταργηθεί το Ασυλο, να συλληφθούν οι τρομοκράτες των πανεπιστημίων, οι κλέφτες του δημοσίου, οι κουμπάροι και οι κολλητοί. Που ζητούν υποστήριξη της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, του Εμπορίου, δημιουργία ελίτ πανεπιστημίων, κάποιο ανταγωνιστικό οικονομικό μοντέλο, ανεξάρτητη δικαιοσύνη, κατάργηση του άκρατου Κρατισμού, των εκβιαστικών επιδοτήσεων της αγροτιάς, του κοινωνικού τουρισμού, του ψευτοσοσιαλισμού, ξερίζωμα της εξουσίας των συνδικαλιστών και δημοσίων υπαλλήλων, ξεπάστρεμα της Εκκλησίας απο το δημόσιο, νόμους, ηθική, δεοντολογία, αξιολογήσεις, και σεβασμό στον μόχθο που δημιουργεί την περιουσία. Και που δεν έχουν που να στραφούν, γιατί Δεξιά δεν υπάρχει πλέον στην Ελλάδα.

Μετά τις εκλογές, αληθινή ώρα αυτοκριτικής. Ενα συνέδριο θα βοηθήσει. Να απαλλαγούμαι απο τους βαρώνους, απο τον θείο Αχιλλέα που δεν "ολοκλήρωσε" το έργο του, απο τους βατοπεδινούς, τους δικηγόρους τους, τους διανοητές τους, τους Ζημενάκηδες, τους λοχαγούς, και τα κομματικά λιβανιστήρια. Να γεμίσει ο τόπος ορφανά. Να δημιουργηθεί οργανωμένο σύστημας διαδοχής, διαφάνεια στις κομματικές επιδοτήσεις, να βγούν στο ίντερνετ όλες οι πληροφορίες των υπουργείων. Και να αλλάξει το κόμμα όνομα, σημειολογία, ιδεολογία, καταστατικό, όραμα και στελέχωση. Και να γίνει επιτέλους ενα Δεξιό κόμμα στην Ελλάδα, πάνω σε αρχές ατομικής αξίας, ανοιχτής αγοράς και γνώσης. Να κάνει τα εντελώς αυτονόητα που γίνονται σε όλη την υπόλοιπη Ευρώπη. Και να δημιουργήσει ένα κίνημα ηθικής για τα επόμενα 30 χρόνια, οσο χρειάζεται για να δημιουργηθεί μια συλλογική συνείδηση τιμιότητας. Εκ της τέφρας, να αναζητηθούν νέα πρόσωπα, ίδεολογίες και οράματα.

Σε εποχές πολέμου, τους προδότες τους εκτελούν στα μετόπισθεν με συνοπτικές διαδικασίες.

-----------------------------------------
Picture by Locus Publicus, free for public use
Greek Parliament, summer 2009
-----------------------------------------

Ο Αθεόφοβος συνεχίζει

Φίλοι bloggers,

Διακόπτω προσωρινά τη ροή των υπεραντλαντικών σοφισμάτων για ένα σημαντικό μήνυμα. Εδώ και λίγες μέρες, το μπλόγκ του εξαιρετικού μπλόγγερ Αθεόφοβου βρίσκεται σε πνευματικό περιορισμό, πιθανότατα λόγω της αυτοματοποιημένης ηθικής της Google, κάτι που με προβληματίζει βαθύτατα. Στο παρελθόν, πολλά μπλόγκς έχουν τεθεί υπο παρόμοιο περιορισμό λόγω "ηθικών επισημάνσεων" που ενεργοποιούνται απο χρήστες.

Ο αυτοματοποιημένος μηχανισμός ενεργοποιείται απο καταγγελίες που γίνονται απο το κουμπί "Flag blog", και παράγει στη συνέχεια προειδοποιήσεις περιοχομένου, ή όπως φαίνεται και πλήρη αποκλεισμό του μπλόγκ. Σε ημιποιητική γλώσσα, εξηγεί ο Γούγκλης -"The Flag button is a means by which readers of Blog*Spot can help inform us about potentially questionable content, so we can prevent others from encountering such material by setting particular blogs as 'unlisted.' This means the blog won't be promoted on Blogger.com but will still be available on the Web — we prefer to keep in mind that one person's vulgarity is another's poetry...".

Μια μικρή έρευνα που έκανα σχετικά με το τί ακριβώς είναι προγραμματισμένο να κάνει το σύστημα, δεν με οδήγησε σε τίποτα το διαφωτιστικό. Θα περίμενε κανείς πως οι επισημάνσεις θα οδηγούσαν πρώτα σε κάποια προειδοποιητική σήμανση περιεχομένου (που υπάρχει σε πολλά μπλόγκς), και στη συνέχεια σε καθεστώς αποκλεισμού (για ακραίες περιπτώσεις, ας πούμε μίσους). Και ενώ όλα αυτά είναι καλά και θεωρητικά, στίς πόσες επισημάνσεις "αντιδρά" το σύστημα; Και πώς;

Πάλι ημιποιητικά, εξηγεί ο Γκούκλης -

"When someone visiting a blog clicks the Flag button in the Blogger Navbar, it means that person believes the content of the blog may be potentially offensive or illegal. We track the number of times a blog has been flagged as objectionable and use this information to determine what action is needed. This feature allows the blogging community as a whole to identify content deemed objectionable. Have you read The Wisdom of Crowds? It's sort of like that..."

Θολή και σκιώδης η εξήγηση - Δεν γνωρίζουμε στις πόσες επισημάνσεις μπλοκάρεται ενα μπλόγκ, τί κριτήρια ακολουθούνται, και επειδή υπάρχουν εκατομμύρια μπλόγκς σε εκατοντάδες γλώσσες και τοπικά ιδιώματα, δεν είναι λογικό να πιστέψουμε πως κάποιος υπάλληλος της Google κάθεται κάτω, διαβάζει στα ελληνικά τα πόστ του Αθεόφοβου και αποφασίζει αν είναι "ηθικά". Το σύστημα είναι αυτοματοποιημένο. Δεν είναι επίσης λογικό να δεχθούμε πως ένα μπλόγκ μπορεί να αποκλεισθεί αν ο ίδιος ο ιδιοκτήτητης του το φλαγγάρει κατα λάθος, ή αν ενα μπλόγκ στο οποίο έχουν μπεί χιλιάδες επι χιλιάδων, το κατήγγειλαν άς πούμε 10 άτομα.

Το οποίον σημαίνει πως (1) στο μπλογκ είτε διαμαρτυρήθηκαν πολλοί (που δεν φαίνεται να ειναι η περίπτωση), ή (2) ότι το χτύπησε κάποιος ιός με συνεχείς καταγγελίες (αδύνατον να το ξέρουμε), ή (3) οτι η αίτηση ξεκινάει απο Ελληνική υπηρεσία (αστειευόμαστε;) ή (4) οτι ο φίλος μπλόγγερ έπεσε έπεσε θύμα κάποιας προγραμματικής λογικής, γνωστής ως computer glitch, που του απέκλεισε το μπλόγκ.

Τείνω να πιστεύω το τελευταίο. Το αυτοποιημένο σύστημα επισημάνσεων της Google ειναι ανοιχτό σε ιούς, η εταιρεία εσκεμμένα αφήνει το κοινό της απληροφόρητο σε θέματα ανάλογων διαδικασιών (http://www.blogger.com/terms.g), και απ΄ό,τι ερεύνησα σε κάποιες ανάλογες περιπτώσεις, δεν διαθέτει καλό σύστημα εξυπηρέτησης χρηστών που κάνουν "ένσταση" ("Unlock my Blog Request"). To σύστημα, αν ήταν καλό, θα έπρεπε να παράγει ένα email προειδοποιώντας τον ιδιοκτήτη του για επικείμενο αποκλεισμό, να τον ειδοποιούσε κατόπιν για τους λόγους του αποκλεισμού του, και μετά την "ένσταση" να ακολουθούσε την υπόθεση με αυτοποιημένα updates βάσει κάποιου status.

Εχω χτίσει πολλά τηλεφωνικά συστήματα CRM που ανάλογα με την "αίτηση", το σύστημα διεκπεραιώνει αιτήσεις πελατών (και αντιδρά). Κάτι τέτοιο δεν βλέπω με την Google. Παίρνει την ελευθερία του λόγου απο κάποιον, και κατόπιν τον αφήνει για μήνες στο σκοτάδι. Σαν μια πρώτη παρατήρηση, θα έλεγα πως πέραν της λογικής του φλαγγαρίσματος, η εταιρεία μάλλον στερείται περαιτέρω συστήματος. Θα αναμένω βέβαια την τελική έκβαση της υπόθεσης για περισσοτερα. Αυτά ως εισαγωγικά απο κάποιον που ασχολείται χρόνια με συστήματα πληροφορικής.

Στο μεταξύ, είμαι χαρούμενος να ανακοινώσω πως ο ατρόμητος Αθεόφοβος is back in business στην διεύθυνση http://atheofobos2.blogspot.com/. Οσοι τον γνωρίζετε, μαζί με τα εκατομμύρια των θαυμαστριών του, θα χαρούν αφάνταστα. Είναι ένας αφάνταστα πνευματώδης τυπάκος, με πηγαίο χιούμορ, αυτοσαρκασμό, τρελλός για έρευνα, απίθανα ποστάκια ποικίλης ύλης, και φυσικά Αθεόφοβος. Οσοι δεν τον γνωρίζετε, τον προτείνω απόλυτα.

Καλώ τους φίλους μπλόγγερς να υποστηρίξουν την ελευθερία της ελεύθερης έκφρασης, και να βρούν κάθε τρόπο να βοηθήσουν τους διάφορους αποκλεισμούς. Ειδικά ανθρώπων που κοσμούν την μπλογγόσφαιρα με το ήθος τους. Ανοιχτά τα σχόλια για τη γνώμη σας, τις προτάσεις σας, τεχνική και νομική γνώμη και βοήθεια, καθώς και τις δικές σας εμπειρίες. Η προσωπική ηλεκτρονική διεύθυνση του φίλου μπλόγγερ βρίσκεται στο νέο του site.

Ευχαριστώ

Locus Publicus

Αθεόφοβε, welcome back!!