Ανθρωποι και ρομποτάκια

Eλάχιστος στρατός θα χρειαστεί στο μέλλον, δήλωσε κάποτε ο καταπληκτικός κ. Rumsfeld , γιατί οι μελλοντικοί πόλεμοι έχουν δυναμικές αντάρτικου, και ο ίδιος σχεδίαζε ριζική αναδιοργάνωση του τρόπου διεξαγωγής πολέμων, και των συστατικών της αμερικανικής στρατιωτικής μηχανής. Και ανήγγειλε έτσι ενα καινούργιο δόγμα σαρωτικών αλλαγών που θα επέτρεπαν στον αμερικανικό στρατό να διατηρεί επιτυχώς πολλαπλούς πολέμους (είχε αναφέρει τουλάχιστον τέσσερις), με έμφαση σε τρία στοιχεία - (1) υψηλής τεχνολογίας συστήματα μάχης, (2) έμφαση σε αεροπορικές επιχειρήσεις, και (3) μικρές και επίλεκτες στρατιωτικές ομάδες κομμάντος.

Ενα τεράστιο τεχνολογικό δίκτυο πληροφοριών θα συλλέγει πληροφορίες και θα αξιολογεί στόχους, υπερσύγχρονα αερομαχητικά θα χτυπούν με ακρίβεια τους αξιολογημένους στόχους, και επίλεκτες ολιγομελείς ομάδες θα ολοκληρώνουν την νίκη στο έδαφος. Τα ρομποτάκια θα μαζεύουν πληροφορίες και θα πολεμούν, και τα ανθρωπάκια θα εμφανίζονται τελευταία για να τελειώνουν τη δουλειά. Κάποιος πρέπει να σηκώσει και την σημαία.

Είπε κι άλλα πολλά ο κος Ράμσφελντ, και στο τέλος αποφάσισε πως για δύο πολέμους, αντί για 500 χιλιάδες στρατό που τον συμβούλευαν οι στρατηγοί του, αρκούσαν μόνον 150 χιλιάδες άνθρωπάκια. Οι μελλοντικοί πόλεμοι της Αμερικής θα είχαν μέσα τους τόση πολύ τεχνολογία και εξειδίκευση, που τα πάντα θα ήταν "σόκ και δέος". Και πόσο θα κρατούσε ο πόλεμος του Ιράκ; "6 μέρες, 6 εβδομάδες, αμφιβάλλω έξι μήνες", δήλωσε ο τρομερός στρατηγιστής. Ολα θα γινόταν ηλεκτρονικά. To σύστημα είχε τη λογική του.

To δόγμα Ράμσφελντ, όπως και ο ίδιος, υπέφερε απο τότε πολλές αναθεωρήσεις και εκτροπές, αλλά μεγάλο κομμάτι του είναι σήμερα ήδη σε εφαρμογή. Και όσοι επιθυμούν να ξέρουν την στρατιωτική πραγματικότητα του σήμερα, θα πρέπει να ακούσουν τα λόγια του κ. Peter Singer. Ζούμε ήδη σε εναν κόσμο επιστημονικής φαντασίας, με αυξανόμενη συμμετοχή ρομποτικών συστημάτων που συλλέγουν πληροφορίες, αεροπλάνων που πετούν χωρίς πιλότους και κάνουν επιδρομές, και ανθρώπων που "δουλεύουν" τον πόλεμο απρόσωπα απο το γραφείο τους.

Remote-controlled warfare λέγεται η καινούργια πραγματικότητα, και μοιάζει με ηλεκτρονικό παιχνίδι. Στο άρθρο, κάποιος κύριος Morgan Andrews, ξυπνάει το πρωί στο ηλιόλουστο Λας Βέγκας, πηγαίνει στην κόρη του στο σχολείο, και κατόπιν, απο εναν ειδικό χώρο του γραφείου του, τηλεκατευθύνει υπερσύγχρονα μαχητικά αεροπλανάκια (drones), που μπαίνουν στον εναέριο χώρο του Αφγανιστάν και Πακιστάν, και σκορπούν βόμβες. Εκείνος πατάει απλά ενα κουμπί σε κάποια οθόνη. Μέχρι να ξαναπάρει την κόρη του απο το σχολείο, έχει βομβαρδίσει καμποσους στόχους. Στο βραδινό του δείπνο με την οικογένειά του, δεν γνωρίζει ακριβώς πόσους έχει σκοτώσει. Εύχεται απλά το καλύτερο.

H επονομαζόμενη επανάσταση στρατιωτικών υποθέσεων (RMA), ήταν και είναι μια διεργασία διοικητικής στρατιωτικής αναδιοργάνωσης που φέρνει τις τηλεπικοινωνίες και διαστημικές έρευνες στο επίκεντρο της διεξαγωγής πολέμων. Ο πρώτος πόλεμος του Κόλπου, το 1991, κερδήθηκε κατα μεγάλο ποσοστό απο βομβαρδισμούς που έγιναν απο αυτόματα οπλικά συστήματα κατευθυνόμενα απο δορυφόρους. Στην στρατιωτική επέμβαση στο Κόσσοβο, οι ΗΠΑ δεν είχαν ούτε μία απώλεια. Το 1997, οι ΗΠΑ οργάνωσαν μία στρατιωτική άσκηση, με τον κωδικό "Force 21", οπου διάφορες ψηφιακές τεχνολογίες δοκιμάστηκαν στην σεναριακή διεξαγωγή πολέμου. Σχεδιάστηκαν έτσι και βελτιώθηκαν τεχνολογίες και εφαρμογές στις οποίες συμμετείχαν και ιδιωτικές εταιρείες. Δύο απο αυτές, η iRobot και η Foster-Miller, είναι σήμερα ενεργές στο τομέα του Robotic Warfare. Νανοτεχνολογία, ρομποτική και βιοτεχνολογία, επανδρώνουν σήμερα τα νέα μη επανδρωμένα αεροσκάφη UAVs (unmanned aerial vehicles), που χρησιμοποιούνται στο νέο είδος πολέμου. Eρχονται σε πολλά χρώματα και γεύσεις, και χρησιμοποιούνται παντού.

Χιλιάδες τέτοια συστήματα βρίσκονται ήδη σήμερα σε άμεση εφαρμογή, με χιλιάδες ώρες πτήσεων σε περιοχές οπου διεξάγονται πόλεμοι. Στην Κολομβία, στο Αφγανιστάν, στο Πακιστάν. Οι συνολικές επιδρομές μη επανδρωμένων σκαφών έχουν ήδη ξεπεράσει σε αριθμό τον συνολικό αριθμό αεροπορικών επιδρομών στις Βαλκανικές επιχειρήσεις της Σερβίας και του Κοσσόβου. Είναι μια στρατηγική που λειτουργεί πυρετωδώς στο Πακιστάν, και συνεχίζεται και επι προέδρου Ομπάμα.

Η στρατιωτική υπερεξάρτηση σε τεχνολογίες δεν σημαίνει βέβαια και εγγυημένη νίκη. Mαζί με τους υποτιθέμενους τρομοκράτες, εκατοντάδες άσχετοι έχουν χάσει την ζωή τους δημιουργώντας πονοκέφαλο στο τομέα του Public Relations. Ο ηλεκτρονικός πόλεμος έχει χτυπήσει ανα καιρούς γάμους και βαφτίσια. Και όσο προχωρεί η εφαρμογή του, τόσο αυξάνεται και η αντίσταση. Σε μία καταπληκτική περίπτωση μάλιστα, ιρακινοί χάκερς χρησιμοποίησαν κάποια έτοιμη εφαρμογή αξίας 26 δολλαρίων για να αναχαιτίσουν τα τηλεκατευθυμόμενα ρομποτάκια!

Τα νέα ρομποτάκια, στην ουσία, σηματοδοτούν το τέλος της ανθρώπινης κατασκοπείας, καθώς οι αμερικανικές υπηρεσίες έχουν πιά πάψει να διαθέτουν τα ανθρώπινα εκείνα δίκτυα που απαιτούνται για την διείσδυση εχθρικών γραμμών. Στον πόλεμο του Αφγανιστάν, η διείσδυση των Ταλιμπάν έγινε μόνον απο τους ντόπιους Αφγανούς, και όταν αυτοί έπαψαν να βοηθούν, η χώρα ξανάπεσε στη θεοκρατία. Σήμερα, η ανθρώπινη κατασκοπία σε Αφγανιστάν και Πακιστάν είναι σχεδόν μηδενική. Οπως ομολογείται πλέον και ανοιχτά, οι Αμερικανοί έχουν πλήρη άγνοια των συνθηκών των κοινωνιών στις οποίες διεξάγονται οι σημερινοί πόλεμοι, και είναι πλήρως αποστασιοποιημένοι από τους ανθρώπους και τις δυναμικές που θα μπορούσαν να επιρρεάσουν. Κατα γενική ομολογία, η στρατολόγηση μουσουλμάνων κατά της Αμερικής είναι σήμερα μεγαλύτερη απο ποτέ. Η ανάγκη (και απελπισία) για λίγους πραγματικούς κατασκόπους εκ των έσω, καταλήγει συχνά σε απαγοητευτικά σενάρια.

Αυτή όμως είναι η απόφαση για το μέλλον. Ετσι θα συνεχίσουν να διεξάγονται οι πόλεμοι. Remote Warfare. Ακήρυχτοι, με ελάχιστη ανθρώπινη συμμετοχή, και με πολύ απρόσωπη τεχνολογία. Ηδη η κοινωνική συμμετοχή των αμερικανών στους διάφορους πολέμους της αυτοκρατορίας είναι ελάχιστη, απόλυτη αδιαφορία επικρατεί ως προς τις διάφορες ανα τον κόσμο επιχειρήσεις, και η νοοτροπία του "ηλεκτρονικού πολέμου', δοκιμάζεται στα πεδία των μαχών. Αν οι πόλεμοι κερδίζονται μόνον στρατιωτικά, τότε υπάρχει πιθανότητα νίκης. Αν όμως απαιτούν και ιδεολογική συμπάθεια τύπου "Hearts and Minds", τότε βρισκόμαστε ήδη σε πολύ βαθιά νέρά...

-------------------------------------------
Ο κ. Peter Singer έχει υπάρξει και σύμβουλος του προέδρου Ομπάμα σε θέματα ρομποτικού πολέμου. Παραθέτω και ενα βίντεο στο οποίο κάνει αναφορά στο θέμα του Ρομποτικού Πολέμου και της έκτασης που έχει πάρει σήμερα. Στην αγορά, κυκλοφορεί και ενα βιβλίο του με τον τίτλο "Wired for War".

Χιονισμένη Πρωτοχρονιά

Χιονισμένη, παγερή και μελαγχολική η Πρωτοχρονιά της Νέας Αγγλίας, ένας ακόμα κύκλος της φύσης που τελειώνει με την άνοιξη του Απριλίου. Στους επόμενους μήνες, ο χιονιάς θα κάψει το έδαφος μέχρι τις βαθιές του ρίζες. Ενας βοριάς που μυρίζει ωκεανό διαπερνά τις γειτονιές. Είναι ο κρύος καιρός όμως, και μια ευκαιρία δημιουργικής σκέψης.

Πολλά τα σχέδια για φέτος, κάποια επιμορφωτικά σεμινάρια πληροφορικής, και μια ιδέα για την δημιουργία μιας εταιρείας παροχής υπηρεσιών στον χώρο της Εκπαίδευσης. Οι ενασχολήσεις απαιτούν στρατιωτική πειθαρχία και αυτοσυγκέντρωση. Και στις στιγμές της μοναξιάς, λίγες ιντερνετικές σκέψεις για τις κρύες μέρες του χειμώνα. Να ξεμείνουμε απο θέματα και να πλήξουμε, μάλλον αποκλείεται. Μόνος εχθρός ο χρόνος.

Καλή Χρονιά.

---------------------------------------------
Picture by Locus Publicus, free for public use
Braintree, MA, New Year's Day 2010
---------------------------------------------

Μελαγχολία του πρέπει του Χειμώνα. Μια θλιμμένη μελωδία της γής του Ρίο, απο τον Antônio Carlos Jobim, βασιλιά της Βossa Nova.

Το Δομινικανικό μοντέλο

Πληροφορούμαι πως ο Γιώργος επεξεργάζεται διάφορα μοντέλα για το 2010. Το Δανέζικο, το Ιρλανδικό, το Σουηδικό. Έκανε και ένα ταξίδι για σοσιαλιστικό σεμινάριο, μαθαίνω, στον Αγιο Δομίνικο. Και γύρισε ενθουσιασμένος. Και όταν του την έπεσαν οι Οίκοι, εκείνος, ο Μεγάλος Τιμονιέρης μας, μειδίασε πονηρά, απέρριψε τους αντιλαϊκισμούς και τα σκληρά αντίδοτα, και εσιώπησε ως σοφός ηγέτης. Κρατάει ο Γιώργος μας, στην καβάντζα, το τρομερό Δομινικανικό μοντέλο. Ενα αισθησιακό και απόλυτα ερωτικό μοντέλο. Ιστορικό και ζόρικο. Συμπεριλαμβάνει θεατρικό λαϊκισμό, τελετουργικό υποβρύχιο πλιάτσικο, και ενίοτε και στρατιωτικές αποβάσεις. Θα σας το περιγράψω.

Bρέθηκα κάποτε στη Δομινικανική δημοκρατία, ημέρα εκλογών. Εξω καρδιά τόπος, αισθησιακές μουσικές, δυναμωτικοί χυμοί, βαθύς ερωτισμός και αφροχαβαλές. Κιθάρες και αναμμένες φωτιές στην παραλία, μια πυκνή και οργιώδης φύση, θυελλώδεις εκτονώσεις στην αύρα του φεγγαριού. Το πανέμορφο ιστορικό κέντρο με τις παλιές ισπανικές εκκλησιές και τα ψηλοτάβανα ευρωπαϊκά σπίτια έχανε σιγά σιγά τους σοβάδες του, οι δρόμοι βούλιαζαν στο βήμα του επισκέπτη, και οι νυχτερίδες πετούσαν στον ουρανό μέρα. Στην κοινωνία των όμορφων μιγάδων μπαινόβγαιναν λαθραία για δουλειά, οι μαύροι ανεπιθύμητοι γείτονές τους, οι Αϊτινοί. Η ηλιόλουστη αποικία ήταν τώρα ενα εγκατελλειμένο αρχοντόσπιτο που μύριζε μούχλα.

Ενας ιστορικός βιασμός, το νησί του Κολόμβου, όποιοι πέρασαν απο το κορμί του το βίασαν, άλλοι έφυγαν με καράβια φορτωμένα χρυσό, άλλοι με αεροπλάνα. Κι όταν έπεσε η ιστορική αυλαία, μπήκε και ο αμερικανικός στρατός. Και η σύγχρονη "δημοκρατία". Απέμεινε μονάχα η χυμώδης λουλουδιασμένη φύση, η αισθησιακή αύρα της θάλασσας, ο καυτός ήλιος, και η παθιασμένη ερωτική μουσική.

Υποψήφιος πρόεδρος ένας τύπος 94 χρόνων, φίλος του πρώην δικτάτορα που είχαν σκοτώσει. Το Φάντασμα της Οπερας. Η χώρα έκανε 10 μέρες να μετρήσει τα ψηφοδέλτια, μέσα απο ανεκδιήγητες φάσεις νοθείας και αποικιακού σκηνικού. Τελικά, ο 94χρονος υποψήφιος κέρδισε τις εκλογές. Ενα πρωί με τον καφέ, ρώτησα τους ντόπιους: "Βουίζουν τα ξένα ειδησεογραφικά πρακτορεία πως ο κύριος Balaguer είναι τυφλός. Είναι αλήθεια;". "Nαί" μου απάντησε ένας κυνικά. "Εκείνο όμως που δεν ξέρουν, είναι ότι είναι και κουφός".

-------------------------------------------------------------

* - Locus Publicus - Movimiento Catorce de Junio

**- Πάμε και λίγο δομινικάνικο λαϊκό (buchata). Απο τον υπέροχο Juan Luis Guerra.





-------------------------------------------------------------
Ηταν το τελευταίο πόστ της χρονιάς. Δεν ξέρω τί θα είναι ο καινούργιος χρόνος, πιστεύω όμως δύο πράγματα. Πως γενικώς, ό,τι ζητάμε βρίσκουμε. Και επιπλέον, η καλύτερη επανάσταση δεν είναι ούτε η πολιτική, ούτε η οικονομική. Είναι η προσωπική. Είναι η μόνη επανάσταση στην οποία μπορούμε να πετύχουμε, να ζήσουμε έξω απο τα μεγάλα ιδεολογικά μοτίβα, αυτόνομοι και αυτάρκεις σε ένα κόσμο που συνεχώς αλλάζει, έξω απο Θεούς και στρατηγισμούς που δεν μας αφορούν. Γιατί όλα αλλάζουν. Λίγο βέβαια, θα αλλάξουμε και μείς. Και αν όλα πάνε καλά, μπορούμε να αλλάξουμε και τις ζωές κάποιων γύρω μας, προς το καλύτερο. Αυτό γίνεται, μπορεί άνετα να γίνει...

Καλή χρονιά λοιπόν φίλοι μπλόγγερς. Με υγεία, πρόοδο και ειρήνη. Σας ευχαριστώ ιδιαίτερα για την παρέα σας, την τιμή της συμμετοχής σας και την ευπρέπεια του λόγου σας. Ελπίζω να σας ήμουν ευχάριστος. Μέσα στα πλαίσια του δυνατού, το μπλόγκ θα παραμείνει ενεργό και το 2010.

Εις το επανιδείν.

Locus Publicus
locuspublicus@gmail.com

Τρομολαγνεία και Φόβος

Μετα την τρομοκρατική επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου, όλοι οι ζώντες στις ΗΠΑ βίωσαν μια ανεκδιήγητη κατάσταση τρομολαγνείας, που έφτανε τα όρια του τραγικού. Θα έλεγα κωμικού, αλλά δυστυχώς το χιούμορ εξέλιπε απο τα ΜΜΕ που όλα μαζί, εν πλήρει συμφωνία και συντονισμό, ασχολούνταν για χρόνια με ένα και μοναδικό θέμα: πότε θα ξαναχτυπήσει ο Οζάμα.

Επι προεδρίας Μπούς, τα πάντα επιτελούσαν υπο πλήρη έλεγχο, τα τηλέφωνα υπο παρακολούθηση, ο μουσουλμανικός πληθυσμός των ΗΠΑ κατεγράφει καθ' ολοκληρίαν και εκλήθει στα αστυνομικά τμήματα για κατάθεση, έγιναν χιλιάδες επι χιλιάδων συλλήψεις και απαγωγές χωρίς καμμία νομική εκπροσώπηση, όλοι οι πολιτικοί της χώρας μπήκαν σαν τα πρόβατα στην σειρά και συνυπέγραψαν ό,τι τους έδωσαν, ο δέ κόσμος των ΜΜΕ έβγαλε τα εθνικιστικά του σύμβολα και άρχισε την τρομολαγνεία επι παντός επιστητού. Οι λίγες και φωτεινές εξαιρέσεις ήρθαν απο τον ακαδημαϊκό κόσμο, που προς τιμή του ουδέποτε υπέκυψε στο κλίμα των ημερών.

Είχα τότε, στην κορύφωση όλων αυτών των γεγονότων, και διατηρώ ακόμα, την ισχυρή προσωπική πεποίθηση πως η CIA και κάμποσες υπηρεσίες του Πενταγώνου, χαλούν περισσότερο χρήμα για την διατήρηση των διαφόρων θεωριών συνομωσίας ανα τον κόσμο, παρά για να παράγουν πληροφορίες ποιότητας. Πίστευα τότε, και πιστεύω ακόμα, πως το τεράστιο και πολυδιαφημισμένο σύστημα πληροφοριών των ΗΠΑ, είναι διάτρητο απο ατέλειες και τεράστια δομικά προβλήματα, και πως η CIA δεν παράγει απολύτως τίποτα πέραν απο μερικές πιασάρικες χολυγουντιανές ταινίες. Την υποψία μου αυτή, τεκμηριώνει εκ των έσω και ο συγγραφέας Tim Weiner, στο καλύτερο κατα την γνώμη μου βιβλίο που γράφτηκε ποτέ για την υπηρεσία, Legacy of Ashes, ενα βιβλίο, που μόνον οι φανατικοί της πολιτικής μπορούν να τελειώσουν, και που προτείνω χωρίς τον παραμικρό δισταγμό.

Την παραμονή του τρομοκρατικού χτυπήματος, δεν υπήρχε ούτε ένα άραβας μεταφραστής στο Πεντάγωνο. Η CIA είχε τρείς εν εφεδρεία. Και ακόμα και σήμερα, οι μεταφραστές σπανίζουν. Τα συστήματα πληροφορικής του Πενταγώνου (πάνω απο 400 τεράστια συστήματα), ξηλώθηκαν σχεδόν αμέσως κατ' εντολήν του αιμοβόρου Ράμσφέλντ γιατί ήταν άχρηστα, και ενας ριζικός ανασχεδιασμός μπήκε σε εφαρμογή. Εκατοντάδες άλλες υπηρεσίες, το FBI, Immmigration Service, αστυνομίες, πυροσβεστικές, πυρηνικά κέντρα, κλπ, δεν είχαν μεταξύ τους τον παραμικρό πληροφοριακό συντονισμό. Αυτός ήταν ο λόγος που ο πρόεδρος Μπούς έφτιαξε τον νέο τμήμα Homeland Security. Να συνενώσει κάτω απο μία ομπρέλλα, όλες τις υπηρεσίες πληροφοριών της χώρας. H μάχη όμως ακόμα συνεχίζεται.

Και μετά το μεγαλύτερο και παγκοσμίως διαφημισμένο φιάσκο του Echelon, για το οποίο ξοδεύτηκαν εκατοντάδες εκατομμύρια, και το οποίο χάσκει κάπου συλλέγοντας άχρηστες πληροφορίες που κανείς δεν βλέπει και δεν αξιολογεί, το μεγαλύτερο καλαμπούρι ανάμεσα στους κομπιουτέράδες, είναι σήμερα το National Asset Database, μια ιδέα που ξεκίνησε απο το Dept of Homeland Security, για να καταγράψει όλες τις "ευαίσθητες" εκείνες οντότητες που θα μπορούσαν να δεχθούν τρομοκρατικό χτύπημα, και έπρεπε επομένως να προστατευθούν. Και ετσι, ενώ όλα άρχισαν καλά, μαζί με τους πυρηνικούς σταθμούς και τα αεροδρόμια, σύντομα μπήκαν στη βάση δεδομένων και σούπερμάρκετ, στριπτιζάδικα, καφενεία, μικρομάγαζα κολλητών, ακόμα και μια παρέλαση με μουλάρια! Ο,τι μπορούσε ο κάθε πολιτικός έχωνε στο database, με την ελπίδα πως θα πάρει ομοσπονδιακή οικονομική βοήθεια και θα φανεί και πατριώτης στο χωριό του.

Η τρομολαγνεία μειώθηκε σημαντικά επι Ομπάμα, αν και την εθνικιστική αποστολή συνεχίζει αμείωτα το Fox News, το οποίο καθημερινά ανακαλύπτει νέους εχθρούς, αντιαμερικανούς, προδότες, κομμούνια, τρομοκράτες, και φυσικά θέλει και πόλεμο με τον Ιράν. Ελάχιστοι πιά θυμούνται πως τον αιγύπτιο τυπά Omar Abdel-Rahman που είχε βάλει την πρώτη βόμβα στα δίδυμα, τον είχε βάλει στην χώρα (μετά απο παροιμοιώδη τσακωμό με το FBI), η ίδια η CIA, η οποία μάλιστα του πλήρωνε και το ενοίκιο!

Γι αυτούς, και άλλους πολλούς λόγους, είμαι και παραμένω δύσπιστος στις διάφορες ανα καιρούς ειδήσεις για τρομοκρατικές ενέργειες, ειδικά αυτές που εμφατικά προβάλουν τα ΜΜΕ, δημιουργώντας ενα ντόμινο φόβου σε όλον τον κόσμο. Περιστατικά ερασιτεχνών βομβιστών έχουν ξαναγίνει στο παρελθόν. Καθώς και πολλές συλλήψεις υπόπτων. Κάποιο αεροπλάνο, γύρισε απο την πτήση του στο Λονδίνο, για να συλληφθεί κάποτε ένας "τρομοκράτης" Σύριος, στις αποσκευές του οποίου είχε βρεθεί "βομβιστικό" υλικό. Εβδομάδες αργότερα, μάθαμε πως ήταν "παρεξήγηση". Ενα μηχάνημα βίντεο είχε στις αποσκευές του ο νεαρός γιατρός, και μετασχηματιστές για να το συνδέσει στο σπίτι του πατέρα του στη Δαμασκό.

Και θα παραμείνω δύσπιστος. Τόσο γιατί έχω προσωπική γνώση του επιπέδου της πληροφορικής σέ όλες τις ΗΠΑ (συμπεριλαμβανομένου και του FBI και του Πενταγώνου), αλλά και γιατί χρόνια τώρα, έχω βαρεθεί την τρομολαγνεία. Είναι εσκεμμένη και καθοδηγούμενη. Επόμενο τρομοκρατικό χτύπημα θα υπάρξει, και θα είναι μεγαλύτερο. Και σίγουρα δεν θα γίνει απο ερασιτέχνες.

---------------------------------------------
Και χωρίς να θέλω να συμμετάσχω σε θεωρίες συνωμοσίας, προτείνω στους φίλους μπλόγγερς το πραγματικά υπέροχο πόρισμα της επιτροπής του Κογκρέσου για την 11η Σεπτεμβρίου. Ενα πολύ ενδιαφέρον ανάγνωσμα. Πουθενά όμως δεν αναφέρει, ή εξηγεί, ή κάνει την παραμικρή αναφορά στην κατάρρευση του κτιρίου 7, για το οποίο επανειλλημένως επιστήμονες και μηχανικοί εχουν καταθέσει ερωτήσεις για μια επιστημονική εξήγηση της (ελεγχόμενης, απ' ό,τι φαίνεται) κατάρρευσής του.

Υπερπαραγωγές αισθήσεων

Πριν την εποχή του Χόλυγουντ και των παγκοσμιοποιημένων υπερπαραγωγών, πρίν η ανθρώπινη διασκέδαση και φαντασίωση τυποποιηθεί μακριά απο εθνικά και ατομικά χαρακτηριστικά, την συλλογική φαντασιακή απόδραση απο την καθημερινότητα την εξέφραζαν μέσα απο τα κείμενά τους οι συγγραφείς. Πρίν απο την εποχή του "Τιτανικού" και του Μπόμπ του Σφουγγαράκη, την έκσταση της συλλογικής διασκέδασης την απέδιδαν στα πλήθη οι πένες των ταλαντούχων συγγραφέων. Πριν την εποχή του βίντεο και της φωτογραφίας, οι κοινωνικές μάζες ταξίδευαν φαντασιακά μέσα απο τα κείμενα εκείνων που είχαν την ικανότητα να αποτυπώσουν στα χαρτί αισθήματα, φαντασίες και ανεκπλήρωτα πάθη.

Εκστασιάζομαι με τα κείμενα εκείνων που κατάφεραν μέσα απο την θεματολογία τους να αποτυπώσουν την αισθητική μιας ολόκληρης εποχής, την φαντασμαγορία των χαρακτήρων που την απάρτισαν, την ακτινογραφία των ανθρώπινων παθών, αισθήσεων και φιλοδοξιών που την κοσμούσαν, περιγράφοντας πόλεις, κοινωνικές αισθητικές, δομές και πάθη, μέσα απο τα μαγικά τους κείμενα.

Στον 19ο αιώνα, υπήρξαν τέτοιοι πολλοί. Ξεχωρίζω ανάμεσά τους, τον Fyodor Dostoyevsky στη Ρωσία, τον Mark Twain στην Αμερική, τον Charles Dickens στην Ευρώπη. Ολοι τους είχαν μια αυθεντική θεματολογία που αποτύπωσε εποχές και συναισθήματα, πρόσφεραν μαζική διασκέδαση στις μάζες, και είχαν βαθιά στα κείμενά τους, κάποιο μήνυμα κοινωνικής αλλαγής και ελπίδας. Ηταν το Χόλυγουντ του 19ου αιώνα. Μια υπερπαραγωγή αισθήσεων. Μπορεί κανείς να τους δεί σαν κοινωνική ανάλυση, ανθρώπινο ψυχογράφημα, μα και σαν παραμύθι...

Η επιδρομή των στερημένων

Eρχονται Χριστούγεννα. Αδύνατον να μην το παρατηρήσεις. Οι χριστουγεννιάτικες μουσικές ξεχύνονται απο όλους τους ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς ασταμάτητα. Συνειρμικά πιά, η μελωδία έχει εισβάλει στα έγκατα του εγκεφάλου, σαν κινέζικο βασανιστήριο, σύνθημα έναρξης ανελέητου shopping, μιας πολεμικής σχεδόν εισβολής καταναλωτών σε στολισμένα malls γεμάτα Αη Βασίληδες, κουδουνίστρες, χρωματιστά μπαλονάκια, παγωτά, φαγητά, ηλεκτρονικά, και ό,τι άλλο χωράει ο νούς. Μια υπέρβαρη κυρία που στέκεται στην ουρά μπροστά μου, αγοράζει πενήντα συνολάκια. "Είχα κάτι κουπόνια", μου λέει συνωμοτικά. Αυτάρκης πίσω μου, ο σοβαρός κύριος σέρνει υπομονετικά ενα καρότσι γεμάτο πουκάμισα, μπλούζες, γραβάτες, παπούτσια. Ντύνεται μάλλον για τα επόμενα δέκα χρόνια. Και χωρίς κουπόνια.

Η σκηνή στο κατάστημα ηλεκτρονικών θυμίζει πόλεμο. Tί νόημα έχει πια η ανθρώπινη ζωή χωρίς plasma tv, που να ζήσεις χωρίς iPhone, πως να περάσει η μέρα αν δεν ταπωθείς με iPod. Ακόμα και software Βίβλου κυκλοφορεί, σε εύχρηστα e-books. Επιτέλους όλα τα Πατερικά Κείμενα σε μία συσκευασία! Τα διαβάζεις εύκολα ακόμα και στην τουαλέτα. Μια κυρία διαπραγματεύεται την αγορά 5 τηλεοράσεων! Θάχει φαίνεται μεγάλο σπίτι η φουκαριάρα, και θάναι άδειο. Πληροφορούμαι πως υπάρχει και Midnight Mozart που συναγωνίζεται σε πωλήσεις το καινούργιο Wrestling series, οπου διάφορα κτήνη χτυπιούνται ανελέητα στην αρένα μέχρι αναισθησίας. Δώδεκα ταμεία ανοιχτά, με φουσκωμένες ουρές τιγκαρισμένων αγοραστών που το μάτι τους γυαλίζει. Οι μάνατζερς κατευθύνουν τα πλήθη σε σχηματισμούς ανάλογους μ' εκείνους του Χρυσοχοίδη στις διαδηλώσεις. Crowd Management.

Η Λοκοπουλίνα σύζυγος επιστρέφει στο σπίτι. Είχε πάει το αυτοκίνητο για αλλαγή λαδιών. Εφυγε με το μπλέ μας Honda αυτοκίνητο, και επιστρέφει με κόκκινο Volkswagen! Απίθανη ευκαιρία, ανακοινώνει. Αν αγοράσεις καινούργιο αυτοκίνητο παίρνεις και κουπόνια για δέκα αλλαγές λαδιών. Χάνεται τέτοια ευκαιρία; Και ενώ ετοιμάζομαι να ανακράζω εγκώμιον μέγα αντικαναλωτικόν, αιφνιδιάζομαι απο τον ταχυδρόμο. Η καινούργια κιθάρα έφτασε απο την Ισπανία. Gordoba handmade, μιλάμε για μανουτσομάνουλο. Αν οι κιθάρες γίνουν κάποτε φορολογικό τεκμήριο, εγώ θα βρεθω αλυσοδεμένος.

Εμείς δεν είμαστε σαν τους άλλους. Τους ασυνείδητους καταναλωτές. Φέτος, χρονιά κρίσης και ανέχειας, δοκιμάζουμε ενα καινούργιο μοντέλο σκέψης. Ενα δώρο ο καθένας για τον εαυτό του, και τίποτα αλλο. Συνειδητοποιημένος ριζοσπαστικός αντικαταναλωτισμός. Αστους τους άλλους να σκοτώνονται. Εμείς φέτος θα περάσουμε λιτά.


Σ' όλους τους Ελληνες του κόσμου, φίλους κι εχθρούς αυτού του μπλόγκ, αναγνώστες, σχολιαστές και απλούς περαστικούς, Καλά Χριστούγεννα & Χρόνια Πολλά!




Locus




Aσπρα και χιονάτα για μάς τα φετινά Χριστούγεννα. Με θερμοκρασία που δεν υπερβαίνει τους 15 βαθμούς Φαρενάιτ, πάγους και απέραντο χιόνι. Για όσους δεν το έχουν ζήσει, μια αισθητική έκσταση. Για τους υπόλοιπους, μια ακόμα αφορμή για ανάμνηση της μεσογειακής πατρίδας.

Ο βασιλιάς της Ρουμανίας

"- Eίμαι ενας έμπορος και τίποτα παραπάνω. Παράνομος ναί, αλλα όχι ανήθικος. Απλά εμπορεύομαι σε μια νεκρή κοινωνία...".

Νύχτα μπήκαμε στο Βουκουρέστι. Παγωνιά κι ομίχλη κάλυπτε την ατμόσφαιρα. Η ερημιά σε τρόμαζε. Σε κάποιες γωνιές του δρόμου, ανάμεσα στις ομοιόμορφες εργατικές πολυκατοικίες με τα γκρίζα παγερά τσιμέντα, ουρές ανθρώπων τυλιγμένοι σε βαριά παλτά και χοντρές σκούφιες, περίμεναν υπομονετικά στο κρύο. Δεν θυμάμαι αν έκανα κάποια σκέψη συμπόνοιας για τις γυναίκες που έτριβαν τα χέρια τους υπομονετικά στο κρύο προσπαθώντας να σκοτώσουν λίγο ακόμα χρόνο αντέχοντας τον πόνο. Το ψωμί έβγαινε νωρίς, χαράματα, και ποτέ δεν ήταν αρκετό...

Ο παράφρων πρόεδρος της χώρας έχτιζε καινούργιο σπίτι. Οργίαζαν οι φήμες για το παλάτι με τα χίλια δωμάτια, τα κελάρια που έσφιζαν φαγητά, κρασιά και φρούτα, τα ανήλιαγα σκοτεινά κελιά του υπογείου οπου φυλάσσονταν αντικαθεστωτικοί, τρομερές φυλακές του στυγνού καθεστώτος που κυβερνούσε τη χώρα. To νέο παλάτι θα ήταν το δεύτερο σε μέγεθος κτίριο στον κόσμο μετά το Αμερικανικό Πεντάγωνο. Και όλοι οι δρόμοι της πόλης θα κατέληγαν σ 'αυτό, κατά τα πρότυπα του Παρισιού. Το βράδυ, θα ήταν ένα απο τα φωτεινότερα κτίρια στον κόσμο. Ορατό ακόμα κι απ' το φεγγάρι.

Κρύο και θλιβερό και το παλιό γαλλικό ξενοδοχείο. Οι παλιές αριστοκρατικές αντίκες είχαν πια ξεφτίσει, τα ιμιτασιόν γαλλικά γλυπτά αγνάντευαν τον χώρο αμήχανα σαν να ήθελαν να μετακινηθούν. Κόκκινα βελούδα παντού, παλιά ξεφτισμένα χαλιά και κουρτίνες. Απο την Επανάσταση δεν είχε γίνει καμμία ανακαίνιση. Δυό τραγικές ανθρώπινες φιγούρες, αξύριστες, ντυμένες με σκούρες βυσσινή στολές, επίχρυσα κουμπιά και τσαλακωμένα πανταλόνια, μας υποδέχτηκαν βαριεστημένα. Welcome to Romania.

Εκανα τούτο το ταξίδι για τον Δημήτρη. Φίλο καλό, φίλο αγαπητό. Περιστεριώτης, σπίρτο στη σκέψη, καλό χιούμορ, καλό ντύσιμο, πολλές γνώσεις και γλώσσες. Εμπορας του Αμστερνταμ. Μου είχε ζητήσει να οδηγήσω εδώ ένα αυτοκίνητο γεμάτο πράγματα. Τον ακολούθησα για την εμπειρία. Ρουμάνικη μουσική, κρασιά, και ό,τι άλλο προκύψει. Χριστούγεννα στα χιόνια του Μπρασόφ. Ο Δημήτρης ήταν υπέροχη παρέα. Οταν έφτασε πριν πολλά χρόνια φοιτητής στη Ρουμανία, ήταν απο τους πρώτους έλληνες. Είχε τότε μακριά μαλλιά και αριστερές ιδέες. Τώρα ήταν πτυχιούχος γυναικάς, και ασχολούνταν αποκλειστικά με το λαθρεμπόριο.

"- Στην κορυφή της πυραμίδας, ο Νικολάε, η Ελενα και οι σεκουριτάδες. Kαι γύρω τους το παρακράτος. Και το δίκτυο των ρουφιάνων. Παντού φίλε μου ρουφιάνοι. Στη δουλειά, στη γειτονιά, στο καφενείο, στην οικογένεια. Ακολουθεί μια μάζα τεράστια, αυτοί που περιμένανε στο δρομο για ψωμί. Ο κόσμος που δεν έχει τίποτα. Και στη βάση οι λαθρέμποροι. Εμείς. Είμαστε οι μόνοι που κάνουμε εμπόριο. Παράνομο, αλλά αληθινό εμπόριο. Και όσα δεν κλέβει η πυραμίδα, τα κρατάμε εμείς."

Στις αγορές του Αμστερνταμ και το λιμάνι του Ρόττερνταμ, είχαμε γεμίσει δύο αυτοκίνητα με διάφορα είδη. Γυναικεία αρώματα, εσώρουχα, τσιγάρα, ρούχα και πουλόβερ. Κάποιοι Σουριναμέζοι της γύρας μας εφοδίασαν δερμάτινα μπουφάν, χρυσαφικά και ηλεκτρονικά. Τρείς μέρες πριν το ταξίδι, είχαν σπάσει τα τηλέφωνα στο σπίτι. Ενας απίθανος και άγνωστος κόσμος τηλεφωνούσε με παραγγελίες, άφηνε μηνύματα και έδινε οδηγίες. Ενας έλληνας που εμπορευόταν σε όλα τα Βαλκάνια, ένας Σύριος που είχε πάρε δώσε με την Μέση Ανατολή, ενας ανατολικογερμανός που ζητούσε δερμάτινα μπουφάν και γαλλικά αρώματα. Κάποιος άλλος, Ρώσος, ειδικευόνταν σε μικρά γερμανικά φορτηγάκια. Τα μετέτρεπε λέει, σε ασθενοφόρα...

"- Κανείς δεν φοβάται. Ολα είναι παράνομα, απαγορευμένα. Για να ανεβαίνει η αξία τους στη μαύρη αγορά. Εμπόριο, αγαθά, ταξίδια, όλα ειναι κοντρολαρισμένα απο το Ζεύγος. Το εμπόριο της χώρας ανήκει σε μάς. Ετσι είναι το σχέδιο. Εχω κάποιους σε πληρωμή, στο Τελωνείο, στο Κόμμα, στο Πανεπιστήμιο. Μπαινοβγαίνω στη χώρα και πουλάω αυτά που θα έπρεπε να είναι νόμιμα. Είμαι ακόμα μικρός. Αλλά μεγαλώνω..."

Κάθε χώρα έχει τη δική της αισθητική. Τούτη εδώ κουβαλάει μαζί της μια θλίψη καρφιτσωμένη σε μια όμορφη αρχιτεκτονική με φόντο όμορφα χιονισμένα βουνά, ψιλοτάβανα αρχοντικά που βούλιαξαν στην παρακμή, μια μυρωδιά απο καπνιστό λίπος, και μια ησυχία που σε βουβαίνει. Σε κάποια μαγαζιά λίγα μέτρα απο το ξενοδοχείο, στο ιστορικό κέντρο με τα όμορφα πλακόστρωτα, είδα ενα μαγαζί που πουλούσε μεταχειρισμένα παπούτσια...

Μα εδώ δεν υπήρχε κρίση, ούτε ουρές, ούτε λιγοστό ψωμί. Το πλήθος συνωστιζόνταν γύρω απο τον μπουφέ με τα γεμιστά γουρουνόπουλα, γαρνιρισμένα με λουλούδια και με γεύση γαλλικού κονιάκ. Και η μουσική της νύχτας, τα ρουμάνικα βιολιά με τους τσιγγάνικους γρήγορους ρυθμούς, δωσμένη σε μια ατμόσφαιρα ποιητικού φωτισμού, με κεριά και τζάκια, άφηνε τον λυγμό της τραγουδίστριας να σε ταξιδεύει μακριά.

Η Γεωργιάνα, μια όμορφη ρουμάνα, ερωμένη αξιωματούχων, αφηγούνταν πως είχε ένα δωμάτιο γεμάτο χρυσαφικά, προσωπική της ασφάλεια ζωής σε ένα σύστημα που είχε καταρρεύσει και απλά περίμενε την ώρα της ανατροπής. Και μαζί μας, η Πέτρα, μέλος του κόμματος και της γραφειοκρατίας, η "γυναίκα με τους τίτλους". Κρατούσε λίστες με ανθρώπους της εξουσίας που πληρώνονταν για χάρες, και διοχέτευε στον Δημήτρη τις απαιτήσεις των διεφθαρμένων. Μια μέρα, όταν η πυραμίδα θα έπεφτε, θά άνοιγε και η πόρτα με τους τίτλους...

" - Με τον καιρό, καθώς μεγαλώνουμε, τις μετακινήσεις θα τις οργανώσουμε καλύτερα, πιο γρήγορες, πιο αποτελεσματικές. Ολα πάνε ανατολικά φίλε, σιγά σιγά μεγαλώνουμε, κάνουμε αγορά. Εκεί είναι το μέλλον. Και μια μέρα, όταν η πυραμίδα πέσει και όλοι θα φεύγουνε για τη Δύση, εμείς θα ανοίξουμε μεγάλες πόρτες. "

Ηταν μια φαντασμαγορία απο προσωπικότητες κάποιου κόσμου άγνωστου και μακρινού, μέλη ενός κλάμπ που ζούσε αρχοντικά, παράνομα και πλούσια, στις παρυφές ενός κλειστού και μυστικού κόσμου, ζεστοί μέσα στο κρύο, χορτασμένοι ανάμεσα στους πεινασμένους, εμπορευόμενοι ανάμεσα στους άνεργους.

Μια διάσταση τόσο βάναυσα αντίθετη με το περιβάλλον της, τόσο τραγική την ώρα που διαδραματιζόταν, τόσο προκλητικα πλούσια για τα μέλη της...

" - Τα πράγματα θα τα αγοράσει ένας μάνατζερ που θάρθει στο ξενοδοχείο. Αυτός θα φέρει τα λεφτά. Είναι κι αυτός μέλος του κόμματος, και ασχολείται με τον τουρισμό. Συστήνεται με το παρατσούκλι "ο γυμναστής", γιατί περνάει τον καιρό του κάνοντας σκί, και διασκεδάζοντας με πλούσιους τουρίστες και ντόπιους. Μεγαλέμπορας. Διατηρεί κάπου μια τεράστια αποθήκη με ρούχα, αρώματα, χρυσαφικά και ό,τι φανταστείς. Μια εντελώς κρυφή επιχείρηση, ενα σούπερ μάρκετ αγοράς που δεν υπάρχει. Σ' αυτό, ψωνίζουν με συνάλλαγμα κάποιοι πελάτες του που ειδοποιούνται ιδιωτικά. Ενα σύστημα εμπορίου πέρα απο φόρους και κράτος."

Οι μουσικοί της βραδιάς, κορυφαίοι σολίστες της κλασικής μουσικής και μέλη της εθνικής ορχήστρας, δούλευαν εδώ ιδιωτικά, παίζοντας γρήγορους και αργόσυρτους λαϊκούς ρυθμούς, ξεβράζοντας το πάθος της ρουμανικής ψυχής για δυτικά φιλοδωρήματα. Περίμεναν κι αυτοί την ώρα της ανατροπής, και τη μεγάλη πρόσκληση στη Δύση, όπου το ρεπερτόριό τους θα άλλαζε απο γύφτικα τραγούδια σε ρυθμούς του Τσαικόφσκι και Μότσαρτ, την κατάλληλη στιγμή, την κατάλληλη ώρα...

"- Κάποια μέρα, θα ξεκαθαρίσουν οι λογαριασμοί με τον Τσαουσέσκου και το ταψί θα γυρίσει ανάποδα. Και τότε, όλος αυτός ο κόσμος θα καταρρεύσει, το πλήθος θα σκορπίσει στους ορίζοντες του κόσμου, άλλοι θα βουλιάξουν στο χάος που υπάρχει κάτω απο τα πόδια τους, και τότε, εγώ, θα γίνω βασιλιάς της Ρουμανίας..." .

Η ανατροπή έγινε λίγο αργότερα, Χριστούγεννα του 89. Τρομοκρατημένος απο κάποιον ξεσηκωμό στην Τιμισοάρα που σιγά σιγά έφτανε και στην πρωτεύουσα, ο τερατώδης δικτάτορας επιχείρησε να δραπετεύσει με ελικόπτερο. Αλλα κάποιοι αξιωματικοί και άνθρωποι του Κόμματος που τον παρακολουθούσαν στενά, συνέλαβαν αυτόν και την γυναίκα του, μισητές και απάνθρωπες φιγούρες ενός στυγνού καθεστώτος, και τον έσυραν σε κάποιο συνοπτικό θάνατο στον δαίδαλο των υπογείων του παλατιού του. Ηταν οι δικοί του άνθρωποι, που θα ξανάντυναν τώρα τη χώρα με μια ακόμα δικτατορία, αυτη τη φορά "δημοκρατική"...

Είχαν προηγηθεί επαναστάσεις και ξεσηκωμοί παντού στην ανατολική Ευρώπη, το Τείχος είχε πέσει φαντασμαγορικά. Μικρές οπλισμένες ομάδες μάχονταν τώρα στο δρόμο, άλλες έκαναν πλιάτσικο σε ό,τι άξιζε να ληστευθεί. Κανείς δεν άκουσε τίποτα για οργάνωση, σχέδιο και τακτικές. Ολοι με όλους, και καθένας για τον εαυτό του. Το σύρμα έπεσε σε όλο το Βουκουρέστι. Η ώρα ήρθε, το σύστημα καταρρέει...

"-Αυτή τη στιγμή, το σύστημα έχει παγώσει, δεν λειτουργεί τίποτα. Η αστυνομία έχει διαλυθεί, οι φάκελοι πωλούνται στην αγορά, χαφιέδες και σεκουριτάδες φοβούνται και κρύβονται. Η χώρα δεν έχει κάν Σύνταγμα. Τώρα χτυπάμε..." .

Οι ουρές του ψωμιού μεγάλωσαν, ο ¨"γυμναστής" του χιονοδρομικού κέντρου την κοπάνισε για την Αυστρία, οι μουσικοί της βραδιάς ξεχύθηκαν στις ορχήστρες της Δύσης, η Πέτρα μάζεψε στο σπίτι της ό,τι μπορούσε να χρησιμεύσει σε πλαστογραφίες, και τα παιδιά του ξενοδοχείου άρχισαν τα μεγάλα εμπόρια και τις δουλειές. Την εβδομάδα που οι φωτογραφίες του Ζεύγους κυκλοφόρησαν στις ειδήσεις του κόσμου, τραγικές φιγούρες ενος συστήματος που σάπισε, ο Δημήτρης κατέβαζε ολόκληρα φορτηγά με είδη εμπορίου στο Βουκουρέστι, πουλώντας φαγητά και φάρμακα στις γειτονιές των πεινασμένων, απ' απευθείας απο τη νταλίκα. Η νέα εποχή ξημέρωνε...

H ενεργητική Πέτρα και το "γραφείο των φίλων", μοίραζαν τίτλους ακινήτων για Χριστουγενιάτικα δώρα. Παλιά γαλλικά αρχοντικά, εξοχικά, αποθήκες, επιχειρήσεις, γραφεία στο Βουκουρέστι. Μέχρι τον Απρίλιο της ίδιας χρονιάς, η παρέα του ξενοδοχείου, είχε στα χέρια της μια απίθανη ακίνητη περιουσία. Μερικοί γυρνούσαν τη χώρα με την πόρσε, μόνον και μόνον για να δούν τα ακίνητα που όριζαν. Ο Δημήτρης απέκτησε έναν πύργο στο Μπρασόφ...

Τον ξαναείδα ξανά ύστερα απο χρόνια, φέτος το καλοκαίρι. Εγκάρδιος και πνευματώδης όπως πάντα. Με κατσάδιασε που είχα χαθεί τόσο καιρό, ήπιαμε ούζο με μεζέδες. Ναι, το πάρτυ τέλειωσε, παραδέχτηκε. Και τώρα έχει πολλά δικαστήρια απο διάφορους δυτικούς που ζητούν πίσω τις περιουσίες τους. Η Πέτρα ζούσε τώρα πια στην Ελβετία οπου είχε μεταφέρει όσο ρευστό πλούτο μπορούσε, η Γεωργιάνα χάθηκε κι αυτή στη Δύση με τα χρυσαφικά της, και εκείνος, αυτάρκης, ολιγαρκής και εμπορικός όπως πάντα, είχε φύγει για την Ισπανία οπου δημιούργησε μια μεγάλη οικοδομική εταιρεία με αληθινό πλούτο και πελάτες. Με προσκάλεσε στο σπίτι του.

"-Και ο πύργος στο Μπρασόφ;"
"- Τον πούλησα στον ιδιοκτήτη του. Του κόστισε λιγότερα απο τα δικαστικά. Που να τρέχει ο άνθρωπος. Mετά απο μάς τα πράγματα αγρίεψαν, ήρθαν οργανωμένες εγκληματικές ομάδες. Και εγώ έφυγα. Ξέρεις, ακόμα και οι βασιλιάδες πρέπει κάποτε να αποχωρούν. Αλλιώς γκρεμίζονται σαν τον Μοχάμεντ Αλι..."

-------------------------------------------------------------
Πάνε χρόνια απο τότες, μια προσωπική επέτειος που θυμάμαι άβολα και ενοχικά. Είχα μπεί, θαρρώ απο άτύχημα, σε κάποιo θεωρείο της Ιστορίας κι αγνάντεψα άθελά μου το μέλλον. Προσωπικό μου λάφυρο, η τρομερή ιστορική στιγμή, και οι θλιμμένες μελωδίες των Ρουμάνων.

Τις εμπειρίες της στυγνής δικτατορίας και την καταρράκωση της αξιοπρέπειας του Ρουμανικού λαού, καλούνται σήμερα να εκφράσουν και να καταθέσουν στον κόσμο οι συγγραφείς του. Χαιρετώ με ικανοποίηση την απονομή του βραβείου Νομπελ στην Herta Müller, που με την βιβλιογραφία της φαίνεται να θίγει τις πτυχές ενός συστήματος που ήταν μισητό όσο τίποτα άλλο απο τη λαϊκή βάση.

Η Ιστορία θα δώσει τις πληροφορίες των διαστάσεων της τρέλλας που έγινε σύστημα. Και η Λογοτεχνία, όπως πάντα, ταξίδι μέσα απο την καρδιά, θα μας προσωποποιήσει τα συναισθήματα εκείνα των ανθρώπων που για δύο γενιές έγιναν σκουλήκια...