Locus Publicus - Editorium

Καλή Χρονιά!

2011-12-31T00:09:00.005-05:00

Η χρονιά που φεύγει ήταν επαναστατική και ανατρεπτική σε κάποιες γωνιές της γής, δύσκολη και αποκαλυπτική για τον ευρύτερο κόσμο μας, και τραγική για την Ελλάδα και τους ανθρώπους της. Τη στερνή αυτή μέρα του χρόνου που φεύγει, τί άλλο να ευχηθεί κανείς για την πατρίδα και τον Ελληνισμό απο μια συνολική ανακατάταξη και ανάκαμψη των θετικών δυνάμεων της κοινωνίας μας και μια ανακούφιση στον πολύπαθο λαό μας που διψάει για δικαιοσύνη, αξιοκρατία και εναν επιτέλους αξιοπρεπή τρόπο βίου. Μακάρι, εύχομαι και εγώ με την σειρά μου, ο Ελληνισμός να βρεί ξανά τον δρόμο του.

Και σε όλους εσάς, τους φίλους αυτού του μπλόγκ θα ήθελα να ευχηθώ υγεία, γαλήνη, ευτυχία και ενα δημιουργικό 2012. Ολόψυχα εύχομαι η νέα χρονιά να είναι καλύτερη για όλα σας τα όνειρα και τους αγαπημένους σας. Η συμμετοχή σας στον χώρο μου με τιμά απεριόριστα και σας ευχαριστώ.

Locus Publicus

Υπόγειες διαδρομές

2011-12-04T00:12:00.009-05:00

Στο γάμο της, η Μίνα παρουσίασε το νέο νυφικό που είχε ράψει η μητέρα της. Ενα αριστούργημα ραπτικής και αισθητικής. Είχε σχεδιαστεί και ραφτεί στο υπόγειο του σπιτιού της, στο εργαστήριο που η θεία συντηρούσε απο χρόνια, και οπου είχαν ραφτεί πάμπολλες ελληνίδες νύφες του Μοντρεάλ. Ακόμα και εκείνοι που δεν ήξεραν απο νυφικά και πολυτελή ρούχα έμειναν έκθαμβοι απο το εκθαμβωτικό δημιούργημα και την ικανότητα της μετανάστριας που μετέφερε στον Καναδά την πανάρχαια τέχνη της ραπτικής απο την οποία βιοποριζόνταν ιδιωτικά για χρόνια. Ενα ανάλογο νυφικό σε κάποιο καλό μαγαζί της πόλης πουλιόνταν πάνω απο 5 χιλιάδες δολλάρια.

Γρήγορα, η φήμη της ράφτρας εφτασε και στο παλιό Μοντρεάλ, το κέντρο της όμορφης γαλλικής πόλης οπου κάποιες αριστοκρατικές οικογένειες ακόμα σχεδίαζαν και πουλούσαν ρούχα σε επώνυμα μαγαζιά. Μια μέρα, μια μάλλον εκκεντρική κυρία ήρθε στο σπίτι της θείας με κάποιο ανακαινισμένο αυτοκίνητο της δεκαετίας του 30. Ηταν μια πασίγνωστη σχεδιάστρια μόδας και ρούχων, με παγκόσμιες επαφές σε Ευρώπη και Αμερική, και ενα τεράστιο εμπορικό δίκτυο πωλήσεων ανα τον κόσμο.

Πάνω στο καφέ που η θεία της πρόσφερε, η σχεδιάστρια έγραψε πάνω σε μια χαρτοπετσέτα την αμοιβή που θα πρόσφερε στη θεία μου, αν δεχόνταν να γίνει αρχισχεδιάστρια νυφικών της εταιρίας. Μέσα απο την δουλειά της θα συναντούσε απο κοντά τις μεγαλύτερες φίρμες της μόδας σε Ιταλία, Γαλλία, και Αμερική. Αντικρύζοντας το γραμμένο νούμερο, η θεία έμεινε άναυδη. Η μετανάστρια απο την Αστυπάλαια μετακόμιζε τώρα σε μεγάλα γήπεδα.

Κατανόησα καλύτερα τη δουλειά της θείας όταν επισκέφτηκα κάποτε με την μητέρα μου το υπόγειο οπου εργαζόνταν, στο κέντρο του Μοντρεάλ. Η θεία ήταν η κορυφή στο τμήμα του σχεδιασμού, η γνώμη της βάραινε παντού και είχε μια σχέση αγάπης με τα κορίτσια που διοικούσε. Τα μοντελίνα που κοσμούσαν τον χώρο, δείγματα της ταλαντούχας σχεδιάστριας, ανέδυαν μια υπέροχη αισθητική τελειότητα.

Στο διπλανό χώρο, κάποιες κοπέλες έραβαν τα ρούχα. Στο τμήμα του μάρκετινγκ φτιάχνονταν οι κατάλογοι με τις πανέμορφες φωτογραφίες, γινόνταν οι φωτογραφήσεις των μοντέλων και τα μονταρίσματα των παρουσιαστικών, και κατόπιν τα προιόντα έπαιρναν τομ δρομο τους για τα μεγάλα μαγαζιά του κόσμου. Εκτός απο τον μισθό της, η θεία έπαιρνε και δύο ακόμα μπόνους. Ενα για τον αριθμό της παραγωγής σαν σύνολο, και ενα για κάθε επιμέρους νυφικό.

Κομμάτια που "περίσσευαν" απο τις συλλογές μόδας, υλικά άριστης ποιότητας και αισθητικής, άρχισαν απο τότε να καταλήγουν στο σπίτι μου στην Ελλάδα, δώρα της θείας προς την μητέρα μου. Μια απερίγραπτη συλλογή και ποσότητα πανάκριβων υφασμάτων και δειγμάτων, που οι ντόπιες ράφτρες της γενέτειρας μετέτρεπαν κατόπιν σε ρούχα για την οικογένειά μου, γινόταν πουκάμισα, πανταλόνια, ταγιέρ και πανέμορφα μπουφάν, μια διαρκής υπεραντλαντική παροχή που κράτησε για δύο δεκαετίες. Σε κάποια στιγμή, ήμασταν ίσως η μόνη οικογένεια της γενέτειρας που έραβε τα δικά της ρούχα σχεδόν εξ ολοκλήρου, έχοντας φτιάξει μια δική της συλλογή ρούχων, ολων σχεδιασμένων απο την Καναδέζα θεία μου.

Για χρόνια η θεία σεργιανούσε σε Ιταλία, Γαλλία, Αμερική και Ασία, βελτιώνοντας τις τεχνικές της, παίρνοντας καινούργιες ιδέες και συναντώντας σημαντικούς ανθρώπους της μόδας. Με τα χρόνια όμως, άρχισε και εκείνη να μου μιλά για τις τεράστιες αλλαγές του χώρου της, για όλες τις διαδικασίες που μετακόμιζαν σταδιακά απο τα χέρια της σε μια νέα γενιά κοριτσιών (που σχεδιάζαν πλέον τα πάντα σε κομπιούτερ), ποτέ δέν άγγιξαν ρούχα και υλικά, ποτέ δεν μάζεψαν "περισσεύμα", και ποτέ τους δεν θαύμασαν απο κοντά το τελικό τους προιόν.

Ο σχεδιασμός παρέμεινε στον Καναδά, το ράψιμο όμως μετακόμισε στο Μεξικό, και η εταιρία απέκτησε απο τότε και ενα ισχυρό τμήμα νομικών και λογιστικών υπηρεσιών, πλαισιωμένο απο δικηγόρους που προσπαθούσαν να καλύψουν την βρωμιά και την εκμετάλλευση των γυναικών που έραβαν τα πανάκριβα υλικά στο Μεξικό, και λογιστές που πάλευαν με χίλιες αλχημείες να κρύψουν τα υπέρογκα κέρδη στους διάφορους φορολογικούς παράδεισους του κόσμου.

Κάπου εκεί, η θεία πήρε σύνταξη. Ο απίθανος κόσμος της αόρατης βρωμιάς δεν πρόλαβε ακόμα να καλύψει τη ζωή της και το υπόγειο οπου έφαγε τη ζωή της σχεδιάζοντας νυφικά. Εφυγε, όπως μου είπε, αξιοπρεπώς.

Ο κόσμος του ρούχου, του modeling, του design και της μόδας είναι η ωραιοποιημένη πρόσοψη ενός σκοτεινού λαβύρινθου μιας απέραντης ανθρώπινης εκμετάλλευσης. Μιας πανάρχαιας ανθρώπινης δραστηριότητας που ακολουθεί υπόγειες και βρώμικες διαδρομές. Η Ιστορία καταγράφει τα υφαντά και τους αργαλιούς σαν τις πρώτες μαζικά οργανωμένες βιομηχανικές μονάδες παραγωγής στον κόσμο, μιας επιχείρησης που στηρίχτηκε πάνω στην ανελέητη, πολύωρη και δουλική ανθρώπινη εργασία. Οι αργαλιοί της χειροποίητης Ινδίας και τα μυστικά των υφαντών της, εκλάπησαν απο την Αγγλία και κατόπιν μετακόμισαν στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Μετά και την απίθανη ιστορία που γράφτηκε στους αργαλιούς του Lowell, ακολούθησαν οι σύγχρονες μεξικανικές maquiladoras (ειδικές ζώνες αφορολόγητης παραγωγής και εργασιακής νομικής υπόστασης) που έχουν τραβήξει στα σπλάχνα τους ενα μεγάλο μέρος του Μεξικανικού πληθυσμού (κυρίως γυναίκες), σε χειροποίητες και τυποποιημένες δουλειές τύπου φάμπρικας, αδειάζοντας πληθυσμιακά τη φτωχή ενδοχώρα. Μεξικό, Ινδία και μέρη της Ασίας διαπρέπουν στο εργασιακό αυτό είδος.

Και όταν δεν είναι στο Μεξικό ή στην Κίνα, η παραγωγή γίνεται ακριβώς δίπλα μας, σε συνθήκες μόχθου και αντοχών που θυμίζουν Λονδίνο του 1850. Ακριβώς την ώρα που στην Ελλάδα συλλαμβάνονταν ο εκκεντρικός κ. Γαβαλάς (εξερχόμενος την 6η πρωινή απο τα μπουζούκια), 9 κινέζοι καίγονταν ζωντανoί στο downtown Boston. Κάποια ηλεκτροπληξία ανέφλεξε τα βαμβακερά υλικά των ρούχων που κατασκεύαζαν, και το κτίριο έγινε παρανάλωμα του πυρός. Δύο απο τους πολλούς που πήδηξαν στο κενό για να αποφύγουν τις φλόγες (δεν υπήρχαν έξοδοι ασφαλείας), τσακίστηκαν και χάθηκαν στο παγωμένο ανισόπεδο πλακόστρωτο του δρόμου που είχε πρωτοφτιαχθεί όταν οι Αγγλοι είχαν ακόμα αποικία τους την πόλη της Βοστώνης.

Τα νήματα της Ιστορίας

2011-11-30T21:35:00.032-05:00

Και εσύ, άκουσε μέσα του μια φωνή να τον δικάζει, τί έκανες εσύ την ώρα του αγώνα; Οταν όλοι είχαν βγεί στο δρόμο στον μεγάλο ξεσηκωμό; Τί έδωσες εσύ στον αγώνα για την ελευθερία; Στην επανάσταση; Ποιά ήταν η συνεισφορά σου την ώρα της Ιστορίας;

Μά εγώ, διαμαρτυρήθηκε, εγώ είμαι μικρός και δεν έχω σχέση με την Ιστορία. Για ποιό αγώνα και για ποιά επανάσταση μου μιλάτε; Εγώ είμαι ενας μικρός και συντηρητικός άνθρωπος. Κάνουν ρε επανάσταση οι συντηρητικοί;

Εγώ δεν κατέβηκα στο δρόμο σύντροφοι για καμμία επανάσταση. Δεν έχω, επιμένω, καμμιά σχέση εγώ με τις διαδρομές της Ιστορίας, κανεναν αγώνα δεν σκαρφίστηκα, κανέναν καινούργιο κόσμο. Ισως μια μέρα, καποιοι φιλοσοφοι και ιστορικοί απο τα ξεκούραστα σπίτια τους στα πράσινα και ποτισμένα προάστια, να συνθέσουν πράγματα που εγώ δεν είδα και δεν κατάλαβα ποτέ μου. Ισως πίσω απ' όλα αυτά που εμένα μου φαινόνταν τότε ασύνδετα και χύμα, να υπάρχουν κάποιοι που να κινούσαν τα νήματα της Ιστορίας. Εγώ πάντως δεν κίνησα τίποτα.

Ισως και κάποιοι ταλαντούχοι καλλιτέχνες, ζωγράφοι, θεατρογράφοι και λογοτέχνες να δώσουν κάποτε νόημα σε τούτο το χάος, ίσως και οι πολιτικοί μας ηγέτες, να δώσουν μια μέρα εναν τόνο φιλοσοφικό σ' αυτό που εσείς ονομάζεται επανάσταση και αγώνα, και ενα θεατρικό υπόβαθρο που να κινείται πάνω σε ιστορικές διαδρομές και νοήματα. Πάντως εγώ, να ξέρετε, απλά βρέθηκα στο δρόμο. Ολοι στον δρόμο βρέθηκαν.

Κοιτάχτε γύρω σας. Σπίτι σπίτι έγινε η σφαγή, πόρτα με πόρτα και απο κτίριο σε κτίριο. Σφαγή και πλιάτσικο. Κανένα πολιτικό μήνυμα σύντροφοι δεν ακούστηκε στο δρόμο. Μόνον μια νεκρική βοή καταστροφής και θανάτου. Σπίτι σπίτι, πόρτα πόρτα έγινε το ξεκαθάρισμα. Κανένας δεν είχε στο νού του την Ιστορία. Καθένας είχε τον μικρό και προσωπικό του σκοπό. Σκέτη σφαγή και θάνατος σας λέω. Καμμία σχέση με την Ιστορία.

Μη μου αποδίδεται χαρακτηριστικά που δεν είχα ποτέ μου. Εγώ σύντροφοι δεν είμαι επαναστάτης. Τον γειτονά μου, κατέβηκα εγώ να σκοτώσω. Αυτός με ατίμωσε, αυτός με πρόσβαλε, αυτός με εκμεταλεύτηκε. Με αυτόν εγώ είχα νταραβέρι. Και αυτόν έψαχνα εγώ για να σκοτώσω.

Δεν ήθελα να τον πυροβολήσω απο κάποια ταράτσα, τον ήθελα να δεί ποιός τον σκότωνε, να καταλάβει και να νοιώσει πως θα πέθαινε σαν σκυλί. Αυτό εγώ ήθελα να κάνω. Τον βρήκα φοβισμένο να κρύβεται μέσα στο πολυτελές του διαμέρισμα. Μέχρι να ανεβούμε τα σκαλιά, το σπίτι είχε κονιορτοποιηθεί. Οι τοίχοι έγιναν σκόνη, οι σκάλες έσπασαν σε μικρές πέτρες, τρύπες και φωτιά παντού. Αλλά τον βρήκα.

Αισθανόμουνα την καρδιά μου να χτυπάει με αγωνία καθώς τον κυνηγούσα στα ξερά χωράφια. Καθώς τον έφτασα και τον καθήλωσα, τον έκοψα κομμάτια. Κατάλαβε πως τον σκότωνα, το αίμα του έγινε και αίμα μου, είχα θολώσει απο την τρέλα της εκδίκησης, τον αποτέλειωσα σαν σφαχτάρι. Αυτό κατέβηκα εγώ να κάνω σύντοφοι. Ενας μικρός και συντηρητικός ανθρωπάκος, σας λέω. Τί με μπλέκετε εμένα ρέ με κοτσάμ Ιστορία;

------------------------
Στο πανεπίστημιο του ΜΙΤ, έπεσα σήμερα τυχαία πάνω σε μια συγκέντρωση Λίβυων της Αμερικής. Μαζί τους και πολλοί αμερικανοί διανοούμενοι, ακτιβιστές, δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες και άλλα ελεύθερα πνεύματα. Ενα δείγμα όλων εκείνων που θα συνθέσουν συλλογικά στο μέλλον την επίσημη εκδοχή μιας ακόμα ιστορικής αφήγησης, ενός ακόμα πολέμου που στη λαική του βάση ήταν ενα απλό ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Ακουσα ομιλίες και περιγραφές που με άγγιξαν πολυ. Κανένας πόνος, δεν είναι σαν εκείνον που σε επισκέπτεται προσωπικά. Οι σκέψεις του πόστ ανήκουν σε μια ιστορία κάποιου ομιλητή. Θεώρησα πως έχουν μια βαθιά φιλοσοφική διάσταση. Ποιός πραγματικά κινεί την Ιστορία; Ιδέες, απρόσωπες δυναμικές, σκέτα συμφέροντα, απλοί και μικροί άνθρωποι;

Το πολυπαιδί της τράπεζας

2011-11-25T19:52:00.006-05:00

Σπρώχτε όλοι μαζί αδέλφια και οργανωθείτε στο τρενάκι. Μπροστά λοιπόν ο Παπαδήμος, κυβέρνηση "ειδικού σκοπού", να κάνει τη βρώμικη δουλειά, (ωστε να διατηρηθεί άθικτο το πολιτικό σύστημα), απο πίσω οι κουμπάροι, τα κολλητήρια και οι παρατρεχάμενοι, και τελευταίοι οι γνωστοί ύποπτοι του "μαζί τα φάγαμε", σε ενα ξέφρενο ταξίδι "μετάβασης" στη δημοκρατία. Ενα μικρό διάλειμμα να καθαρίσει ο Παπαδήμος ό,τι οι άλλοι δημιούργησαν (για να μην τσαλακώνονται οι μέγιστοι σε επιπλέον φορομπηχτές και μέτρα), μέχρι να καλυτερεύσει ο Γιωργάκης τον σοσιαλισμό του, να δυναμώσει ο Αντωνάκης τις αντιστάσεις του, και να δεί και ο τρίτος, ο συγκολητής, που ακριβώς θα προσκολλήσει στη νέα πολυκατοικία.

Δέν είναι απλός εθελοντής, είναι ενας πολυμήχανος Θανάσης Βέγγος του τραπεζικού κόσμου, το πολυπαιδί της τράπεζας. Μέσα σε λίγες εβδομάδες θα τα κάνει όλα. Θα υπογράψει συνθήκες, θα ανταλάξει ομόλογα, θα οργανώσει κουρέματα και αποκρατικοποιήσεις, θα μοιράσει χαράτσια, θα κόψει ηλεκτρικά, θα ξυρίσει μισθούς και επιδόματα στα εκλεκτά παιδιά των ΔΕΚΟ, θα απολύσει χιλιάδες, θα διαπομπεύσει φοροφυγάδες, θα τσακίσει τους Φωτολυμπερόπουλους. Ένώ οι άλλοι θα μαλακίζονται φιλοσοφικά στην καφενειακή προεκλογική τους εκστρατεία για να αναλάβουν την εξουσία ξανά οι γίγαντες, πρίν ο λαός αρχίσει να εμφανίζει στερητικό σύνδρομο σοσιαλισμού και βαρβαρότητας. Αντε αδέλφια να πάρουμε μια ακόμη τζουρίτσα απο "δόση", μπάς και κάνουμε και κανα Χριστούγεννο.

"Εαν ο Παπαδήμος δεν υπήρχε, θα έπρεπε να τον εφεύρουμε" δήλωσε και ο γνωστός πολυκατοικιάκιας, του συλλόγου των αφισοκολλητών. Μπροστά λοιπόν το πολυπαιδί της τράπεζας, πίσω οι κηπουροί και οι κουμπάροι, και παραπίσω οι "μαζί τα φάγαμε", που ευγενικά παρακαλούνται να βολευτούν όπως μπορούν, και να αυτοσχεδιάσουν όσο τους παίρνει. Μέχρι να περάσουμε τα δύσκολα σύντροφοι, να αποφασίσει τελικά και ο γαλλογερμανικός άξονας τί νέα Ευρώπη θα έχουμε, τί νέες συνθήκες θα υπογράψουμε και τί νομικές ρήτρες θα μας πλακώσουν, και όταν τελικά ξελαμπικάρει, να ξαναδεί και πάλι με μεγαλύτερη ψυχραιμία το ελληνικό θέμα, βάζοντας τους υπαλληλίσκους να ανακοινώσουν νύχτα πως τελικά, παρόλο το 50% κούρεμα, την περίφημη συνθήκη της 26ης Οκτωβρίου και όλες τις καλές προθέσεις, το άσωτο και αμαρτωλό κλεπτοκρατικό piggy αποτελεί μοναδική παγκόσμια περίπτωση ανισόροπου ψυχoπαθάκια που αδελφέ μου, δεν σώζεται με τίποτα.

Σε μαγικά νησιά

2011-11-20T01:51:00.008-05:00

Ομολογώ πως δεν είχα τότε ιδέα που βρισκόμουν, καθώς το κρουαζιερόπλοιο μπήκε στο ήσυχο λιμανάκι του George Town μέρα μεσημέρι με εναν ήλιο να σε ζαλίζει κατάματα. Διάφορα λεωφορεία σκόρπισαν τον κόσμο στη νωχελική πόλη, το κέντρο της οποίας αποτελούνταν απο εστιατόρια, μπάρ, μαγαζάκια με τουριστικά είδη και πολλές τράπεζες. Πάνω απο 400 τράπεζες βρίσκονται αυτή τη στιγμή πάνω στο μικρό νησάκι, μας πληροφόρησε ο ξεναγός, και μετά απο μερικές μπύρες κατευθυνθήκαμε για μπάνιο σε μια πανέμορφη παραλία που είχε ενα τεράστιο μήκος, και μια άσπρη πεντακάθαρη αμμουδιά. Ηταν θυμάμαι, μέρα αργίας.

Ακολούθησαν δύο ώρες ανέμελης κατάδυσης στα πανέμορφα νερά του νησιού, όπου μια πανδαισία απο πολύχρωμα ψάρια και φυτά του βυθού θα μου μείνει αξέχαστη. Υπήρχαν και κάμποσες προειδοποιήσεις προς τους λουόμενους, η περιοχή είχε κάμποσους καρχαρίες (κυρίως μπλέ) καθώς και πολλά άγρια ψάρια, άγνωστα στους περισσότερους, που καλό θα ήταν να μην τα συναντήσουμε απο κοντά. Το νησί δεν είχε μεγάλο ιστορικό ενδιαφέρον, το μικρό του μουσείο τέχνης ήταν και εκείνο κλειστό, καθώς και το δημαρχείο της πόλης οπου στον άνεμο ανέμιζε μια αγγλική σημαία.

Καθίσαμε περίπου 8 ώρες στον επίγειο παράδεισο, πριν επιστρέψουμε στο κρουαζιερόπλοιο με τους υπέροχους μπουφέδες, τα πανέμορφα μπαράκια με τους λατίνους μουσικούς που τους είχαν μαζέψει απο όλα τα νησιά της Καραιβικής, και το πλήρωμα που αποτελούνταν κυρίως απο κοπέλες της ανατολικής Ευρώπης. Ηταν μια υπέροχη εμπειρία, καθώς ήμουν και προσκεκλημένος του καπετάνιου εκείνη τη βραδιά, ο οποίος όπως και όλοι οι αξιωματικοί του πλοίου ήταν έλληνες.

Στο δείπνο της βραδιάς, κάποιοι έλληνες αξιωματικοί με πληροφόρησαν πως το νησί ήταν ενα απο τα πλουσιότερα μέρη του κόσμου. Οι 400 τράπεζες είχαν τώρα γίνει πάνω απο 500 μου είπαν, και κανείς δεν γνωρίζει πόσος πλούτος πράγματι φυλάσεται στα έγκατα της πόλης. Τελικά οι τράπεζες του νησιού είναι σήμερα τουλάχιστον 600, έλαβα την τελική μου ιντερνετική πληροφόρηση, λίγο πριν γράψω αυτές τις γραμμές.

Το νησί δεν είχε την σπαρακτική ιστορία της επαναστατικής Κούβας, του Αγιου Δομίνικου, της Τζαμάικας ή της Γουαδελούπης, δεν κατοίκησαν πάνω του ορδές σκλάβων και αφεντάδων, δεν πέρασαν απο εδώ επαναστάτες, εξωτικοί ινδιάνοι και λαθραίοι εραστές. Πέρασαν όμως εγγλέζοι μάνατζερς και ελβετοί τραπεζίτες που δημιούργησαν μια νέα Ζυρίχη στα σπλάχνα ενός εξωτικού παράδεισου. Ηταν η απαρχή της δημιουργίας ενός τεράστιου παγκόσμιου δικτύου φορολογικών παραδείσων σχεδιασμένου απο μυστικοπαθείς ελβετούς τραπεζίτες που μεταφύτευσαν στους Τροπικούς τα νομικά και τραπεζικά κόλπα της γερμανικής Ζυρίχης.

Δεν είχα τότε συνολική αντίληψη του κόσμου ακόμα, και αρκέστηκα ηδονικά στις δροσερές καταδύσεις και στο υψηλής ποιότητας φαγητό και κόκκινο κρασί του καπετάνιου. Μέχρι που σήμερα το πρωί, το νησί με τις 600 τράπεζες ξανάρθε στο μυαλό μου, όταν μια μεγάλη εφημερίδα της Βοστώνης, φιγουράριζε με φωτογραφίες το όνομα κάποιου μεγαλοαπατεώνα που καταχράστηκε πάνω απο 113 εκατομύρια δολλάρια επενδυτών του, μεταξύ των οποίων και κάποιου συγγενικού μου προσώπου. Στον πρωινό κυριακάτικο καφέ, ο δυστυχής γνωστός μου (που έχασε λέει 2 εκατομμύρια προσπαθώντας να τα κρύψει), ξέβρασε τον πόνο του και συμπλήρωσε με πιπεράτες λεπτομέρειες την ιστορία.

Τα αφορολογητα λεφτά τα μάζευε για λογαριασμό δικηγορικού γραφείου κάποιος τρίτος. Κάπου όμως η δουλειά χάλασε όταν ο μεγαλοαπατεώνας ερωτεύτηκε ξαφνικά μια βραζιλιάνα κομμώτρια, χώρισε την γυναίκα του (στην οποία έδωσε 6 εκατομύρια απο τα λεφτά των πελατών του) και στη συνέχεια κατευθύνθηκε στον έτερο φορολογικό παράδεισο των Bahamas, όπου και διάγει βίον ανθόσπαρτον, χωρίς τον κίνδυνο να τον απελάσουν.

Σύμφωνα με το FBI, η όμορφη κομμώτρια έπαιρνε χρηματικά εμβάσματα της τάξεως των 50 χιλ. δολλαρίων την εβδομάδα, και εξαφανίστηκε κατόπιν στην απέραντη Βραζιλία οπου διαθέτει επίσης και κόττερο αξίας 3 εκατομυρίων, το οποίο σύμφωνα με το ρεπορτάζ θα είναι πολύ δύσκολο να κατασχεθεί, όπως επίσης και τα 113 εκατομμύρια που μέσα απο εναν λαβύρινθο μετακινήσεων βρίσκονται κάπου στο περίφημο νησί κρυμμένα πίσω απο άγνωστους κωδικούς. Ηταν μια πολύ ακριβή υπόθεση, ομολόγησε ο ατυχήσας φίλος. Δυστυχώς, με πληροφόρησε, δεύτερη αξιόπιστη Ελβετία δεν έχει ακόμα δημιουργηθεί με επιτυχία στον κόσμο.

Μεγάλο πράγμα η αξιοπιστία και ενα σταθερό τραπεζικό σύστημα, συμφώνησα μαζί του. Θα το έχω υπόψιν μου. Μονάχα να μην παρουσιαστεί καμμιά κομμώτρια.

Η Μεγάλη Ληστεία

2011-11-13T18:24:00.031-05:00

Και πρίν η νέα κυβέρνηση κάνει κάτι το "εντυπωσιακό" (όπως μας μήνυσαν οι υπαλληλίσκοι), και αρχίσει το μεγάλο ξεκαθάρισμα (γι αυτό δεν τον φέραμε;), με μέτρα και απολύσεις ασύλληπτες για την φαντασία του μέσου νορμάλ έλληνα, παραθέτω ως εισαγωγή (και απαραίτητη ψυχοπνευματική προετοιμασία), ενα άρθρο που περιγράφει το πως χτίστηκε και εδραιώθηκε το "σύστημα ΠΑΣΟΚ". Πρίν την θαυμαστή στροφή στον κόσμο των ανοιχτών αγορών, απολαύστε φίλοι μου τά έργα και τις ημέρες της πράσινης συμμορίας που κυβέρνησε για δεκαετίες τον τόπο μας εδραιώνοντας σταδιακά μια απύθμενη Κλεπτοκρατία (με μεγάλη λαϊκή βάση).

Για αυτούς που πάντα ήταν τίμιοι και θα πληρώσουν τώρα με αίμα και εκπτώχευση τις αλητείες της πράσινης συμμορίας, λυπάμαι ειλικρινά (δεν ειμαι σε θέση να τους προσφέρω κάτι άλλο), θα είναι τα ανυποψίαστα και αθώα θύματα μιας πορείας στην οποία δεν συμμετείχαν. Θα παρακαλούσα ευγενώς όλους όσους περάσουν τυχαία απο αυτές τις γραμμές, όταν αρχίσει η μεγάλη σφαγή της τελικής ιστορικής κατάρρευσης, να θυμηθούν αυτά που λέει το άρθρο, για να είμαστε όλοι στο ίδιο κοινωνιολογικό και ιστορικό μήκος κύματος. Να έχουμε όλοι μας, μέσα στη λαίλαπα που θα ακολουθήσει, απόλυτη επίγνωση του τί ακριβώς κατέρρευσε, και τί ακριβώς πληρώνουμε σήμερα.

Μια ευχή μονάχα θα κάνω, να μην διολισθήσουμε στον εκτός Ευρώπης Τριτοκοσμισμό, και να μην βυθιστούμε πάλι σε κάποια νέα εμφύλια σύγκρουση. Να βρεί η πατρίδα εναν άλλον δρόμο, και να αναπνεύσει ο κόσμος μας ελπίδα.

Το μπλόγκ θα εγκαταλείψει (για όσο μπορεί) την μονοθετική πλέον και πνευματικά άκαρπη πολιτικολογία. Εύχομαι σε όλους σας υγεία και δύναμη. Εγκάρδια ευχαριστώ και τον φίλο μπλόγκερ και πνευματώδη σχολιαστή Υosemite Sam για την παραπομπή στο άρθρο.

Φίλοι μου, εις το επανιδείν
Locus Publicus

Ωρέ τι βλέπουμε!

2011-11-12T01:33:00.011-05:00

Το μόνο σίγουρο είναι ότι με τα όσα γίνονται γύρω μας, δεν υπάρχει περίπτωση να πλήξουμε στο μέλλον με την κωμική πασαρέλα της ελληνικής πολιτικής σκηνής. Κλέφτες, απατεώνες, ρήτορες, κηπουροί, γλάστρες, αφισοκολλητές και παντός είδους γραφικοί, ενώθηκαν πλέον κάτω απο τη νέα παντιέρα της "συναίνεσης" και της διακαούς ανάγκης "να σωθεί ο τόπος". Ολος ο ελληνικός χαβαλές του παραλογισμού ενώθηκε και έδωσε όρκο υπο την πρωθυπουργία ενός τραπεζίτη(!), που κατα άλλους μέν εκπροσωπεί την Τrilateral Commission και τους ελληνες νταβατζήδες, κατα άλλους δέ τον απο Μηχανής Θεό που θα σώσει την παράσταση.

Καπελώθηκε πληροφορούμαι απο μερικούς, το πολιτικό σύστημα απο το τραπεζικό. Είναι μια άποψη που περιέχει καποια δόση αλήθειας, γιατί αν κοιτάξει κανείς τον ευρύτερο δυτικό κόσμο θα δεί αρκετά παραδείγματα καπελωμάτων που μάλλον δεν είναι παραγωγικά. Η Αμερική σίγουρα καπελώθηκε, καθότι η περίφημη Goldman Sachs όχι μόνον δεν περιορίστηκε απο την κυβέρνηση Ομπάμα, αλλα στρογγυλοκάθηκε και μέσα στην αμερικανική κυβέρνηση. Η Ρωσία επίσης καπελώθηκε απο μια άλλη ιδιότυπη μαφία στην οποία συμμετέχει και το κράτος. Η Ισλανδία σίγουρα δεν καπελώθηκε και ζεί ήρεμα και χρεωκοπημένα, ο Καντάφι καρακαπελώθηκε και σήμερα είναι στα ένδοξα κυπαρίσσια, η Ιταλία δεν ξέρουμε ακόμα τι θα γεννήσει, και ο Αραβικός κόσμος βρίσκεται σε λαμπρή περίοδο "μετάβασης στη δημοκρατία". Η Αίγυπτος πάντως μόνον απο ελευθερία δεν καπελώθηκε.

Αλλά αν κρατήσει κανείς κάποια νηφάλια απόσταση απο την Ιστορία, γρήγορα θα διαπιστώσει πως ποτέ όλος ο κόσμος δεν καπελώθηκε απόλυτα απο κανέναν, κανείς ποτέ δεν επέβαλε συνολικά τίς επιθυμίες του σε όλους, παρότι και παγκόσμιοι πόλεμοι έγιναν, και περίοδοι παρασκηνίων υπηρξαν, καθώς και άφθονα αντάρτικα, πραξικοπήματα, συνομωσίες και στρατιωτικές επεμβάσεις. Περιέργως, ο κόσμος πάντα προχωρούσε και προχωράει, περιέχοντας στα σπλάχνα του χίππυδες και κουστουμάκηδες, εμπόρους και φρικιά, τραπεζικούς και πολιτικούς, πόρνες και παρθένες.

Η πολιτική διάσταση του κόσμου γεννήθηκε και υπάρχει απο την απαρχή των ανθρώπινων κοινωνιών, και η τραπεζική διάσταση γεννήθηκε και συνυπάρχει απο την πανάρχαια ανάγκη του εμπορίου. Οπως πάντα υπήρχαν και τα ελιτίστικα γκρούπ σκέψης, τα λούμπεν προλεταριάτα, οι επαναστάσεις, οι θρησκείες, οι νόμοι και τα Χρηματιστήρια. Ολα συνυπάρχουν απο την έναρξη του κόσμου, και ποτέ η μία διάσταση δεν καπέλωσε ολοκληρωτικά μια άλλη.

Ακόμα και οι στιγμές εκείνες αμηχανίας οπου διαφορετικά και ετερόκλητα στοιχεία ενώνονται και προκαλούν θυμηδία και γέλωτα, μοιραία θα κυοφορήσουν κάτι το καινούργιο. Θα αναφέρω ενα παράδειγμα που άκουσα κάποτε σε μια ομιλία ενός Πακιστανού, που αποτελούσε μέλος της ελίτ της χώρας του. Οταν το Πακιστάν χώρισε απο την Ινδία και έγινε ανεξάρτητο κράτος, εμπορικά, στρατιωτικά, εθνικιστικά και ακραία θρησκευτικά στοιχεία μοιραία συγκρούστηκαν, έπρεπε όμως και να συνυπάρξουν. Το νέο κράτος χρειαζόνταν εναν μηχανισμό χρηματοδότησης επιχειρήσεων που θα έφερνε ανάπτυξη, και έτσι ο εμπορικός κόσμος πρότεινε την δημιουργία μιας εθνικής τράπεζας.

Αλλά οι φανατικοί μουλάδες δεν μπορούσαν να δεχτούν την ύπαρξη ενός τραπεζικού συστήματος, με το επιχείρημα πως κάτι τέτοιο ήταν ανήθικο, καθότι οι τράπεζες χρεώνουν τόκους, κάτι που ο μέγας Προφήτης είχε καταδικάσει και ως έννοια και ως πρακτική. Το Πακιστάν λοιπόν κόντεψε να φτάσει σε εμφύλιο πόλεμο προσπαθώντας να λύσει το τεράστιο φιλοσοφικό πρόβλημα αν ο Προφήτης θα επέτρεπε την δημιουργία μιας τράπεζας. Οι καιροί πέρασαν απο τότε, οι μουλάδες παρέμειναν μουλάδες και οι τραπεζίτες τραπεζίτες, αρχικά συγκρούστηκαν και σκοτώθηκαν μεταξύ τους βίαια, αλλα στο τέλος το Πακιστάν και τράπεζες απέκτησε, και σύγχρονες μαντράσσες, καθώς και μια καινούργια και ιδιότυπη πρακτική, οι μουλάδες να παίρνουν τραπεζικά δάνεια για να πολεμήσουν τις τράπεζες!

Κάτι λοιπόν το νέο κυοφορείται, που ίσως καρποφορήσει χρόνια απο σήμερα. Αφού πρώτα περάσει μέσα απο πολλά στάδια εξέλιξης, ακόμα και απο το στάδιο του κωμικού. Ας αφήσουμε λοιπόν τα πράγματα να εξελιχθούν, και στο βαθμό που μπορούμε ας διατηρήσουμε το χιούμορ μας. Οι επόμενες εκλογές θα είναι ό,τι καλύτερο έχει να προσφέρει ο κόσμος του θεάματος και της διασκέδασης. Σοσιαλισμός, εθνικισμός, τραπεζικός καπιταλισμός, Μνημόνιο, Τrilateral Commission, Επανάσταση και υποταγή, όλα σε μία και μοναδική ανεπανάληπτη συσκευασία.

Ωρα ευθύνης

2011-11-10T22:57:00.005-05:00

Μην ξεχνάμε τί ακριβώς αναλαμβάνει ο κ. Παπαδήμος. Μια χώρα την παραμονή μιας οικονομικής χρεωκοπίας, ενα βήμα πρίν την πιθανή αποβολή της απο τη ζώνη του ευρώ, μια κοινωνία με εφιαλτική ανεργία, μια ανύπαρκτη παραγωγική βάση, εναν λαό που ανα πάσα στιγμή αναμένει μια εφιαλτική κοινωνική ανάφλεξη, και ενα πολιτικό σύστημα που στην ουσία απελύθει απο τους πάντες, και τελικά κατέβασε τα παντελόνια του, κατάπιε τη γλώσσα του, και έκανε στην μπάντα για να αναλάβει το θέμα της αξιοπιστίας της πατρίδας κάποιος εθελοντής της παγκοσμιοποιημένης ελληνικής διασποράς.

Ο μεγαλύτερος φόβος τώρα των ελλήνων πολιτικών είναι μήπως η νέα μεταβατική κυβέρνηση δημιουργήσει μια αξιόπιστη κουλτούρα σοβαρής και υπεύθυνης διακυβέρνησης, που σταδιακά θα γίνει ενα αληθινό κίνημα (και στη συνέχεια ένα νέο πολιτικό κόμμα που θα κινείται φιλοσοφικά στον κεντροδεξιό χώρο), και που θα κόψει στη μέση τα δύο άχρηστα πολιτικά παραμάγαζα, θα ρουφήξει όλα τα καλά στελέχη τους, και θα πετάξει ό,τι σάπιο περισέψει στον καιάδα της Ιστορίας.

Αποφάσεις

2011-11-06T22:47:00.008-05:00

Κάμποσες δεκαετίες μετά την Κουβανική κρίση του '62, ο μεγάλος πια σε ηλικία Ρομπερτ Μακ Ναμάρα, αρχιτέκτονας του "Domino Theory" που αιματοκύλησε την χερσόνησο της Ινδοκίνας, και σκληρός υπουργός εξωτερικών επι προεδρίας Κέννεντυ, προαισθανόμενος τον θάνατό του, δέχτηκε μια πρόσκληση του άσπονδου κάποτε εχθρού του, Φιντέλ Κάστρο, να επισκεφτεί την Κούβα για να συμμετάσχει σε ενα ιστορικό συνέδριο με θέμα την κρίση εκείνη που κάποτε παραλίγο να καταλήξει σε πυρηνικό όλεθρο.

Στο συνέδριο που έγινε σε ενα ξενοδοχείο της Αβάνας, ο Φιντέλ υποδέχτηκε τον κ. Μακ Ναμάρα με ανοιχτές αγκαλιές και σε πολύ καλή διάθεση. Είχαν μπροστά τους ενα διήμερο συζητήσεων, για να επισκεφτούν εκ των υστέρων, τα ιστορικά εκείνα γεγονότα που κάποτε συγκλόνησαν τον κόσμο και να αποκαστήσουν την τελική ιστορική αλήθεια. Το ξενοδοχείο ήταν κατάμεστο απο ακαδημαικούς, δημοσιογράφους, και επισκέπτες απο όλη την υφήλιο. Αναμέσα στους καλεσμένους του Φιντέλ, ήταν και καποιοι (απόμαχοι πια) σοβιετικοί στρατηγοί που την εποχή της κρίσης ήταν οι μακρινοί εχθροί της Αμερικής, οι άνθρωποι που έπαιρναν τις μοιραίες αποφάσεις εκ μέρους της τότε Σοβιετικής Ενωσης.

Κάποια στιγμή, ο διάλογος επικεντρώθηκε ανάμεσα στον κ. Μακ Ναμάρα και εναν σοβιετικό στρατηγό. "Πείτε μου", ρώτησε τότε ο κ. Νακ Ναμάρα τον Ρώσο στρατηγό, "υπήρχαν πράγματι, κατα την διάρκεια της κρίσης σοβιετικοί πύραυλοι που ήταν εν ενεργεία και σημάδευαν την Αμερική;" "Βεβαίως", αποκρίθηκε με σοβαρότητα ο Ρώσος στρατηγός. "Είχαμε τότε στην Κούβα πάνω απο 180 πυρηνικούς πυραύλους εν ενεργεία, έτοιμους ανα πάσα στιγμή να χτυπήσουν την Αμερική".

"Και εσείς", ρώτησε τότε με απορία ο κ. Νακ Ναμάρα (στρεφόμενος στον Φιντέλ Κάστρο), "ήσασταν διαθετημένος τότε να χτυπάγατε την Αμερική σε περίπτωση επιθεσης;" "Απολύτως", ανταποκρίθηκε ήρεμα ο Φιντέλ.

Θέλοντας πια σε μεγάλη ηλικία να πάρει την τελική ιστορική του απάντηση (που προφανώς τον απασχολούσε επίμονα), ο κ. Μακ Ναμάρα απευθύνθηκε και πάλι στον Φιντέλ. "Μα είχατε επίγνωση των επιπτώσεων που θα είχε τότε για την Κούβα μια επίθεση κατά της Αμερικής;" "Βεβαίως και είχα επίγνωση", απάντησε με σοβαρότητα ο Φιντέλ. "Η Κούβα θα εξαφανιζόνταν απο προσώπου γής. Η Κούβα δεν θα άφηνε όμως μια επίθεση εναντίον της αναπάντητη. Σε περίπτωση επίθεσης θα χτυπούσαμε"...

----------------------------------------------
Αρκούσε μονάχα μια δήλωση των υπαλληλίσκων (δηλαδή της Μέρκελ και του Σαρκοζύ), για να συμφωνήσουν σε κάποια συνεργασία ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. "Την Τρίτη το πρωί, όποιος έρθει στο Εκοφίν", έλεγε η ανακοίνωση (παραφράζω), "καλά θα κάνει να φέρει καλά νέα", είπε ο βλοσυρός Φινλανδός υπαλληλίσκος. "Γιατί αλλιώς κινδυνεύει η πορεία της Ελλάδας στο Ευρώ".

Και μέσα σε ελάχιστο χρόνο, τα δύο κόμματα που καταρράκωσαν την Ελλάδα με τις πελατειακές και κομματικές πολιτικές τους, τις οργανωμένες συντεχνίες τους, τις κλεπτοκρατικές πελατειακές διαπλοκές, και τον αισχρό λαικισμό τους, μάζεψαν την ουρά στα σκέλια και δέχτηκαν ό,τι θεωρούσαν αδιανόητο και ξόρκιζαν για 30 χρόνια.

Συχαίνομαι και το ΠΑΣΟΚ και την ΝΔ, καθώς και τους δύο θλιβερούς ηγέτες τους. Παρόλα αυτά όμως, σήμερα θα τους δώσω εύσημα. Εκαναν μια υπέρβαση. Αν δεν συμφωνούσαν, θα καιγόνταν η Ελλάδα. Ο πρώτος παραιτήθηκε, μετά απο ψήφο εμπιστοσύνης (κάτι που δεν ξανάγινε σ' αυτό τον τόπο). Και ο δεύτερος, μην τολμώντας να ψελίσει κουβέντα κατα της θολής μπλόφας του υπαλληλίσκου, αποφάσισε να μην επαναλάβει (σε χειρότερη έκδοση) ενα ακόμα ολέθριο Μακεδονικό που πιθανώς να διέλυε την πατρίδα του. Και οι δύο έπραξαν σωστά. Εκαναν το πρώτο μεγάλο βήμα. Τώρα θα μπορούσαν να κάνουν και το δεύτερο. Να διαλύσουν παντελώς τα πράσινα και μπλέ παραμάγαζα. Κανείς δε τα χρειάζεται. Για την Ελλάδα.

----------------------------------------------
* - Μην ξέροντας αν ο Φιντέλ μπλοφάριζε ή όχι με τους σοβιετικούς πυραύλους, ο κ. Μακ Ναμάρα αποφάσισε το '62 να μην χτυπήσει την Κούβα. Το ό,τι απέφυγε τότε εναν πυρηνικό όλεθρο, το έμαθε 30 χρόνια αργότερα. Την ιδια περίπου εποχή άφησε πίσω του και ενα ιστορικό βιβλίο, στο οποίο έλεγε πως είχε πέσει έξω σε όλα, πώς το Domino Theory ήταν ενα τραγικό λάθος. Και πρίν η φυσική του ζωή φτάσει στο τέλος της, άφησε σαν τελική του παρακαταθήκη και ενα μεγάλο και θλιβερό συγγνώμη...

Ερείπια

2011-11-05T13:39:00.008-04:00

Αντε τώρα μέσα σε λίγα εικοσιτετράωρα να βρεθεί εθελοντής πρωθυπουργός κοινής αποδοχής, και ενα τσούρμο παρατρεχάμενων που θα δεχτούν να αναλάβουν το ξεσαλωμένο piggy λίγο πριν το σάλτο μορτάλε.

Και να συντονιστούν μέσα σε ελάχιστο χρόνο στις απίθανες μεταβατικές υποχρεώσεις να ψηφίσουν όλα όσα οι άλλοι κάνουν πως δεν θέλουν, να εγκρίνουν χαράτσια, μέτρα και προυπολογισμούς, να πάρουν την καινούργια "δόση" των ναρκoμανών, και να αποκαταστήσουν μια στοιχειώδη αξιοπιστία στα μάτια εκείνων που απο το 1980 και μετά μας έδωσαν πάνω απο 130 δις ευρώ σε αναπτυξιακά κεφάλαια, και που κατα κοινή ομολογία, οι διάφοροι "μαζί τα φάγαμε" κατανάλωσαν σε ανύπαρκτες επενδύσεις και συντεχνιακές κομματικές λαμόγιες.

Θα αρκούσε μια βόλτα στα χωριά της γενέτειρας που κάποτε καλλιεργούσαν καπνό, ελιές και ενα ελαιόλαδο νέκταρ, για να δεί κανείς τη στρατηγική μετάβαση απο την αληθινή παραγωγή στον χολυγουντιανό κόσμο των κωλάδικων, στις Ουκρανέζες και Βουλγάρες, στο αναπηρικό αραλίκι, τα αγροτικά αυτοκίνητα που έγιναν καγιέν, τα χωριάτικα κοτέτσια που μετατράπηκαν σε θερμαινόμενες πισίνες. Ο εκλεκτός κόσμος του ΠΑΣΟΚ.

Δεν ξέρω αν τελικά ο άχρηστος θα φύγει, ούτε αν οι μελλοντικές εκλογές θα μας φορτώσουν στο σβέρκο τον άλλον άχρηστο με τους γνωστούς διακοσμητικούς καραγκιόζηδες. Δύο πράγματα είναι όμως σίγουρα. Το πρώτο είναι οτι όπως οι υπαλληλίσκοι πάτησαν στις Κάννες σαν σκουλήκι τον πρώτο, έτσι θα πατήσουν και τον δεύτερο. Και δεύτερον, πως είναι σχεδόν απίθανο να υποθέσει κανείς πως οποιοσδήποτε σοβαρός άνθρωπος αυτού του τόπου (απο όπου κι αν προέρχεται), θα δεχθεί να αφήσει τις σοβαρές και αξιοπρεπείς ενασχολήσεις του για να παίξει εναν μεταβατικό και άχαρο ρόλο Τσολάκογλου, ολοκληρώνοντας αυτά που οι πράσινοι "αντιεξουσιαστές" και οι μπλέ "αντιμνημονιακοί" αληταράδες αρνήθηκαν να εφαρμόσουν.

Κάτω απο τις συνθήκες που βιώνουμε, μόνον αν είναι κανείς μαστουρωμένος μπορεί να πιστέψει πως θα γίνουν διαρθρωτικές αλλαγές, εξυγίανση του δημοσίου τομέα, ανάκαμψη Δικαιοσύνης, Παιδείας, Υγείας, Φορολογίας, για να μην αναφέρουμε βέβαια και το θλιβερό θέμα των αποκρατικοποιήσεων και της οικονομικής Ανάπτυξης. Η οχλοκρατούμενη και κομματική χώρα μπαίνει σε νέα περίοδο διακοπών! Η οποία λίαν συντόμως θα διακοπεί βιαίως απο την παρέμβαση των βλοσυρών υπαλληλίσκων.

Και μια και μιλάμε για χασούρες, να σας αναφέρω και τη μεγαλύτερη. Που την βιώνω κάθε μέρα ως έλληνας ομογενής που ζεί εκτός Ελλάδος. Απο τα μέσα του 19ου αιώνα μέχρι σήμερα, πρίν ακόμα και απο την ελληνική επανάσταση που οδήγησε το 1830 στη δημιουργία ελληνικού εθνικού κράτους, διάφοροι άλλοι εθελοντές (ευρωπαίοι διανοούμενοι, έμποροι, πολιτικοί, ακαδημαϊκοί και άνθρωποι της τέχνης), αναβίωσαν νοητικά και εμπέδωσαν σταθερά στο συλλογικό υποσυνείδητο των πολιτών του κόσμου, την εικόνα μιας σεβάσμιας Ελλάδας, μιας πολιτιστικής υπερδύναμης, που σε απευθείας ιστορική σύνδεση με τους ένδοξους αρχαίους προγόνους της γέννησε την έννοια της Δημοκρατίας, εμπέδωσε την βάση της δυτικής Φιλοσοφίας, και άφησε πίσω της μεγαλειώδη επιτεύματα στον χώρο της Τέχνης, του Θεάτρου, της ιστορικής αφήγησης, της Λογοτεχνίας και της Πολιτικής.

Αυτή η εικόνα της Ελλάδας, ως πολιτιστική υπερδύναμη, διατηρήθηκε ζωντανή μέχρι σήμερα, μέσα απο την περίοπτη θέση που η Ελλάδα κατέλαβε συνειρμικά στο υποσυνείδητο του ευρύτερου κόσμου. Αυτή η υπέροχη εικόνα της πολιτιστικής πατρίδας, αρχίζει πλέον σιγά σιγά να καταρρέει, για να αντικατασταθεί σταδιακά απο μια νέα και σύγχρονη αναθεωρητική εικόνα οπου η ένδοξη ελληνιστική υπερδύναμη αντικαθίσταται στο συλλογικό υποσυνείδητο του κόσμου με την εικόνα μιας οχλοκρατούμενης κοινωνίας ερειπίων στην οποία οι σύγχρονοι έλληνες θεωρούνται πλέον συνειρμικά ανάξιοι της ιστορικής παράδοσης που τους κληροδοτήθηκε.

Αδύνατον να αξιολογήσω ποσοτικά το μέγεθος και τις μελλοντικές επιπτώσεις αυτής της συνειδησιακής καταστροφής.

Ολα ανάποδα

2011-10-31T00:00:00.003-04:00

Αντί να συμπτύξει τις οικονομικές της δυνάμεις και να ενδυναμώσει την οικονομική της ένωση στρατηγικά και θεσμικά, αντί να δημιουργήσει μια ευρωπαϊκή υπερτράπεζα με όλα τα απαραίτητα εργαλεία άσκησης οικονομικής και μονεταριστικής πολιτικής (ροή χρήματος, έλεγχο επιτοκίων, τύπωμα χρήματος, έκδοση ευρωομολόγων), η ένδοξη Ευρώπη απηύθυνε την προηγούμενη εβδομάδα δραματική έκκληση ακόμα και προς τους "αναπτυσσόμενους" (G20), να συνεισφέρουν τον όβολό τους στην ευρωπαϊκή διάσωση, (για να σωθούμε λέει όλοι μαζί).

Κύριος βέβαια αποδέκτης της έκκλησης, η Κίνα. Γονυπετείς και απελπισμένοι, οι ευρωπαίοι ηγέτες ικετεύουν τώρα τον γίγαντα της Ασίας να συνεισφέρει κάτι στο ταμείο διάσωσης και να επενδύσει κάποιο κομμάτι απο τα απόθεματά της στην καταρρέουσα Ευρώπη. Τα ασιατικά μυρμήγκια, μέσα σε τριάντα χρόνια, (όσα δηλαδή χρειάστηκαν οι κλεπτομανείς αφισοκολλητές να διαλύσουν την Ελλάδα), έφτασαν και ξεπέρασαν μέχρι τον Ιούλιο του 2011, το οικονομικό συναλλαγματικό πλεόνασμα των 3.2 τρισεκατομμυρίων δολλαρίων!

Αγοράζουν δηλαδή στο ντούκου, με μετρητά, το συνολικό χρέος της Ελλάδας πολλαπλάσιες φορές. Τη στιγμή που κάθε μας "δόση" είναι ας πούμε περίπου 8 δις (και μας κοστίζει κάθε φορά και κανα δυό μήνες εθνικής μιζέριας), φανταστείτε για πόσο χρήμα μιλάμε. Οχι παίζουμε.

Πριν κάμποσα χρόνια, (όταν η Αμερική ήταν ακόμα στο μεταίχμιο μιας νορμάλ προς καζινοκαπιταλιστικής χώρας), η διεύθυνση της εταιρίας κατασκευής αυτοκινήτων Chrysler, η οποία βρέθηκε τότε στο χείλος της χρεωκοπίας, αναγκάστηκε να δανειστεί απο την κεντρική αμερικανική τράπεζα το υπέρογκο για την εποχή ποσό του 1 δις δολλαρίων. Ηταν μια κρατική διάσωση (η πρώτη) εταιρίας που καταφανώς παραβίαζε όλους τους κανόνες της αμερικανικής ελεύθερης αγοράς (οι χρεωκοπημένοι πρέπει να αφήνονται στη χρεωκοπία τους).

Ενα πρωί, στο συμβούλιο των κορυφαίων μάνατζερ της εταιρίας, ο τότε πρόεδρος και CEO της Chrysler Lee Iacocca, ενας πνευματώδης και φιλοσοφημένος άνθρωπος (καθώς και ενας αδίστακτος μάνατζερ), άπλωσε πάνω στο τραπέζι της διάσκεψης ενα εκατομμύριο δολλάρια σε μικρά χαρτονομίσματα. Καθώς οι μάνατζερς πήραν τις θέσεις τους για να ακούσουν την επίσημη ανακοίνωση του κρατικού δανείου, ο κ. Iacocca ρώτησε πόσοι απ' αυτούς είχαν ποτέ τους αντικρύσει έτσι χύμα, ενα ολόκληρο εκατομμύριο. Κανείς δεν τόλμησε να σηκώσει το χέρι του.

"Απο σήμερα το πρωί", δήλωσε ο κ. Iacocca, η Chrysler χρωστάει χίλιες φορές ό,τι υπάρχει πάνω στο τραπέζι. Δεν θα ησυχάσω και δεν θα ξανακοιμηθώ ξανά τα βράδια μέχρι αυτό το χρέος να μου φύγει απο την πλάτη. Η δουλειά σας σήμερα είναι να φανταστείτε νοητά πως περίπου είναι ενα δισεκατομμύριο δολλάρια. Και κατόπιν να το βρείτε."

Το δάνειο του κ. Iacocca πληρώθηκε τότε μέχρι το τελευταίο σέντ, και η Chrysler ανέκαμψε για καιρό μέσα στις δυνατότητές της. Χρόνια αργότερα, όταν και η Αμερική είχε πια ενστερνιστεί την κουλτούρα της υπερχρέωσης, (και οι ηγέτες είχαν πιά εκλείψει απο παντού), η Chrysler πήρε τον δρόμο του εκπασοκισμού.

O τελευταίος πελαργός

2011-10-30T01:38:00.011-04:00

Οι πελαργοί δεν ξαναφάνηκαν, του είπαν καθώς κοιτούσε το καμπαναριό της εκκλησίας. Η τελευταία οικογένεια έφτιαξε εδώ τη φωλιά της πρίν τρία χρόνια, και γέννησε το στερνό της πουλί. Το τάιζε και το νοιάζονταν για καιρό, καθώς εκείνο μεγάλωνε, το φρόντιζε και το εκπαίδευε. Και μια μέρα του Αυγούστου, ο μικρός πελαργός σηκώθηκε ξάφνου στα πόδια του, και τρικλίζοντας διστακτικά, άρχισε να δυναμώνει τα φτερά του. Σηκωνόνταν για λίγο επιτόπια, και μετά αναπαυόνταν και πάλι στη θαλπωρή της αιθέριας φωλιάς του.

Χρόνια αργότερα, κάνοντας τον απολογισμό του, διαπίστωσε με κάποια νοσταλγία πως εκείνο το προσωπικό του επιχείρημα ήταν μια απόλυτα λογική ανθρώπινη ενέργεια, τόσο συνηθισμένη και επαναλαμβανόμενη, που αποτελούσε κλασικό θέμα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Και ενώ αρχικά είχε νομίσει πως πρωτοτυπούσε κάνοντας μια μεγαλειώδη επανάσταση, τα χρόνια αποκαθήλωσαν με κυνικότητα τον εφηβικό εκείνο επαναστατισμό του, κάνοντας τον τελικά να επιζητεί πιότερο το διάβασμα των σοφών που είχαν μαζέψει με μόχθο στα κείμενά τους τις συλλογικές εκείνες ορμές και εμπειρίες τόσων και τόσων που προηγήθηκαν, παρά ξανά να αναπολήσει ο ίδιος τη δική του περιπέτεια.

Είχε προηγηθεί, όπως απαιτείται πάντα, μια κολοσσιαία σπίθα εκκίνησης. Μια χημική αντίδραση που ντοπάριζε το σώμα, τον νού και την καθαρή σκέψη. Ενας μεγάλος έρωτας. Προφανώς και η σύμπτωση αυτή αποτελούσε και η ίδια θέμα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, αλλά τίποτα τέτοιο δεν ήταν ορατό και κατανοητό τη στιγμή που έτυχε, και έτσι το τρομερό συναίσθημα έγινε ενα αναισθητικό που τον γέμιζε με ανακούφιση και ηδονική επιδίωξη. Ενα πρωί, σηκώθηκε και μάζεψε όσα πράγματα βρήκε μπροστά του. Ετρεξε κατόπιν στην τράπεζα, και αφού μάζεψε όλη του την περιουσία, αγόρασε και τα εισιτήρια του ταξιδιού. Δικαίωμα στο όνειρο. Μια απόδραση στον εξωτισμό.

Προηγήθηκαν βέβαια και οι άλλες ιδεολογικές και ψυχολογικές διεργασίες. Δεν εγκαταλείπεις έτσι απλά μια πόλη γεμάτη φώτα, κόσμο, δουλειές και ελπίδα. Δεν αφήνεις ετσι εύκολα το κέντρο του κόσμου για μια προβληματική περιφέρεια. Αλλά η συγκυρία και η φιλοσοφία της στιγμής, οι επαναστατικές παρέες, οι μουσικές της έπαρσης που συνόδευαν τα οράματα ενός κόσμου σμιλεμένου μέσα απο την προσωπική θέληση και αγώνα, είχαν γίνει με τον καιρό μια μεθυστική και καθοριστική δυναμική έλξης που τον είχαν αλλάξει ριζικά. Ηθελε να αποδράσει. Σε εναν κόσμο εξωτικό, διαφορετικό, αγνό και κυρίως άγνωστο. Οπου θα γινόνταν κάποιος άλλος, στη χειρότερη περίπτωση θα ανακάλυπτε τον ίδιο του τον εαυτό. Και οπου θα ζούσε αυτόνομα, ελεύθερα και μακριά απο τα μεγάλα σχήματα που καλούπωναν τις ανθρώπινες ζωές.

Κουβάλησε ετσι μαζί του, αθώα και ανυποψίαστα, όλα τα μεγάλα θέματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Το θέμα του Ερωτα, της Επανάστασης, της Απόδρασης, της Ελευθερίας, και εκείνο της Ταυτότητας. Το ένα τροφοδοτούσε και ενεργοποιούσε το άλλο. Ολες τις ανθρώπινες διαστάσεις πoυ έχουν υμνηθεί απο τους μεγάλους λογοτέχνες. Και πήγε να κάνει απο μόνος του τη φοβερή εκείνη διαδρομή που θα του αποκαλυπτε το τέλος του δρόμου. Να υπάρξει έξω απ' όλα. Και να τα ανακαλύψει όλα. Μια συνειδητή και μελετημένη απόφαση.

Ηταν η πιό υπέροχη εμπειρία που έζησε ποτέ του. Ρούφηξε όσο μπορούσε το μεδούλι της πορείας, την ανηφόρα, τις απίθανες προσωπικότητες που την περιβάλουν, τα διλήματα και τις μεγάλες μάχες του νού και της ψυχής, και στο τέλος δικαιώθηκε με τη δική του απομυθοποίηση. Εζησε ας πούμε, μια θεατρική έκδοση της αληθινής ζωής, αυτή που αντιστοιχούσε στη δική του περίπτωση. Ενα θέατρο του δρόμου. Για νάχει να το αναπολεί και να το διηγείται. Μάχες και πάθη, και λαθεμένους δρόμους. Αλλά και μεγαλειώδεις επιβραβεύσεις, στιγμές θεατρικής κορύφωσης και συγκλονιστικών αποκαλύψεων. Επαρση και κουρέλιασμα μαζί.

Στα βιβλία που πλέον προτιμούσε, εκείνα που του ταίριαζαν. Ιστορίες με πάθη και αλλόκοτους έρωτες, ανθρώπους που ερευνούσαν την ταυτότητά τους, πολιτικοποιημένους μικροεπαναστάτες που οραματίστηκαν και χάθηκαν, κοιμισμένες συνειδήσεις που άφηναν ξαφνικά τη συντηρητική τους ύπαρξη για να αφυπνιστούν σε κόσμους μακρινούς, μοναχικούς ταξιδιώτες που απλά τόλμησαν.

Γιατί, σκέφτηκε νοσταλγικά, δεν είχε πιά την νιότη να του δίνει δύναμη, αλλά στη θέση της μια απέραντη και δύστροπη κυνικότητα που τον έκανε πια συναισθηματικά αδιάφορο και συνειδητά αμέτοχο. Το χειρότερο λάφυρο της επανάστασής του. Χρόνια μετά, στο τέλος της διαδρομής του, μοναχικός πιά και ασυγκίνητος, δέχτηκε και τον μέγιστο νοητό συμβιβασμό. Ο,τι του ξέφυγε απο τη ζωή και δεν το πρόλαβε απο πρώτο χέρι, θα το πληροφορούνταν πλέον μέσα απο τα μεγάλα διαχρονικά έπη της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Απο τη θαλπωρή του αναπαυτικού του καναπέ.

Ηταν του είπαν, ο τελευταίος πελαργός. Που μια μέρα, κάτω απο το βλέμμα της ενεργητικής του μητέρας, νωθρός και διστακτικός στην προβλεψιμότητα που του όρισε η φύση, σύρθηκε νωχελικά απο την προστατευτικότητα της οικογενειακής του φωλιάς, και φτερουγίζοντας ξανά με όλη του τη δύναμη, σήκωσε το μικρό κορμί του λίγο ακόμα πιο ψηλά, λίγο ακόμα πιο μακριά. Εμεινε κατόπιν για λίγο μετέωρος στο ίδιο σημείο στον ουρανό, σαν να σκεφτόνταν την επόμενη και μοιραία του κίνηση. Και με ενα δυνατό φτερούγισμα, στιγμή απόφασης μεγάλη, τινάχτηκε κάθετα έξω απο τη φωλιά του, και χάθηκε σαν σφαίρα στον απέραντο και άγνωστο ουρανό...

Capo di tutti capi

2011-10-28T01:15:00.008-04:00

Αισθάνθηκαν λέει άβολα και στενάχωρα. Αλλα εντούτοις συναντήθηκαν με τους Τροικανούς και έφτιαξαν το Μνημόνιο στο πόδι! Φανταστείτε τη σκηνή. Ετρεχαν οι δικοί μας απο δώ σε πηγαδάκια, αποκεί έτρεχαν οι Τροικανοί που μιλάγαν άλλη γλώσσα, κόβανε λέει και ράβανε κομμάτια απο άλλα παλιά Μνημόνια (Μεξικό, Σρι Λάνκα, Σενεγάλη), για να φτιάξουνε τελικά το μεγαλειώδες κείμενο! Τόση σκέψη σε επανίδρυση χώρας δεν έχει ξαναπέσει. Βούρ στο καινούργιο δάνειο και πίσω μην κοιτάτε. Αισθάνθηκαν λέει σαν τις πουτανίτσες.

Οι τουρίστες κυβερνάνε απο τη δεκαετία του 80. Απο την εποχή των μπαλκονιών. Αδιάλειπτα. Απο την εποχή που ο κόσμος στήνονταν ουρές στα πολιτικά γραφεία για να αγοράσει μια δουλειά στο δημόσιο για το παιδί του. Τελικά ο αγώνας δικαιώθηκε. Με ελεγχόμενη χρεοκοπία, λιτότητα δεκαετίας και βάλε, και απουσία απο τις αγορές και τον κόσμο. Είμαστε πλέον και επίσημα στη λίστα των αφερέγγυων πληρωτών, με ενα κράτος διαλυμένο, μια κωμική δημόσια διοίκηση, ανύπαρκτη Παιδεία, Δικαιοσύνη και Ανάπτυξη, και καπελωμένοι απο ενα δίκτυο κλεπτοκρατίας που ροκανίζει ό,τι βρεί. Ας μην παραπονιόμαστε λοιπόν για την έκβαση της συνόδου κορυφής. Πάλι καλά που μας κράτησαν και πάλι. Φανταστείτε να τραβούσαν τη σκανδάλη...

Στη σύνοδο κορυφής, οι τουρίστες πήραν βραβείο ευρωθέασης. Ευτυχώς πληροφορούμαι, στις "διαπραγματεύσεις" έλαβε μέρος και η αρχιτουρίστρια Ξενογιανακοπούλου, που αφού διέπρεψε στον χώρο της Υγείας, λογικά ανέλαβε τώρα να σώσει και την υπόλοιπη χώρα. Η μόνη "διαπραγμάτευση" που έγινε ήταν στο πώς θα διατυπωθεί στο επίσημο κείμενο το όλο θέμα της ευρωπαικής επιτροπείας, μην τυχόν και φανεί πως απο δώ και στο εξής θα μας κυβερνάνε υπαλληλίσκοι μπάστακες.

Τα επιμέρους ας μην τα σχολιάσουμε εκτενώς. Και πάλι καλά που έγινε έτσι. Θα είμαστε δέκα χρόνια εκτός αγορών και το 2020 θα πιάσουμε τους στόχους του 2009! Στο μεταξύ, λιτότητα, περικοπές, αποκρατικοποιήσεις και πολύ "επανίδρυση". Ενα μονον πρακτικό δίλημμα μας απομένει πλέον να αποφασίσουμε. Θα συνεχίσουμε στο γνωστό ελληνικό δικομματικό μοτίβο, με Γιωργαντώνηδες, Φωτολυμπερόπουλους και απίθανες συγκυβερνήσεις καφενειακών υπερδυνάμεων, ή θα αφήσουμε επιτέλους τον αγέλαστο καλβινιστή υπαλληλίσκο (και το λεφούσι του) να μας κάνει μια "γερμανική επανεκκίνηση", που θα μας φύγει ο τάκος;

Τελικά, με αφορμή τα 30 χρόνια του ΠΑΣΟΚ, ο Τσοβόλας είπε το πιο ωραίο. Τα πρώτα δέκα χρόνια λέει, πουλάγαμε κουλτούρα, πολιτισμό και λαικό αγώνα. Τη δεύτερη δεκαετία κάναμε βούρ για αρπαχτές στο Χρηματιστήριο και στις διαπλοκές. Και την τρίτη δεκαετία παλεύουμε να μην μας πάει φυλακή ο εισαγγελέας.

Κουκουλοφορισμός

2011-10-23T08:28:00.007-04:00

Δεν πρόκειται για αληθινή σύγκρουση, αλλά για ενα θεατρικό σκηνικό βίας, προσεκτικά χορεογραφημένο, πολιτικά προσυμφωνημένο και συνεχώς επαναλαμβανόμενο, μια άτυπη και σιωπηλή συμφωνία μεταξύ όλων των πολιτικών δυνάμεων της Ελλάδας να διατηρήσουν με την ανοχή τους και με πρωταγωνιστές τους κουκουλοφόρους (που άλλοτε είναι αριστεροί, άλλοτε δεξιοί ή αστυνομικοί, άλλοτε απλοί αληταράδες), ενα σκηνικό κοινωνικού ξεσηκωμού και πολιτικής έντασης απλά και μόνον για να διατηρείται η αριστεροδεξιά διαμάχη ζωντανή, να κατηγορεί ο ένας τον άλλον (σε όλους τους συνδιασμούς), ωστε όλες οι ελληνικές πολιτικές φατρίες να αποκομίζουν κάποια μικροκομματικά οφέλη.

Το θεατρικό αυτό σκηνικό συντηρείται για χρόνια στην οχλοκρατούμενη χώρα, και είναι περιττό να λέμε πως δεν το ξέρουμε. Υπήρχε όμως και συντηρούνταν με μια βασικη προυπόθεση. Να μην υπάρχουν νεκροί, έτσι ωστε οι διάφορες ομάδες να συγκρούονται μέν, αλλα το φαινόμενο να διαιωνίζεται χωρίς τον κίνδυνο να μειωθεί η συμμετοχή των συγκρουόμενων εθελοντών με ρίσκο να σκοτωθούν κατα λάθος. Μετά το τέλος της σύγκρουσης, οι συγκρουόμενοι επέστρεφαν στα σπίτια τους, και άρχιζαν οι ιδεολογικές, φιλοσοφικές και θολοκουλτουριάρικες ερμηνείες και διαμάχες σε ΜΜΕ, μπλόγκς, εφημερίδες και τηλεπαράθυρα, δίνοντας ανάλογα με την πολιτική ιδεολογία του καθε κόμματος και το ανάλογο πολιτικό και συναισθηματικό περιτύλιγμα. Μέχρι την επόμενη διαδήλωση, οπου όλοι θα επέστρεφαν και πάλι για να κάνουν περίπου τα ίδια, σε κάποια άλλη παραλλαγή.

Αν οι συγκρουόμενοι ήθελαν πράγματι να βλάψουν ο ένας τον άλλον, οι νεκροί όλα αυτά τα χρόνια θα ήταν δεκάδες. Αντί για αυτοσχέδια ρόπαλα και σπασμένα μάρμαρα, οι ομάδες θα συγκρούονταν με μαχαίρια και πιστόλια. Οπλοφόροι θα είχαν μπεί προ πολλού στα υπο κατάληψη Πανεπιστήμια σκοτώνοντας καταληψίες. Θα είχαν γίνει πολιτικές απαγωγές και δολοφονίες. Οι ακροδεξιοί θα σκότωναν ακροαριστερούς, οι ακροαριστεροί ακροδεξιούς, θα υπήρχαν νεκροί αναρχικοί, μπαχαλάκηδες και αστυνομικοί. Τίποτα τέτοιο όμως δεν γινόνταν μέχρι τώρα.

Μόνον τελευταία, και λόγω της ολικής κατάρρευσης της χώρας, το φαινόμενο του κουλουλοφορισμού, όσο προσεκτικά κι αν έχει χορεογραφηθεί και συντηρηθεί όλα αυτά τα χρόνια, άρχισε να παραβιάζει τη βασική αρχή που προυποθέτει και την ύπαρξή του. Απο την εποχή της Μαρφίν και μετά, το νοσηρό ιδεολογικό τερατούργημα άρχισε να παράγει νεκρούς. Κάτι βέβαια που ήταν απολύτως αναμενόμενο. Το σάπιο σύστημα εισέρχεται τώρα στην τελευταία φάση της παρακμής του, και αρχίζει πια να τρώει τις σάρκες των πρωταγωνιστών του.

Ενα παράδειγμα αληθινής σύγκρουσης (για να έχουμε και κάποιο αληθινό σημείο αναφοράς) ήταν ο ξεσηκωμός του Λός Αντζελες πριν μερικά χρόνια. Κατέβηκαν και εκεί κουκουλοφόροι και μπαχαλάκηδες για πλιάτσικο. Αλλα η Αμερική δεν διατηρεί ούτε προσχήματα, ούτε ενα άτυπο φαινόμενο κουκουλοφορισμού, και όταν συγκρούεται δεν μαλακίζεται σε μακροχρόνιες θεατρικές μικροσυγκρούσεις. Μέσα σε δύο μέρες μόνον, οι νεκροί ξεπέρασαν τους 60, και οι τραυματίες τους 1200.

Την τρίτη μέρα μπούκαρε ο στρατός στο δρόμο, με ενα ντού που οι έλληνες (που παραπονιούνται για την ανύπαρκτη και άχρηστη ελληνική αστυνομία) δεν έχουνε ακόμα φανταστεί. Ποιός είδε τον Θεό και δεν φοβήθηκε. Κανείς δεν ξέρει πόσους πραγματικά σκότωσε η ίδια η αστυνομία. Τίποτα τέτοιο δεν έχει γίνει ακόμα στην Ελλάδα. Μερικοί νεκροί μέσα σε τριάντα χρόνια αλητείας δεν είναι τίποτα. Η αληθινή σύγκρουση φαίνεται απο τον αριθμό των νεκρών. Και η αληθινή σύγκρουση στην οχλοκρατούμενη Ελλάδα τώρα μόλις αρχίζει.

Mια ανάσα ομορφιάς

2011-10-17T22:09:00.010-04:00

Μια ανάσα ξεκούρασης μετά απο ενα τρομακτικά δύσκολο καλοκαίρι. Στα όμορφα δάση της Νέας Αγγλίας το φθινοπωρινό τοπίο έχει ήδη ρίξει σκηνικό μελαγχολίας για εναν ακόμα δύσκολο χειμώνα. Είναι μια στιγμή εσωτερικής ανασυγκρότησης που τηρώ με ευλάβεια και τελετουργία κάθε τέτοια εποχή, με κάποιες μικρές φωτογραφικές αποδράσεις σε ενα τοπίο ματωμένο απο τα κόκκινα φύλλα και ποτισμένο απο τα δροσερά και ολοκάθαρα νερά των ποταμών που ξεχύνονται με δύναμη προς την ενδοχώρα. Παρόλη την ιστορική τους βιομηχανική ανάπτυξη, οι πολιτείες της Νέας Αγγλίας και οι γειτονικές της καναδέζικες επαρχίες παραμένουν απο τις πιο καθαρές και αμόλυντες περιοχές του κόσμου. Καλό σας Φθινόπωρο.

Τιμής ένεκεν

2011-10-16T00:49:00.011-04:00

Δεν είχα σκοπό να γράψω αυτό το πόστ, αλλά ένεκεν της τιμητικής πρόσκλησης της προσφιλούς μου Αθηνάς απο το Τρίτο Καζάνι, και για να περνάει και η ώρα, εξιστορώ και εγώ κατόπιν πρόσκλησης, μερικά χαρακτηριστικά του εαυτού μου. Επτά αληθινά χαρακτηριστικά, για να εξηγούμαι και απο την αρχή. Ευχαριστώ την Αθηνά για την πρόσκληση. Τις ολόθερμες ευχές μου.

(1)- Είμαι γενικα ενας τεμπέλης άνθρωπος που του αρέσει η καλή παρέα, το καλό κρασί και η συζήτηση. Υπο κανονικές συνθήκες θα προτιμούσα να είμαι αραχτός σε μια καφετερία και να χαβαλεδιάζω. H, όπως διάβασα και σε κάποιο μπλόγκ, θα μου ήταν πιο βολικό να ήμουνα κάπου δημόσιος υπάλληλος, και απο τη γραφειοκαρεκλάρα μου "να ρεμβάζω με την άνεσή μου την πτώση του φιλελευθερισμού". Ζώ όμως εντελώς αντίθετα, δουλεύοντας πολύ και με απίθανες υπεραπασχολήσεις. Αυτό που κατέληξα να είμαι οφείλεται στο γεγονός οτι αμολήθηκα απο μικρός στον κόσμο, και εξ ανάγκης προσαρμόστηκα σε γρήγορους ρυθμούς.

(2)- Εχω συχνά τάσεις απομονωτισμού, και κάμποσες φορές στο παρελθόν εξαφανίστηκα για κάμποσο καιρό σε μέρη μακρινά. Εντούτοις, παραμένω εξαιρετικά προσαρμόσιμος γιατί έχω κάνει παρέα με πολλούς αντιδιαμετρικά αντίθετους ανθρώπους, και αισθάνομαι άνετα με όλους. Εχω γνωρίσει πολλούς πλούσιους που ειναι κύριοι, και πολλούς φτωχούς που είναι κομπλεξικοί. Και το αντίθετο. Με τον καιρό κατέληξα στο συμπέρασμα πως υπάρχουν πολλές λιγότερες διαιρέσεις μεταξύ των ανθρώπων και πολύ περισσότερα στερεότυπα. Η ανατροφή, η μορφωση και η βιωματική εμπειρία του καθενός μας, είναι κατα πολύ περισσότερο καθοριστικοί παράγοντες της συμπεριφοράς ενός ανθρώπου, απ' ό,τι η εθνική κουλτούρα, η θρησκεία, το φυλετικό χρώμα και οι πολιτικές ιδεολογίες. Αυτά τα πιστεύω βαθιά, και με αυτά τα κριτήρια ζώ και αντιμετωπίζω τους ανθρώπους.

(3)- Υπάρχουν δύο χαρακτηριστικά μου που τα πολεμάω (ίσως μάταια) απο τη νεαρή μου ηλικία. Το πρώτο ειναι η αναβλητικότητα, το δεύτερο η ανάμιξη της συναισθηματικότητας στη λήψη αποφάσεων. Και τα δύο μου έχουν κοστίσει πολύ στη ζωή μου και ακόμα τα πολεμάω. Πέραν αυτού, έχω πολύ λίγες αλλά συγκεκριμένες ιδιοτροπίες. Δεν μου αρέσει ας πούμε να μου πλένουν και να μου σιδερώνουν οι άλλοι τα ρούχα μου. Το κάνω μόνος μου. Κάθε Κυριακή βράδυ σιδερώνω τα ρούχα όλης της εβδομάδας. Τα ντουλάπια μου είναι απόλυτα οργανωμένα. Το ίδιο και το γραφείο μου.

(4)- Αντιπαθώ το είδος ανθρώπου του οποίου η προσωπική ζωή δεν αντανακλά αυτά που λέει πως πιστεύει. Αυτό για μένα είναι η μεγαλύτερη ιδιοτροπία μου, και καθοριστικός παράγοντας στις επιλογές φίλων και παρατρεχάμενων. Ιδιαίτερα δεν γουστάρω εκείνους που μέσα απο κάποιο περίεργο κριτήριο (καταγωγή, πλούτος, πολιτική αντίληψη), σου αφαιρούν αμέσως το δικαίωμα στη φιλανθρωπία και σε εξαιρούν αυτόκλητα απο όλες τις κοινωνικές, πολιτικές και προσωπικές ευαισθησίες (που αυτοί διαθέτουν σε υψηλό βαθμό). Παρότι έχω μια ιδιαίτερη φιλοσοφική ροπή και προτίμηση προς την Αυτονομία, η μόνη απαίτηση που έχω απο τους άλλους είναι να είναι αληθινοί.

(5)- Μ' αρέσει πολύ το μαγείρεμα, η ενασχόληση με την μουσική, και τα βιβλία. Η προσωπική μου βιβλιοθήκη έχει ήδη ξεπεράσει τα 3 χιλιάδες βιβλία, τα οποία για να τα βρίσκω τα έχω καταχωρίσει σε ενα ειδικό database. Αγαπημένοι μου λογοτέχνες συγγραφείς εκτός Ελλάδας είναι οι Mario Vargas Llosa και V.S.Naipaul, οι μόνοι συγγραφείς των οποίων έχω διαβάσει όλα τα βιβλία. Νοητά θεωρούσα πως και οι δύο άξιζαν το Νόμπελ πρίν ακόμα τους το δώσει η Σουηδική Ακαδημία. Με έλκει η θεματολογία τους, η εκφραστική τους, και η δομή του λόγου τους.

(6)- Με ενοχλεί πολύ το γεγονός πως παρότι έχω ταξιδέψει αρκετά, ακόμα δεν έχω ακόμα επισκεφτεί το Αγιο Ορος, την Κρήτη, την Κων/πολη, την Ιερουσαλήμ και τη Φλωρεντία. Είναι ενα κενό που για κάποιο λόγο το αισθάνομαι έντονο μέσα μου. Την Ελλάδα την γουστάρω πολύ. Ιδiαίτερη αγάπη μου το πανέμορφο διαμάντι που λέγεται Λευκάδα. Εκεί θα ήθελα να ζήσω κάποτε (απομονωμένος ίσως, σε κάποιο πέτρινο σπίτι που να βλέπει τη θάλασσα).

(7)- Σταθερή στην πυραμίδα των αισθησιακών μου προτιμήσεων, η κυρία της φωτογραφίας. Ενα ερωτικό και αισθησιακό είδωλο. Πανέξυπνη, πανέμορφη, ερωτική. Και παρόλο που τελευταία έχει ψιλοσακατευτεί με κάτι χαζοτατουάζ και τείνει να γίνει κόκκαλο, την κατατάσσω στην κορυφή της γυναικείας ομορφιάς. Ενα είδωλο δεν χάνει ποτέ τη γοητεία του. Είναι ας πούμε, ο Τσέ του γυναικείου ερωτισμού.

Σεμνά και ταπεινά

2011-10-14T00:51:00.007-04:00

Στέκομαι κάθε πρωί και το χαζεύω στη βιτρίνα. Ενα υπέροχο χειροποίητο πιάνο. Συχνά φτάνω στην περιοχή νωρίς το πρωί, απλά για να απολαύσω τον καφέ μου απέναντι απο το πανέμορφο μαγαζάκι με την πράσινη εγγλέζικη πρόσοψη, τις όμορφες κρεμαστές πινακίδες που το διακοσμούν, τον πλακόστρωτο περίγυρο με τα φαναράκια, τα παλιά αρχοντικά με τα σκαλιστά αετώματα. Στις 8 το πρωί, ο δρόμος μυρίζει φρέσκο καφέ και κομμάτι παλιού Λονδίνου.

Και τί είναι 24 χιλιάδες για ενα τέτοιο πιάνο, κυριέ μου, μου λέει ο κύριος του μαγαζιού. Ενα καλό πιάνο κοστίζει σήμερα πολύ περισσότερα, έχετε εδώ μια εκπληκτική ευκαιρία να αποκτήσετε ενα κόσμημα, ενα μουσικό έπιπλο πολυτελείας. Τέλειος ήχος, αισθητική και ποιότητα. Απο εναν μάστορα που κάποτε θα πάψει να υπάρχει, αλλα όσο ζεί παράγει ο κερατάς αριστουργήματα.

Πήρα τη σκέψη στο σπίτι και την έβαλα σε διαβούλευση. Δεν είσαι καλά, ήταν η αντίδραση. Εκκεντρικούρες. Και που ακριβώς θα το βάλεις το θωρηκτό; Ανάμεσα στο Xbox και τις τηλεοράσεις των παιδιών; Ασε που ο μεγάλος πάει τώρα για δίπλωμα, ο μικρός θέλει κινητό, η μικρή έχει τη δική της λίστα, το σπίτι είναι σε επισκευές. Και τι ακριβώς θα παίζεις δηλαδή; Μότσαρντ μετά τις εβδομάδες των 50 ωρών και ανάμεσα στα ταξίδια; Πρόκειται μάλλον για κρίση μέσης ηλικίας.

Βλέπουμε την κατάληξη, επιμένουν. Θα αρχίσουν νάρχονται στο σπίτι διάφορα ταλέντα, αργόσχολοι των πέντε ηπείρων, διάφοροι περίεργοι που νομίζουν πως είναι ποιητές, περιθωριακά λατινικά φρικιά και τύποι που η γυναίκα τους έδιωξε γενικώς απο το σπίτι. Θα αρχίσουν δοκιμαστικές ηχογραφήσεις, θα πήξουμε σε μικρόφωνα, καλώδια και περίεργα εξαρτήματα ηχογράφησης. Με τις 24 χιλιάδες παίρνουμε το καινούργιο το Toyota Camry που έχει και navigation. Το πιάνο απορρίπτεται.

Τηλεφωνώ γενέτειρα. Τι πιάνο αναφέρεις αγόρι μου και 24 χιλιάδες, απαντούν. Είσαι καλά ή ξέμεινες απο χάπια; Εδώ ο Βενιζέλος και η Τρόικα ετοιμάζονται να μας πάρουν και το σπίτι. Δεν περιμένεις μέχρι τέλος του μηνός πρώτα για τα φιρμάνια της Μέρκελ; Και εμείς ενα θαλάσσιο σκαφάκι θέλαμε απο τα πενήντα μας, και σήμερα κοντεύουμε ογδόντα. Οσονούπω επιστρέφουμε στην εποχή του τραχανά. Ξέρεις πόσο λάδι αγοράζεις με 24 χιλιάδες;

Η διαβούλευση τελείωσε με μια ρήση του Βούδα, που ήρθε απο τον μεγάλο μου γιό. Στη Βουδιστική ηθική αντίληψη της ζωής οι ανθρώπινες επιθυμίες είναι η πηγή κάθε ανθρώπινης δυστυχίας, με πληροφόρησε. Και για να γίνει κανείς ευτυχισμένος πρέπει να ξεριζώσει μεγάλο μέρος των επιθυμιών του. Μα εγώ δεν είμαι Βουδιστής, διαμαρτυρήθηκα, άσε που αυτή η θεωρία δεν μου πάει. Να μην πάρω το πιανάκι μου ο έρμος για Βουδιστικούς λόγους;

Είναι το τελευταίο κομμάτι του μάστορα, μου είπε το πρωί ο κύριος στο μαγαζί. Μάλλον δεν θα φτιάξει άλλο πιάνο. Οι δουλειές δεν πάνε καλά, το μαγαζί παλεύει να μείνει ανοιχτό. Εχετε μερικές εβδομάδες ακόμα περιθώριο. Είμαστε εδώ απο το 1965 αλλά οι εποχές ειναι δύσκολες και φτάνουμε στο τέλος. Τελευταία προσφορά, 20 χιλιάδες με τους φόρους.

Ρούφηξα τον ζεστό πρωινό καφέ μου. Λοιπόν, θα την πέσω "εναλλακτικά", απόφάσισα. Σεμνά και ταπεινά. Με ηλεκτρικά πιάνα, κιθάρες και τέτοια, άσε που με 24 χιλιάδες αγοράζω πάνω απο 10 χιλιάδες καφέδες. Χαιρέτησα τον συμπαθέστατο κύριο του μαγαζιού (με τον οποίον τώρα έχουμε γνωριστεί πλέον καλά και παίζουμε το πιάνο μέσα στο μαγαζί), και συνέχισα το δρόμο για τη δουλειά μου. Πολύ δύσκολος Θεός ο Βούδας, σκέφτηκα. Σύντομα θα μας τον προτείνει και η Τρόικα.

Στην κόψη της Ιστορίας

2011-10-08T13:28:00.006-04:00

Κατά γενική ομολογία και αντίληψη, το ελληνικό πρόβλημα σύντομα θα διευθετηθεί απο το εξωτερικό, σε μια στρατηγική σύμπραξη Γερμανίας και Γαλλίας. Οι ηγέτες των δύο χωρών εντείνουν τώρα τις συνομιλίες και τις προσπάθειές τους για να τελειοποιήσουν ενα γενικό σχέδιο αντιμετώπισης της κρίσης της ευρωζώνης, μέσα στα πλαίσια της οποίας ορίζουν και το πρόβλημα του ελληνικού χρέους. Η έκτη δόση έχει αποδεσμευτεί ως θεώρηση απο τη μέχρι σήμερα λύση του Μνημονίου. Η τελική λύση απαιτεί βαθύτερες τομές, πιο δραστικές ενέργειες και μια καινούργια στρατηγική.

Αυτά είναι ορατά δια γυμνού οφθαλμού, απο τις συναντήσεις και συζητήσεις που γίνονται σε ευρωπαικό επίπεδο, τις δηλώσεις αξιωματούχων, τραπεζιτών και εντύπων του εξωτερικού, τη συμπεριφορά Μέρκελ και Σαρκοζί, τη γενικότερη ειδησεογραφία. Αλλά η ελληνική κυβέρνηση δεν άκουσε λέει τίποτα για το θέμα, δεν συζητάει μή θεσμοθετημένες προτάσεις (μετάφραση- κανείς δεν ασχολείται πλέον μαζί της), και η Τρόικα ετοιμάζει έκθεση καταπέλτη για να προχωρήσουμε στο τελευταίο στάδιο της κρίσης.

Ολα έχουν καταρρεύσει πλέον στο εσωτερικό της χώρας, και κανείς απο ελληνικής πλευράς δεν είναι σε θεση να προτείνει τίποτα. Λογικά αναμένει κανείς ενα μεγάλο κούρεμα του χρέους, ανάλογο του οποίου θα είναι και η εκπτώχευση της ελληνικής κοινωνίας, με τη μελλοντική διακυβέρνηση της χώρας να βρίσκεται στον αέρα.

Προσωπικά, μετά την ανακοίνωση της τελικής λύσης, αναμένω τον κ. Παπανδρέου να κυρήσσει εκλογές (είναι η καλύτερη στιγμή να φύγει), και τη δημιουργία μιας νέας κυβέρνησης κάποιου συνασπισμού πολιτικών δυνάμεων, ενώ την πραγματική ελληνική διακυβέρνηση θα την αναλάβουν οι υπαλληλίσκοι. Το σάπιο πολιτικό σύστημα θα φάει τις σάρκες του, αλλά όσο υπάρχει η εποπτεία της Ευρώπης η χώρα θα μπορεί να στέκεται σχετικά όρθια. Σαφέστατα οι πλουτοπαραγωγικές της πηγές θα περάσουν στα χέρια ξένων. Αλλά αν αυτοι μας εγκαταλείψουν τα πράγματα θα γίνουν απείρως χειρότερα.

Με την εποπτεία της Ευρώπης (κυρίως της Γερμανίας), η Ελλάδα θα μπορούσε σε βάθος χρόνου να ξαναγίνει ενα λειτουργικά βιώσιμο κράτος. Αν η Γερμανία δεν αναλάβει την διακυβέρνηση της Ελλάδας και αποφασιστεί να μας εγκαταλείψουν, το ελληνικό μέλλον θα μπορούσε να είναι ανάλογο με εκείνο της μετακομμουνιστικής Ρωσίας, η οποία εγκαταλείφτηκε στις "μεταρρυθμίσεις" Γέλτσιν, καταλήγοντας σε ενα σύστημα ολιγαρχών και μαφιοκρατίας. Είναι αναμφισβήτητα μια πολύ δύσκολη στρατηγική επιλογή.

Οι κατοικούντες στην Αμερική έχουν έντονες τις εικόνες της αμερικανικής υποστήριξης προς τον ανεκδιήγητο αλκοολικό πρόεδρο. Για τουλάχιστον μια δεκατία η Αμερική υποστήριζε πως η Ρωσία "προοδεύει" και "εκδημοκρατείται". Ο κόσμος είχε στην ουσία εγκαταλείψει τη Ρωσία, και αρκούμενος σε διθύραμβους υπέρ της ιδεολογικής νίκης της Δύσης κατά του Κομμουνισμού, την άφησε να περάσει στα χέρια συμμοριών. Κάμποσα χρόνια αργότερα, η ωμή αλήθεια αποκαλύφτηκε σε όλους.

Απο την πλευρά της Ευρώπης, τουλάχιστον ενα τρις ευρώ θα χρειαστούν για τη δημιουργία ενός πακέτου σωτηρίας και ανακεφαλαίσης των τραπεζών, ενώ στρατηγικά θα πρέπει να βρεθεί ενας τρόπος οικονομικής διακυβέρνησης της ευρωζώνης. Η Ευρώπη δεν μπορεί να έχει κοινό νόμισμα χωρίς να υπάρχει κεντρική οικονομική διοίκηση που να μπορεί να ασκεί μονεταριστική πολιτική (να αυξομειώνει δηλαδή την ροή και διάθεση του χρήματος). Κοινό νόμισμα με εκατό ανεξάρτητους νοματαίους δεν μπορεί να υπάρξει. Χώρια βεβαίως και απο την στρατηγική θεώρηση των κρατών τη μή ευρωζώνης, που πολιτικά διαιρεί την Ευρώπη σε δύο ανομοιογενή στρατόπεδα.

Και να κλείσω με την παρατήρηση πως και η Αμερική απο την πλευρά της δεν έχει κάνει τίποτα για να δαμάσει τους τραπεζικούς και επενδυτικούς εκείνους ομίλους που αρχίζουν πλέον να μοιάζουν με μια παγκόσμια οικονομική μαφία σπεκουλαδόρων εντείνοντας την παγκόσμια κρίση.

Αυτοί που ψήφισαν τον κ. Ομπάμα στις Ηνωμένες πολιτείες το έκαναν κυρίως για τέσσερις λόγους. (1)Για στρατηγικούς λόγους (να επεγκλωβιστεί η χώρα απο τις στρατηγικές πολιτικές των υπεροπλισμών, της πολιτικής των πολέμων και του επεκτατισμού, την ενεργειακή εξάρτηση σε ακριβές μορφές ενέργειας και τη νοοτροπία του υπερδανεισμού που έχει εκτινάξει το εθνικό χρέος στα ύψη), (2)για εργασιακούς λόγους (να περιορίσει την οικονομική δύναμη της πάμφτηνης εργατικά κινέζικης παραγωγής που έχει ήδη βουλιάξει παραγωγικά τη Δύση), (3)για οικονομικούς λόγους (για να περιορισει τις πρακτικές σπεκουλαδόρικων τραπεζικών ομίλων που σύντομα θα δημιουργήσουν μια ακόμα μεγαλύτερη κρίση, και (4)για κοινωνικούς λόγους (για να φτιάξει ενα κεντρικό αμερικανικό σύστημα υγείας. Ο κ. Ομπάμα απέτυχε παταγωδώς και στα τέσσερα.

Ενα παγκόσμιο σκηνικό τρόμου εχει πλέον στηθεί. Βρισκόμαστε για μια ακόμα φορά στην κόψη της Ιστορίας.

Steve logs off

2011-10-06T20:24:00.011-04:00

Eνας απίθανος τυπάς, σεμνός, εργατικός, τίμιος και οραματιστής. Το έμβλημα της καλύτερης Αμερικής, που εμπνέει και παραδειγματίζει. Σε ενα απίθανο μέρος, μια απίθανη περιοχή, μια απίθανη ιστορική στιγμή και συγκυρία.

Η πολιτεία της Καλιφόρνιας μοιάζει πολύ με την Ελλάδα. Εχει πολύ ήλιο και φώς, ξερούς λόφους, ελικοειδείς δρόμους που ανεβοκατεβαίνουν τις πλαγιές της, βουνά πυκνά και απόκρυμνα, αμπελώνες, πορτοκαλιές, και μια γλυκιά θάλασσα. Εχει λουλούδια που μυρίζουν, παραλίες που σε καλούν ηδονικά, δάση απο ευκάλυπτους. Είναι το μόνο μέρος στην Αμερική που φύεται το ελαιόδεντρο. Μια ιστορία λέει πως κάποτε, όλος ο πληθυσμός της ευρωπαικής ανατολικής ακτής ξεκίνησε να φτάσει οδικά στην Καλιφόρνια. Αυτοί λένε, που ξέμειναν στη σημερινή "βαθιά Αμερική", είναι όλοι εκείνοι που κόλλησαν και δεν μπόρεσαν να περάσουν τα Βραχώδη Ορη. Οσοι πέρασαν απέναντι βγήκαν στον παράδεισο.

Πολιτεία ήλιου και ζωής, η Καλιφόρνια έμελε να γίνει και η Πολιτεία της Ελπίδας των νεοφερμένων. Ενας γήινος παράδεισος επαγγελίας και ονείρων. Η οικονομική της ιστορία της ειναι ενας διαδοχικός κύκλος υφέσεων και υπερανάπτυξης. Ενας κύκλος απο booms και busts. Σε κάποια χρονική στιγμή, γεννήθηκε ετσι και το Silicon Valley, μια κοιλάδα νότια του Σαν Φρανσίσκο, η οποία μεχρι το 1950 ήταν πνιγμένη σε ακανθώδεις κάκτους και πουρνάρια, και κατοικούνταν απο αγριοκάτσικα.

Τη στιγμή που την επισκέφτηκα, ήταν όμως πνιγμένη απο εταιρίες, χιλιάδες εταιρίες πληροφορικής. Ηταν η κορυφαία της στιγμή, όταν χιλιάδες άνθρωποι σαν τον Steve βρέθηκαν εκεί συγχρόνως, σαν νάχαν δώσει ραντεβού με την Ιστορία, φτιάχνοντας ενα κίνημα δημιουργίας παρόμοιο του οποίου δεν ξανάχα ποτέ μου φανταστεί και βιώσει στη ζωή μου, Μια κοιλάδα πρωτοποριακής ελιτίστικης σκέψης, υψηλής τεχνολογίας και μελλοντισμού.

Στην κορυφαία του στιγμή, το λεκανοπέδιο της Santa Clara παρήγαγε το 35% το αμερικανικού ΑΕΠ. Θυμάμαι μια κυριακή πρωί, σε ενα τεραστιο mall γινόνταν ενα οργανωμένο Job Fair με συμμετοχή 1000 εταιριών. Κάθε εταιρία και περίπτερο. Στεκόσουν στη σειρά με κοντό παντελονάκι και μπλουζάκι με σήμα τη μαριχουάνα, βιογραφικό υπο μάλης, έπαιρνες ενα νούμερο όπως στα σούπερ μάρκετ, και μετά άρχιζες τις επιτόπιες συνεντεύξεις. Μέσα σε μερικές ώρες, έφευγες με μια δουλειά χιλιάδων δολλαρίων. Οι ουρές των νιόφερτων ατέλειωτες.

O Steve Jobs συμμετείχε σε μια αληθινή οικονομική και τεχνολογική επανάσταση οραματισμού. Hταν ενα ηγέτης που δημιούργησε ενα τεράστιο κίνημα. Και εκτός απο την εξασφαλισμένη υστεροφημία του, άφησε πίσω του και μια κουλτούρα που υπάρχει ακόμα ζωντανή αναζητώντας μιμητές.

Στο καλό φίλε Steve. Ευχαριστώ για όλα.

Οι υπαλληλίσκοι

2011-09-29T23:27:00.014-04:00

Το λεφούσι των υπαλληλίσκων επανέρχεται τώρα δυναμικά στην Ελλάδα, αυτή τη φορά με τις πολιτικές εξελίξεις να το επικροτούν, την ελληνική κυβέρνηση να το εκλιπαρεί για μια ακόμη δόση, και την ελληνική κοινωνία στα όρια της κατάρρευσης.

Μετά απο πολύμηνη αδράνεια, Βερολίνο και Παρίσι θα πρέπει να αποφάσισαν το μέλλον της Ελλάδας. Αυτό δείχνουν οι δηλώσεις Μέρκελ και Σαρκοζί. Και καθώς το Βερολίνο ήδη έχει αποστείλει το task force του κ. Ράιχενμπαχ, σήμερα η Ελλάδα δέχτηκε και την απόστολη γάλλων εμπειρογνωμόνων που σύντομα θα έρθουν στην Ελλάδα. Η χώρα περνάει στη συγκυβέρνηση του γαλλογερμανικού άξονα.

Μέχρι να βρεθεί η "τελική λύση". Είναι θέμα χρόνου. Μόλις η Ευρώπη αποφασίσει τον τρόπο επιλυσης της ελληνικής κρίσης (κουρέματα, ξυρίσματα και τα περαιτέρω), όλα θα μπούν σε μια νέα σειρά. Τις χρόνιες ελληνικές παθογένειες θα τις αναλάβουν οι γαλλογερμανοί υπαλληλίσκοι. Είναι πλέον πασιφανές πώς παρόλες τις διεθνείς διαβεβαιώσεις, σημαντικές αλλαγές δεν μπορούν να γίνουν απο μέσα. Η αντίδραση του κόσμου ειναι λογική, συχνά μερικώς ιδεολογική, αλλά το βραχυκύκλωμα ειναι κυρίως δομικό. Το "σύστημα ΠΑΣΟΚ" και η Ελλάδα που δημιούργησε εχουν πάθει δομική ηλεκτροπληξία σε όλα τα επίπεδα. Η παλιά Ελλάδα πεθαίνει.

Κάθε ματιά στην καθημερινότητα της πατρίδας (προσωπική και ειδησεογραφική), είναι μια θλιβερή υπερπαραγωγή ενός οχλοκρατικού χαβαλέ καπελωμένου με τη διακυβέρνηση μερικών αφισσοκολλητών που νόμισαν πως μπορούν να διοικήσουν κράτος. Δεν λειτουργεί πλέον τίποτα, δεν υπάρχει σχέδιο, η σήψη έφτασε στο τέλος της και χρειάζεται νυστέρι.

Ηρθε η ώρα που το τσουνάμι θα σαρώσει τα πάντα. Η Ιστορία μας έχει ήδη υπερκεράσει. Θα μείνει μόνον η πικρή ανάμνηση πως για όλα τα τερατώδη προβλήματα αυτής η επιχειρηματικά παρθένας και ανεκμετάλλευτης χώρας, εμείς δεν μπορέσαμε να κάνουμε τίποτα. Η άφιξη των υπαλληλίσκων θα είναι μια τραγική επανάληψη της Ιστορίας.

Το μπλόγκ θα περάσει σε ενα διάλειμμα πνευματικής ανασυγκρότησης.

Ολοι στη σέντρα

2011-09-25T10:09:00.032-04:00

Καταννοώ απολύτως την αγωνία ενός ανθρώπου που ξαφνικά χάνει τη δουλειά του, και αυθόρμητα καταθέτω τη συμπάθειά μου. Θα έλεγα πως τον λυπάμαι, γιατί κάποια περίοδο στη ζωή μου λυπήθηκα και εγώ τον εαυτό μου, όταν κάποια μεγάλη εταιρία στην οποίαν δούλευα για χρόνια και στην οποία είχα πιστέψει πως θα δούλευα μέχρι τα βαθιά μου γεράματα, αγοράστηκε εξ ολοκλήρου ενα πρωί Παρασκευής στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης.

Η νέα διεύθυνση επέλεξε τότε να απομακρύνει όλους εκείνους που ανήκαν στην "εταιρική κουλτούρα" της αγορασμένης εταιρίας. Οσοι δουλεύαμε ακόμα σε διάφορα projects μετατραπήκαμε νομικά απο εργαζομένους της εταιρίας σε ωρομίσθιους συμβούλους. Η νέα νομική υπόσταση ήταν καταστροφική. Η ανακοίνωση ήρθε με email, παρασκευή απόγευμα. Βρισκόμουν τότε καθ οδόν απο το Σαν Φρανσίσκο στη Βοστώνη. Μόλις το αεροπλάνο προσγειώθηκε, ενεργοποίησα το blackberry. Μέσα στην επόμενη εβδομάδα, έλεγε η ανακοίνωση, παρακαλώ πληροφορήστε μας οτι αποδέχεστε τους νέους εργασιακούς όρους. Το email το έλαβαν 6.500 άνθρωποι.

Δεν είχα κάποιον Φωτόπουλο τότε να κατεβάσει διακόπτες για πάρτυ μου, ούτε οι αμερικανοί βουλευτές δήλωσαν πως "κινούνταν στα όρια της ιδεολογίας τους". Δεν μου προσφέρθηκε κάν ούτε κάποιο είδος "εργασιακής εφεδρείας" για να προετοιμαστώ. Αν αποδεχόμουν τους νέους όρους δεν θα έπαιρνα κάν αποζημίωση. Και εγώ έπρεπε να ταίσω τα παιδιά μου. Αν δεν αποδεχόμουν τους όρους, θα έμπαινα στην ανεργία. Η περίοδος ανεργίας στην Αμερική ήταν τότε 3 μήνες. Αποδέχτηκα τους νέους όρους με email.

Τη Δευτέρα το πρωί μίλησα με κάποιο σύνδεσμο, και την Τετάρτη, αντι για το Σαν Φρανσίσκο, πήρα την πτήση για το Σικάγο. Εκεί ήταν το καινούργιο μου project. Η εταιρία δεν μου παρείχει πλέον οικογενειακή ιατρική περίθαλψη, και το καλό μπόνους παραγωγικότητας που έπαιρνα κάθε φορά που ξεπερνούσα τις 350 billable hours μέσα στο τρίμηνο, είχε εξαφανιστεί. Δεν ήμουν πλέον νομικά εργαζόμενος της εταιρίας. Είχα βγεί στην εργασιακή σέντρα.

Μετά το project του Σικάγου, οι εργασιακές παραλλαγές αυξήθηκαν, και άρχισαν τα περίφημα downtime. Μέχρι να μου βρεί η εταιρία κάποιο καινούργιο project θα καθόμουν απλά στο σπίτι μου και θα περίμενα. Χωρίς φυσικά αποδοχές. Αλλά εγώ έπρεπε να ταίσω τα παιδιά μου και να πληρώσω το δάνειο του σπιτιού μου. Αναγκάστηκα λοιπόν να ψάξω τότε απο μονος μου καποιο καινούργιο project. Kαι έτσι, μέσα σε λίγες μέρες βρέθηκα στο Μαρακάιμπο της Βενεζουέλας. Η εταιρία Petroleos de Venezuela χρειαζόνταν κάποιο σύστημα για τα κρατικά διυλιστήρια.

Να απαριθμήσω μόνον μερικά εξωτικά σημεία στα οποία προσέφερα τις υπηρεσίες μου. Απο τη Βενεζουέλα στη Χαβάη, απο εκεί σε διάφορες αμερικανικές πολιτείες, στη Φλώριδα, στο Λός Αντζελες. Για εβδομάδες και μήνες ολόκληρους. Και απο εκεί, σε ακόμα εξωτικότερους προορισμούς. Κίνα, Ιαπωνία, Ινδία. Τάιζα όμως τα παιδιά μου και πλήρωνα το δάνειο του σπιτού μου. Δύσκολη η ζωή στη σέντρα.

Ακολούθησε η όμορφη Κόστα Ρίκα, το πληκτικό Τέξας, και δύο χρόνια δουλειάς στη σοσιαλιστική Δανία. Ενα πρωί, καθόμουν σε κάποιο Star Bucks στο Χιούστον όταν στο κινητό μου με τηλεφώνησε ενας recruiter. Μου πρότεινε να πάω στο Περού. Θα δούλευα εκεί σε κάποιο τραπεζικό σύστημα 40 ώρες την εβδομάδα, θα χρέωνα 50, εξασφαλισμένη δουλειά για 2 χρόνια. Εκανα τους υπολογισμούς μου. 50 ώρες επι 100 δολλάρια την ώρα (σύν έξοδα) ήταν 5 χιλιάδες δολλάρια την εβδομάδα. Δηλαδή 250 χιλιάδες δολλάρια το χρόνο. Θα τάιζα καλά τα παιδιά μου αλλά δεν θα τα έβλεπα ποτέ. Και επιστρέφοντας κάποτε, μάλλον θα χρειαζόμουνα και διαζύγιο για το επαναστατικό μου lifestyle. Αρνήθηκα την πρόταση. Δεν ήμουν πιά στη σέντρα. Είχα βάλει αυτογκόλ.

Αυτή ήταν και είναι ακόμα η ζωή μου. Μόνον που απο τότε έχω επιστρέψει στο πανεπιστήμιο δύο φορές, απέκτησα κάποια συμπληρωματικά certifications και παίρνω μόνον τοπικά projects. Δεν μπορώ να πείσω κανέναν για το αληθές του λόγου μου, κάποιοι μάλιστα μου έχουν στείλει μηνύματα πως πουλάω τρέλα, θα μπορούσα λέει να είμαι στην Ελλάδα σε κάποια παραλία και να γράφω πόστ. Ναί, θα μπορούσα και έχουν δίκιο. Μερικοί άλλοι με θεώρησαν κάποιον υπερπλούσιο επειδή σπούδασα στην Αμερική. Κάτι δηλαδή ανάλογο του Γιωργάκη, του Κωστάκη και του Αντωνάκη. Εγώ όμως σπούδαζα και πλήρωνα τα δίδακτρά μου δουλεύοντας σε εστιατόρια και ελαιοχρωματιστής στα γκέτο. Είμαι δηλαδή παιδί του λαού. Ούτε αυτό μπορώ βέβαια να το αποδείξω.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Για δύο απλούς λόγους. Πρώτον, γιατί το μπλόγκ είναι δικό μου, συνεπώς μπορώ να ποστάρω ό,τι μου κατεβαίνει. Αλλά κυρίως για να καταλήξω σε κάτι πιο ουσιώδες. Δεν ξέρω τη ζωή του καθενός, ούτε την προσωπική του φιλοσοφική τοποθέτηση στη ζωή, ούτε τις πολιτικοκοινωνικές του θεωρήσεις. Δεν ξέρω τί κόσμο οραματίζεται ο καθένας, για ποιές πολιτικές αγωνίζεται και απο που διαμόρφωσε την αντίληψή του για τον κόσμο. Προσωπικά όμως, δεν είχα την πολυτέλεια να φιλοσοφήσω και να εντρυφήσω εκτενώς ούτε σε μαρξιστικά, ούτε σε σοσιαλιστικά κείμενα, ούτε βέβαια είχα την τιμή μιας κάποιας συνδικαλιστικής εκπροσώπησης, ή κάποιου κινήματος αγανακτισμένων ή "Δεν πληρώνω".

Η προσωπική μου φιλοσοφική και πολιτικοοικονομική θεώρηση του κόσμου ειναι απολύτως πρακτική, και έρχεται απο τον δρόμο και όχι απο βιβλία. Ο κόσμος μέσα στον οποίον ζούμε είναι καπιταλιστικός, παγκοσμιοποιημένος και πολύ, μα πολύ νεοφιλελεύθερος. Και ενώ σαν μόνη άμυνα και οδηγό ζωής θα πρότεινα να μάθει ο καθένας να στέκεται στα πόδια του όσο αυτόνομα και ανεξάρτητα μπορεί στηριζόμενος πάνω στις δυνάμεις του, ειλικρινά σας εκμυστηρεύομαι, λόγω προσωπικής και βιωματικής εμπειρίας (και χωρίς κανένα απολύτως μίσος ή προκατάληψη), οτι η αγωνία του δημοσίου υπαλλήλου που σύντομα θα βγεί στη σέντρα της εργασιακής εφεδρείας, ελάχιστα με συγκινεί και με αγγίζει.

Αποικία ή Προτεκτοράτο;

2011-09-21T00:16:00.005-04:00

Βίαια αναμένεται να είναι η κατάρρευση του "συστήματος ΠΑΣΟΚ" που όπως φαίνεται η Ευρώπη αποφάσισε να ξηλώσει άμεσα. Μετά απο πολύμηνη αδράνεια κατα την οποίαν (για πολιτικούς και μόνον λόγους) οι μέχρι τώρα δόσεις του Μνημονίου περιέργως εκταμιεύονταν παρά την ελληνική κοροιδία και εμπαιγμό προς τους πάντες, ήρθε το τέλος του δρόμου και της ωμής παρέμβασης. Η ώρα της κατάρρευσης. To τελευταίο οχυρό σύντομα αλώνεται. Με τερατώδεις επιπτώσεις για τη σημερινή ελληνική ψυχοσύνθεση. Απο το σημείο εκείνο και πέρα, προσωπικά δεν περιμένω να παραμείνει τίποτα όρθιο.

Η κατάσταση είναι τώρα πια οδυνηρή, η χώρα έχει καταρρεύσει ηθικά, οικονομικά και λειτουργικά. Η υπερφορολόγηση και ο κρατισμός την σκότωσε. Ακόμα και το σχέδιο της 21ης Ιουλίου (που όταν το άκουσαν οι πασόκοι πήγαν αμέσως διακοπές) θεωρείται τώρα πρακτικά ανέφικτο. Με μια οικονομία στην ύφεση, μια κοινωνία χωρίς παραγωγική βάση και το χρέος να υπολογίζεται σύντομα να φτάνει στο 189% του ΑΕΠ, απο πού να κρατηθεί η Ελλάδα; Μόνον ενα "κούρεμα" της τάξης του 70% θα ήταν μια λογική ενέργεια (και μπορεί να γίνει). Τί άλλη στρατηγική να oραματιστεί αυτή η χώρα;

Ο γαλλογερμανικός άξονας δημιούργησε την ενωμένη Ευρώπη, και ο ίδιος αυτός άξονας θα καθορίσει και τις μελλοντικές εξελίξεις. Απο τα πακέτα και τους μηχανισμούς ελέγχου και κρίσεων, μέχρι τις επερχόμενες νέες θεσμικές αλλαγές που κάποτε θα γίνουν εκ νέου. Η Γαλλία φαίνεται να προσφέρει οικειοθελώς την υποστήριξή της προς τη Γερμανία σε όλα τα επίπεδα. Είναι το συμμαχικό εκείνο δίπολο που θα καθορίσει το μέλλον της Ευρώπης, και φυσικά της Ελλάδας. Οι υπόλοιποι είναι θεατές των εξελίξεων.

Και η Γερμανία φαίνεται να επιθυμεί μια στρατηγική εξάπλωση προς τον ελληνικό νότο. Που σημαίνει πως αποσκοπεί σε μια μερική (αν όχι πλήρη) "κατάληψη" της Ελλάδας, σε διοικητικό, πολιτικό και οικονομικό επίπεδο. Ηδη, οι πρώτοι "Βαυαροί" αφίχθησαν και πιάνουν δουλειά στην Ελλάδα. Αναφέρομαι βεβαίως στον κύριο Ραίχενμπαχ και το λεφούσι των "υπαλληλίσκων" του. Η Ελλάδα θα παραμείνει μέρος της Ευρώπης με πιθανό αντάλλαγμά της μια ευρύτερη ελληνική "γερμανοποίηση".

Σε μια ιστορική θεώρηση των σχέσεων Μητρόπολης και Υπηκόων, η σχέση παίρνει ιστορικά δύο μορφές. Στην πρώτη μορφή οι Υπήκοοι γίνονται ΑΠΟΙΚΙΑ της Μητρόπολης, στην οποία σχέση η Μητρόπολη απομυζά τις πρώτες ύλες της αποικίας και εκμεταλλεύεται συνολικά προς όφελός της τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της, χωρίς κανένα απολύτως αντάλλαγμα. Αυτή ήταν η παραδοσιακή ιστορική διάταξη επι Αποικιοκρατίας.

Στη δεύτερη μορφή, οι Υπήκοοι γίνονται ΠΡΟΤΕΚΤΟΡΑΤΟ της Μητρόπολης, στην οποία σχέση τα δύο μέρη συμφωνούν σε κάποιο προκαθορισμένο καταμερισμό ρόλο και ευθυνών, ενώ η Μητρόπολη συγχρόνως εγγυάται και τις θεσμικές, πολιτικές, οικονομικές, πολιτιστικές και συνοριακές δομές των υπηκόων της (ακόμα και με πόλεμο). Τέτοια παραδείγματα αποτελούν το Ισραήλ, το Κουβέιτ και το Πακιστάν.

Με ιστορικούς όρους σχέσεων, η Ελλάδα δεν υπήρξε ποτέ ούτε αμιγώς αποικία, ούτε αμιγώς προτεκτοράτο κανενός. Το οτι βρέθηκε ανα καιρούς στη σφαίρα επιρροής της Δύσης (ως κράτος- πελάτης), αποτελεί μια ιδιάζουσα ιστορική σχέση απο την οποία η Ελλάδα γενικώς ζημιώθηκε. Πολλοί την εκμεταλλεύτηκαν, και πολλάκις την εξέθεσαν διπλωματικά, εμπορικά και πολιτικά.

Στα πολλά σενάρια που έχουμε πλέον υποχρέωση να θεωρήσουμε σε στρατηγικό επίπεδο, τα πλέον σοβαρά, κατα τη γνώμη μου, αποτελούν η διπλωματική και δημοσιονομική προστασία της Ελλάδας, και πρωταρχικά η μελλοντική σχέση της με τον γαλλογερμανικό άξονα. Η Ελλάδα ανήκει στην Ευρώπη και εκεί είναι το μέλλον της. Η Γαλλία είναι η πολιτιστική καρδιά της Ευρώπης και η Γερμανία ο μεγαλύτερος εμπορικός σύμμαχος της Ελλάδας απο δημιουργίας ελληνικού κράτους. Και με τα δύο έθνη έχουμε ισχυρούς ιστορικούς δεσμούς (η σχέση με τη μακρινή Αμερική είναι πλέον τυπικά διπλωματική και εμπορική, ελάχιστα πολιτική και στρατηγικά ξεπερασμένη).

Προς χάριν συζήτησης, θα αφήσω το υποθετικό ερώτημα να πλανάται. Αποικία γίνεσαι εύκολα (default status χρεωκοπημένων). Το Προτεκτοράτο όμως θέλει τη μαγκιά του.

Incognito

2011-09-14T00:00:00.003-04:00

Σε μια στιγμή στυγνής μοναξιάς την έψαξε ηλεκτρονικά. Εβαλε το όνομά της στο ιντερνετικό θηρίο και πάτησε το κουμπί. Ανακάθησε κατόπιν στην πολυθρόνα του γραφείου του και ρούφηξε τον καφέ του περιμένοντας. Για χρόνια δεν ήθελε να ξέρει τίποτα. Αλλά μόλις ρώτησε, όλα ήρθαν αμέσως στην οθόνη του. Πληροφορίες απο την άβυσσο. Ηταν σαν νάχε παραγγείλει εναν ρουφιάνο.

Ηταν στο Βερολίνο. Σε ενα αρχιτεκτονικό γραφείο. Είδε τα σχεδιά της, τα δημιουργήματά της, τα όνειρά της. Τηλέφωνο και email. Και τώρα; Θυμήθηκε πως η περιέργια σκότωνε τις γάτες. Αλλά η περιέργια ήταν μεγάλη. Εκανε εκείνο που είχε τελικά σχεδιάσει στο μυαλό του.

Η απάντηση ήταν σχεδόν ακαριαία. Υπεραντλαντικά λοιπόν; Μα πώς χαίρομαι που είσαι καλά, τί έκπληξη και τούτη. Εγώ είμαι καλά, έχω και κάτι μετοχές σε ενα αρχιτεκτονικό γραφείο, μια καλή δουλειά και ενα όμορφο διαμέρισμα με ωραία φωτιστικά. Φωτίζω εμένα και τη μοναξιά μου. Την εβδομάδα που έρχεσαι Βερολίνο μπορούμε να βρεθούμε. Θάναι για μένα μια αλλαγή, μια ανανέωση. Πές μου που μένεις να κανονίσω.

Και όταν η γάτα κάνει τη ζημιά, μετά φεύγει συνήθως φοβισμένη και ένοχη. Για λίγο όμως. Για να χώσει την περίεργη μύτη της αλλού, να ψάξει, να εξερευνήσει, να δοκιμάσει. Περίεργο ζώο η γάτα. Χαμηλοβλεπούσα, περίεργη και ζημιάρα. Ρισκάρει το τομάρι και τη ζωή της για ενα πάθος. Ανασκουμπώθηκε και απάντησε στο email. Εμενε στο ξενοδοχείο τάδε.

Παραβίαζε όλες του τις αρχές. Αρχή πρώτη, μη κοιτάς ποτέ πίσω. Το παρελθόν είναι χρήσιμο μόνον στους ιστορικούς και τους λογοτέχνες. Μα κάτι στο μυαλό του έσβηνε ακαριαία τις σκέψεις του. Ηθελε να γυρίσει για λίγο πίσω. Να μάθει και να δεί. Τι θα γινόνταν ίσως αν έσπρωχνε λίγο τα πράγματα. Οπως η γάτα. Δοκιμές, ρίσκα και πειραματισμοί. Κατέβηκε αργά στο λόμπυ του ξενοδοχείου.

Και τώρα που η γάτα έχωνε τη μύτη της σε θανατηφόρα χημικά, πώς ακριβώς θα γλύτωνε; Προσπάθησε να αναπολήσει την καλύτερή της ανάμνηση. Αγαπούσε τα πολύχρωμα φουλάρια, μαλλιά μακριά μέχρι τη μέση, μπλουτζήν φθαρμένα με μπότες, περίεργα καπελίνα και μακριά πανωφόρια. Την είχε ακριβώς μπροστά του.

Ξέχασε ξαφνικά τη φράση που είχε προετοιμάσει. Ενοιωσε μονάχα μια ανείπωτη και απρόσμενη χαρά. Χάνοντας τη φωνή του, στάθηκε όρθιος και ανοιξε διάπλατα τα χέρια του. Εκείνη ανταποκρίθηκε με τον ίδιο τρόπο. Εμειναν για ώρα σιωπηλοί.

Η γάτα όταν πεινάει νιαουρίζει. Αλλά στέκεται εκεί, υπομονετικά, και περιμένει το φαγητό της. Υποκριτικά αδιάφορη. Σαν να μην ζητάει τίποτα. Ενώ στην πραγματικότητα τα θέλει όλα. Η περιέργια σκοτώνει τη γάτα, ήταν η σκέψη που έφερε ένοχα στο νού του. Αλλά η γάτα είναι όπως λένε και επτάψυχη. Ακόμα κι αν έχανε μια ζωή, δικαιολογήθηκε, θα είχε ακόμα άλλες έξι...

CIA on Afganistan

2011-09-11T13:38:00.003-04:00

Λίγο καιρό πριν η Αμερική εισβάλει στο Αφγανιστάν, και ενώ η απόφαση είχε ηδη παρθεί, η CIA αποφάσισε να προετοιμάσει το έδαφος του Αφγανιστάν για την επίθεση, δημιουργώντας ενα δίκτυο συλλογής πληροφοριών που θα εξαγόραζε πληροφορίες απο αφγανούς πολίτες. Επέλεξε λοιπόν εναν πράκτορα για τη δουλειά, κάποιον κοντό και μυώδη τυπά με το όνομα Timmy. Ο κοντός θα άρχιζε τις επαφές και θα δημιουργούσε ενα δίκτυο πληροφοριών πρίν πατήσουν στο έδαφος τα ηρωικά Marines.

O Timmy κατέφθασε νύχτα στο Αφγανιστάν, συνοδεία ολίγων και επιλέκτων, που κουβαλούσαν μαζί τους μερικά ογκώδη κιβώτια που περιείχαν 32 εκατομμύρια δολλάρια. Απο το αεροπλάνο, πήγαν κατευθείαν σε ενα ενοικιασμένο σπίτι οπου έστησαν τηλεφωνική σύνδεση με την υπηρεσία. Τα λεφτά τα έχωσαν κάπου στο διαμέρισμα.

Μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα ο Timmy άρχισε τα πάρε δώσε. Ο πρώτος επισκέπτης του ήταν ενας Μοχάμεντ που ήρθε στο διαμέρισμα απο περιέργια. Δεν έχω πληροφορίες να σας δώσω, δήλωσε ο Μοχάμεντ, αλλά έχω ενα ξαδελφό μου που ξέρει πολλά και θα σας τον στείλω. Για τον κόπο του, ο Timmy του έδωσε μερικά κατοστάρικα.

Πέρασε και ο ξάδελφος. Ούτε αυτός είχε λέει πληροφορίες, αλλά είχε πέντε παιδιά, και θα του έστελνε εναν κολλητό που ήξερε για τους Ταλιμπάν. Τούδωσε κι αυτουνού μερικά κατοστάρικα ο Timmy, πως αλλιώς να χτίσει το έρμο το δίκτυο. Ακολούθησαν και άλλοι, ξαδέλφια, κολλητοί, φίλοι των κολλητών, συγγενείς, φίλοι και ολόκληρο το καφενείο. Κανείς δεν είχε πληροφορίες αλλά όλοι ήξεραν κάποιον αλλον που ήξερε πολλά και θα ερχόνταν οσονούπω. Στο μεταξύ ο Timmy μοίραζε λεφτά αβέρτα.

Μέσα σε δύο εβδομάδες, το σπίτι έγινε γνωστό σε όλη την πόλη σαν το "σπίτι με τα λεφτά". Ουρές άρχισαν τώρα να σχηματίζονται στην εξωτερική του πόρτα, και ο Timmy άρχισε τις υπερωρίες. Ολοι οι αφγανοί πούλαγαν το ίδιο παραμύθι. Εγώ πληροφορίες δεν έχω κύριε Timmy αλλά ξέρω όμως κάποιον που ξέρει πολλά και θα σας τον στείλω. Στο μεταξύ έχετε κανα δολλάριο για να κινηθούμε και εμείς;

Και ετσι ο ηρωικός Timmy μοίραζε αβέρτα δολλάρια. Και επικοινωνούσε με τη CIA πως είχε χαλάσει μέχρι στιγμής καμμια δεκαριά εκατομμύρια, αποτελέσματα ακόμα δεν είχε, αλλα σιγά σιγά χτίζεται το τρομερό δίκτυο, έτσι είναι η κατασκοπία ποιότητας. Οπου νάναι, τους πληροφόρησε, θα πιάσει το μεγάλο ψάρι.

Ωσπου μια μέρα, έρχεται τρέχοντας στο σπίτι ενας πιτσιρικάς, και του λέει, κύριε Timmy θέλει να σας δεί ο Ισμαήλ Κάν. Αναστατώνεται ο Timmy. Ο Ισμαήλ Κάν; Ενας απο τους περίφημους καπεταναίους του Αφγανιστάν, με χιλιάδες στρατιώτες ιδιωτικό στρατό, αγάς και βεζίρης του ανατολικού Αφγανιστάν. Γνωστός και στη CIA. Νάτο το μεγάλο ψάρι, σκέφτηκε ο Timmy. Χαλάλι τόσες εβδομάδες σκληρή δουλειά και τόσα έξοδα, το σχέδιο της υπηρεσίας αρχίζε επιτέλους να αποδίδει. Το μεγάλο ψάρι έρχεται.

Ο Ισμαήλ Κάν έφτασε έτσι στο "σπίτι με τα λεφτά", αφού πρώτα το περικύκλωσε με διάφορους μουζαχεντίν, μερικές δεκάδες αφγανοί οπλισμένοι μέχρι τα μπούνια μπήκαν πρώτα μέσα στο σπίτι, ενώ διάφοροι υπηρέτες μετέφεραν αναπαυτικά μαξιλαράκια για το πάτωμα, δώρα, φαγητά, ποτά, φρούτα και διακόσμησαν τον χώρο τελετουργικά με πατσουλιά, κιλίμια και ενα προσευχητήριο του Προφήτη. Στην είσοδο επιτέλους, ανάμεσα σε αφιερωμένους σκληροτράχηλους πολεμιστές έτοιμους να πεθάνουν, έκανε και την εμφάνισή του ο τρομερός Ισμαήλ Κάν. Μπαίνοντας, αγκάλιασε και φίλησε τον Τίμμυ.

Ακολούθησε τσιμπούσι και διάφορα κοινωνικά. Τί κάνεις, τί κάνω, ιστορίες για την οικογένεια, πως είναι η Αμερική, πως πάει τελευταία το Αφγανιστάν, φιλοφρονήσεις και αναμνηστικά δώρα. Στο τέλος, ο Timmy πέταξε το δόλωμα. Κύριε Ισμαήλ, δήλωσε ο πράκτορας της CIA, η Αμερική σας εκτιμά βαθύτατα και προσβλέπει στη βοήθεια και τις συμβουλές σας. Είμαστε εδώ για να σας βοηθήσουμε.

Αγαπητέ μου Timmy, απάντησε τότε ο οπλαρχηγός, και εγώ σας εκτιμώ βαθύτατα, και η συμμαχία σας μου είναι αρεστή και ευχάριστη. Αλλά αυτή τη στιγμή, πληροφορίες δεν έχω να σας δώσω, ήρθα εδώ απλά για να σας ζητήσω μια χάρη εκ μέρους της πόλης. Οταν επικοινωνήσεις ξανά με την υπηρεσία σου, σε παρακαλώ φίλε Timmy, πές τους να στείλουν και μερικά κιβώτια με τάληρα, δεκάρικα και εικοσάρικα, γιατί έχει πήξει η αγορά στα κατοστάρικα, και κανένας δεν έχει να δώσει ρέστα...

---------------------------------
Η ιστορία απο στόματος Bob Woodward σε αμερικανικό κανάλι τηλεόρασης, με αφορμή την επέτειο της 11ης Σεπτεμβρίου 2001. Οπως έχω αναφέρει και σε διάφορα παλιά μου πόστ, είχα και ακομα διατηρώ αμείωτη την εντύπωση πως η CIA έχει καταφέρει να εμπνεύσει υπέροχες χολυγουντιανές ταινίες, και να σπείρει παγκοσμίως την ψευδαίσθηση πως γνωρίζει και καταφέρνει τα πάντα. Είναι ενας χρήσιμος μύθος.

Στην πραγματικότητα (θα δανειστώ εδώ μια παλιά εκφραση του φίλου thinks), η CIA μοιάζει να μιμείται σε παραγωγικότητα και επιτυχίες το μοντέλο του ελληνικού ΙΚΑ. Ο πόλεμος του Αφγανιστάν συνεχίστηκε σε στρατιωτικό και πολιτικό επίπεδο στο ίδιο επίπεδο ποιότητας με εκείνο της κορυφαίας κατασκοπίας του παιδαρά Timmy.

Το τελευταίο ρεσιτάλ;

2011-09-10T12:44:00.004-04:00

Σε ατμόσφαιρα απόλυτης δημοκρατικής νηφαλιότητας και πλατωνικής διαβούλευσης θα διεξαχθεί η ΔΕΘ, part II της άλλης δημοκρατικής προπόνησης που έγινε στην πλατεία Συντάγματος τις μέρες του Μεσοπρόθεσμου, όπου επικράτησε η νοοτροπία "ντού και ξύλο", ενώ καταναλώθηκαν όπως πληροφορούμαι πάνω απο 20 τόνοι μάρμαρου για να διατηρηθεί η πανηγυριώτικη ατμόσφαιρα. ΔΕΘ, η καλύτερη έκθεση των ελληνικών προβλημάτων στον έξω κόσμο.

Απο το πολυτεχνείο θα μπουκάρουν οι φοιτητές, απο πάνω αριστερά οι ΠΑΜΙΤΕΣ, απο κάτω δεξιά η κίτρινη φυλή, απο παραδίπλα οι τσαμπουκωμένοι φίλοι του Ηρακλή, η συμμορία του Φωτόπουλου, δώστου και οι αγανακτισμένοι. Και όλοι μαζί θα δέρνονται, θα χτυπιούνται και θα μουτζώνουν, η αστυνομία θα τους πετάει ληγμένα χημικά και νερό με μπογιά (όταν και η ίδια δεν απεργεί), ενώ ο ένδοξος αρχιπασόκος θα παραληρεί τώρα για σκληρές επιλογές, δύσκολους δρόμους και αξιοπιστία, όπως έκανε και ο προηγούμενος (που έφυγε). Η ΔΕΘ θα μεταδοθεί σε απ'ευθείας σύνδεση σε όλη την Ευρώπη, η οποία έχει πάθει την πλάκα της και δεν έχει ιδέα τί ακριβώς να κάνει με τον απύθμενο υπόνομο που τόσο εντυπωσιακά έχει εκπωματωθεί.

Οι υπόλοιποι και μη συμμετέχοντες, ας περιοριστούν στις υψίστου επιπέδου κοινωνικοπολιτικές αναλύσεις τύπου Μέγκα και άλλων θολοκουλτουριάδηδων. Μερικοί θα ανακουφιστούν αποδίδοντας την κατάρρευση στην κρίση του καπιταλισμού και στις σκοτεινές διαδρομές της παγκοσμιοποίησης και της λέσχης Μπίλντερμπεργκ. Το γνωστό σύνθημα "να πληρώσει η πλουτοκρατία" είναι πράγματι μερικώς ανακουφιστικό και εξαιρετικά εύπτεπτο.

Αλλα δεν αρκεί να κρύψει την αληθεια. Το διεφθαρμένο σύστημα κατέρρευσε αδέλφια και θα σαπίσει μέχρι τέλους. Με θεαματικές και απρόβλεπτες για το μέλλον μας συνέπειες. Οι επόμενοι λίγοι, πολλοί λίγοι μήνες, θα καθορίσουν το μέλλον της πατρίδας. Και εκεί που έπρεπε να είμαστε μονιασμένοι (όσα λάθη κι άν έχουν γίνει), εμείς σκοτωνόμαστε στους δρόμους.

Απομένει κάποιο μαύρο χιούμορ. Τούτο μου ήρθε τηλεφωνικά απο τη γενέτειρα. "Ξεκινάς το πρωινό σου με ενα απλό καφεδάκι και πλάνα απο την κόλαση, τρώς κάτι ελαφρύ το μεσημεράκι για να χωνέψεις την ομιλία του Γιωργάρα, και συνεχίζεις με τηλεπαράθυρα το όμορφο απογευματινό σου. Κατά το σούρουπο, εξουθενωμένος ψυχικά και στομαχικά, παίρνεις τελικά ενα λαξοτανίλ και ταβλιάζεσαι γεμάτος πληροφόρηση και ειδησεογραφία".

Το κουφάρι της παιδείας

2011-09-07T10:47:00.006-04:00

Λυπάμαι ειλικρινά που αρχίζοντας τη νέα σχολικη χρονιά τα παιδιά δεν θα βρούν να παραλάβουν στα σχολεία τα νέα τους βιβλία, δεν θα γευτούν τη μυρωδιά των φρεσκοτυπωμένων σελίδων, την τελετουργική και νοητή σηματοδότηση μιας εκπαιδευτικής αφετηρίας. Ναί, λυπάμαι πολύ γι αυτό, γιατί στις σχολικές μου αναμνήσεις η πρώτη μέρα του σχολείου ήταν για μένα μια υπέροχη αφετηρία έναρξης. Μια φρέσκια αρχή.

Η κ. Διαμαντοπούλου δεν είχε χρόνο για τα μικρά, καθώς ασχολείται με τα μεγάλα. Αν ήμουν αφεντικό της θα την απέλυα χωρίς περιστροφές. Αν οι υπουργοί της κυβέρνησης δεν μιλιούνται μεταξύ τους για να συντονίσουν μια απλή δουλειά (την εκτύπωση των βιβλίων), αυτό δεν είναι πρόβλημα του ελληνα πολίτη. Αλλά ούτε αφεντικό της είμαι, ούτε πρωθυπουργός επιθυμώ να γίνω, ούτε η Ελλάδα δουλεύει σαν εταιρία. Αυτή είναι η Ελλάδα, και αυτή πρέπει να βελτιώσουμε. Το ότι έχουμε μια κυβέρνηση ακόμα, αυτό είναι θετικό. Διαχειριστές χρειαζόμαστε τώρα και τίποτα άλλο. Ούτε επιθυμώ εκλογές για να θαυμάσω τον επόμενο κομματικό ηλίθιο που θα μας πουλήσει "κεκτημένα" και σοσιαλισμό. Μου αρκούν οι εθελοντές που υπάρχουν.

Το θέμα των βιβλίων, παρόλη την κραυγαλέα ανικανότητα του υπουργείου Παιδείας, θα μπορούσε άνετα και γρήγορα να αντιμετωπιστεί σε επίπεδο διοίκησης σχολείου. Αφού βιβλία δεν έρχονται, οι διοίκηση του κάθε σχολείου ξεχωριστά θα μπορούσε να παράξει το απαραίτητο φωτοτυπικό υλικό για τους μαθητές. Με πρωτοβουλία και συμμετοχή των καθηγητών και δασκάλων. Αλλά πώς να γίνει κάτι τέτοιο σε μια χώρα οπου οι δάσκαλοι δουλεύουν 15 ώρες την εβδομάδα, και ποτέ δεν προετοιμάστηκαν η εκπαιδεύτηκαν να αναλάβουν οποιαδήποτε άλλη ευθύνη πέραν της ολιγόωρης εργασίας που προσφέρουν; Τί θα πεί δεν έχουν τα σχολεία φωτοτυπικά μηχανήματα; Tί εμπόδιζε τις διευθύνσεις των ελληνικών σχολείων τόσα χρόνια να δημιουργήσουν ενα συμπληρωματικό χρηματικό fund με εθελοντικές συνεισφορές γονέων, κηδεμόνων, τοπικών επιχειρηματιών και άλλων εθελοντών;

Eχω μια θεία μου στην Ελλάδα, που χωρίς καμμία πολιτική παρέμβαση, έχει δημιουργήσει εναν οργανισμό που μοιράζει τρόφιμα σε 400 φτωχές οικογένειες της γενέτειρας. Στο ταμείο της υπάρχουν πάνω απο 100 χιλιάδες ευρώ εθελοντικών συνεισφορών. Και μέρος αυτών των χρημάτων είναι πρόθυμη να διαθέσει η ίδια για να καλύψει κάποια έξοδα γραφικού υλικού και παραγωγής φωτοτυπιών που θα ανατεθούν σε κάποια τοπική ιδιωτική εταιρία εκτύπωσης. Ηδη έχει έρθει σε επαφή με τις διευθύνσεις σχολείων. Οι οποίες όμως απάντηση δεν δίνουν γιατί ούτε να συντονιστούν μπορούν, ούτε επιτρέπουν οι περίφημες πολιτικές ισορροπίες. Προτιμούν η κρίση να συνεχιστεί για να να μη χαλάσει η μόστρα της περίφημης "δωρεάν παιδείας".

Απο βιβλία πρώτη φορά ξεμένουμε, και αυτό είναι βεβαίως αδικαιολόγητο. Αλλά ας μην παριστάνουμε τους ανήξερους. Υπήρξαν χρονιές που βιβλία είχαμε πολλά αλλά τα σχολεία τελούσαν υπο κατάληψη μαθητών και απεργίες καθηγητών για μήνες ολόκληρους. Εποχές που πάνω απο 700 σχολεία σε όλη τη χώρα τελούσαν υπο κατάληψη δεκαπεντάχρονων μαθητών με πολύ ισχυρή "ταξική" και "αντικαπιταλιστική" συνείδηση. Με την ανοχή γονέων και κηδεμόνων που προτιμούσαν να βλέπουν τα παιδιά τους να γυρνάνε όλη μέρα στο δρόμο, παρά να επιτρέψουν την αστυνομία να διακόψει τις επαναστατικές γυμναστικές των πιτσιρικάδων.

Και με την ΟΛΜΕ να απειλεί τους πάντες να μην τολμήσουν ούτε να διανοηθούν ανακατάληψη των σχολείων, γιατί αυτό ήταν ιδεολογικά αντίθετο με το είδος της σοσιαλιστικής κοινωνίας την οποίαν οι εκπαιδευτικοί συνδικαλιστές προσπαθούσαν να οικοδομήσουν. Στο σχολείο που κάποτε με μόρφωσε (δωρεά μιας εύπορης οικογένειας "καπιταλιστών"), ομάδες πιτσιρικάδων συναντιόνταν το πρωί, όχι φυσικά για μάθημα, άλλα για να εκδράμουν με κόκκινες σημαίες, τραγούδια και συνθήματα κατά του ελληνικού αστικού κράτους, πετροβολώντας τράπεζες και αστυνομικά τμήματα.

Αγαπητοί μου φίλοι, για το κουφάρι της παιδείας που αργοπεθαίνει είχαμε πάμπολλες προειδοποιήσεις απο το παρελθόν. Αναμενόμενο ήταν σε κάποια στιγμή, να μπεί και η ταφόπλακα με κάποιο τυχαίο η εσκεμμένο λάθος. Ολα εδώ πληρώνονται.

Επέτειος

2011-09-01T10:05:00.020-04:00

Τέλος πια και τούτο το καλοκαίρι, και τώρα επαναφορά στη βάση μας. Οι μάζες επιστρέφουν απο τις διακοπές, τα παιδιά σύντομα αρχίζουν το σχολείο. Μετά απο κάποια καλοκαιρινή ανάπαυλα η βιοπάλη επιστρέφει και πάλι σαν κύριο σκηνικό στις δύσκολες ζωές μας.

Οπου κι αν ζείτε υπάρχει κρίση. Κρίση συνολική. Οικονομική, κοινωνική, πολιτική, ηθική. Αλλά υπάρχει και ελπίδα. Η ζωή θα συνεχιστεί όπως συνεχιζόνταν πάντα, αφήνοντας πίσω της τις απώλειες και τους αποδεκατισμούς της. Πολλές φορές, και για πολλούς αιώνες, η Ιστορία μοιάζει ακίνητη και παγωμένη μέσα στο χρόνο. Αιώνες παιρνούν χωρίς να συμβαίνει τίποτα το σημαντικό, ενας απλός κύκλος επιβίωσης με κύκλους πολλαπλών πολέμων, κρίσεων και καταστροφών, και κάποιες εναλλαγές περιστασιακών κύκλων Ανθρωπισμού που σπάνε την πλήξη αιώνων και γεννούν κάποια δημιουργία, κοινωνικότητα και αληθινές αλλαγές. Αλλά μέσα σε τούτη τη γενιά, αυτή που εμείς ζούμε, η Ιστορία τρέχει απίστευτα, σαν κινηματογραφική ταινία.

Ολόκληρος ο κόσμος πλέον, σε όλα τα πλάτη της γής, μοιάζει πιά να ζητά και να διεκδικεί τα ίδια πράγματα, κάποια δυνατότητα ύπαρξης και στοιχειώδους αξιοπρέπειας. Παντού σε όλον τον κόσμο πιά, και για πρώτη φορά στην ανθρώπινη Ιστορία, ξέρει και βλέπει ο καθένας το ζωή του διπλανού του, τη μοίρα του και τις καταστροφές του. Για πρώτη φορά στην ανθρώπινη Ιστορία, ο μέσος άνθρωπος μπορεί να έχει μια συνολική εικόνα για την κατάσταση στον κόσμο. Το πως ερμηνεύουμε αυτή την κατάσταση θα είναι πάντα μια διαδικασία υποκειμενική, ιδεολογική και φιλοσοφική. Το γεγονός πάντως είναι πως όλος ο κόσμος έχει ενωθεί, τουλάχιστον πληροφοριακά, και όλοι μας βράζουμε στο ίδιο καζάνι.

Επιστρέφω και εγώ στη βάση μου, ξαναμαζεύοντας μια σύγχρονη και σκόρπια ζωή, μοιρασμένη ανάμεσα σε διάφορους κόσμους και εμπειρίες. Πέρασα το καλοκαίρι μου δουλεύοντας μακριά απο τη βάση μου, τα παιδιά περασαν το καλοκαίρι τους στην Ελλάδα. Εκανα μόνον 4 μέρες διακοπές μετά απο πολλαπλές εργασιακές εβδομάδες των 60 ωρών. Είδα απο κοντά πιο λαμπρά και ανοιχτά την κρίση της Αμερικής, παρακολουθώ και βιώνω όπως όλοι σας και τις άλλες κρίσεις. Τον ωμό θάνατο και ξεσηκωμό στον Αραβικό κόσμο, την απύθμενη ελληνική κρίση που μέσα στα πλαίσια μιας μεγαλύτερης ευρωπαικής μοιάζει τραγική και ακυβέρνητη. Αυτός όμως είναι ο κόσμος μας. Είτε μας αρέσει είτε όχι, σε αυτόν τον κόσμο ζούμε και με αυτόν θα προχωρήσουμε. Είτε παραπονεθούμε είτε όχι για τις προσωπικές μας ατυχίες, κανείς δεν επιθυμεί να μας ακούσει. Ας προχωρήσουμε λοιπόν.

Το μικρό και ασήμαντο τούτο μπλόγκ κλείνει σήμερα τα τέσσερα χρόνια. Σαν να μην πέρασε μια μέρα. Δεν νομίζω πως έδωσε τίποτα το σημαντικό, άλλωστε δεν επιδίωξε κάτι τέτοιο, κάποιες ίσως ιστορίες προς τέρψη και κάποιες σκέψεις για να περνάει η ώρα. Εκλεισε και ξανάκλεισε, άνοιξε και ξανάνοιξε, και εδώ είναι ακόμα. Και παρόλο που οι αντοχές έχουν μειωθεί και οι υποχρεώσεις είναι δυσθεόρατες, θα συνεχίσει με κάποιες περιστασιακές αναρτήσεις. Ισως να αυξηθούν λίγο τα "αμερικανικά" πόστ, ίσως η θεματολογία να ξεφύγει λίγο απο την ελληνική κρίση και πραγματικότητα σε άλλα πόστ λίγο άσχετα και πιο γενικά. Την ελληνική καθημερινότητα θα την αφήσω στους κατοικούντες εν Ελλάδι.

Καλό Φθινόπωρο λοιπόν σε όλους σας. Με υγεία και δύναμη. Η κρίση είναι και ευκαιρία για αναθεωρήσεις και ριζικές δομές. Προσωπικές πάντα. Γιατί όπως αυτό το μπλόγκ πάντα υπεστήριζε, μόνον οι προσωπικές επαναστάσεις έχουν κάποια πιθανότητα να πετύχουν. Τα υπόλοιπα μεγάλα ιδεολογικά σχήματα και οι φιλοσοφικές θεωρήσεις που μας κυνηγούν νοητά και μας συνθλίβουν, δεν μπορούν να μας εμποδίσουν να αλλάξουμε και να βελτιώσουμε τη ζωή μας. Οσα συμφέροντα κι αν υπάρχουν, στη βάση της πυραμίδας υπάρχουμε εμείς και οι θεμελιώδεις επιλογές μας. Ναί, ίσως να μην είμαστε απόλυτα ελεύθεροι, και ίσως να έχουμε λιγότερη ελευθερία απο όση νομίζουμε και θα θέλαμε. Εχουμε όμως αρκετή για να ορίσουμε τις μικρές ζωές μας.

Τις ευχές μου.

Πανεπιστήμια

2011-08-23T09:09:00.024-04:00

Mια χώρα φτιάχνει πανεπιστήμια για πολλούς και διάφορους λόγους. Μερικές χώρες δημιούργησαν κύκλους πανεπιστημιακών σπουδών για να ικανοποιήσουν κάποια τους ανάγκη. Η Ολλανδία ας πούμε δημιούργησε πολυτεχνεία με έμφαση την εφαρμοσμένη Μηχανική γιατί πάλευε και παλεύει ακόμα με το νερό. Για να φτιάξει σύγχρονα φράγματα, γέφυρες και υποδομές που θα συνυπάρχουν με το στοιχείο που την έπνιγε. Για να επιβιώσει.

Αλλη ανάγκη ήταν το Εμπόριο και η Βιομηχανία. Η Ελλάδα είχε κάθε λόγο να δημιουργήσει κύκλους σπουδών σε θέματα Ναυπηγικής γιατί ήταν και είναι μια χώρα που εμπορεύεται διεθνώς μέσα απο τη θάλασσα. Χρειαζόνταν λοιπόν ναυπηγεία, γνώσεις πάνω σε επεξεργασία μετάλλων και χάλυβα, σπουδές για να στελεχώσει τους εμπορικούς της στόλους. Αλλες χώρες δημιούργησαν αυτοκινητοβιομηχανίες, αεροναυπηγική και όλα τα συναφή, γιατί εκεί πρόσθεταν υπεραξία στα προιόντα τους και με αυτό τον τρόπο δημιουργούσαν πλούτο και δουλειές.

Ο Τρίτος Κόσμος προσαρμόσθηκε πάνω στην πολιτική της "μεταποίησης" προιόντων και της επεξεργασίας πρώτων υλών. Εκεί είχε κάποιο συγκριτικό πλεονέκτημα, και εκεί έδωσε έμφαση. Η Ινδία τόριξε στη δημιουργία λογισμικών. Ικανοποιούσε έτσι μια πραγματική μέν ανάγκη, και δημιουργούσε δουλειές εκ του μηδενός που δεν απαιτούσαν χρηματική επένδυση και μακροχρόνιες αποσβέσεις. Η Ρωσία που δεν είχε προιόντα αγοράς έδωσε έμφαση στον φυσικό της πλούτο. Η Κίνα πάτησε πάνω στο φτηνό εργατικό δυναμικό της. Ακόμα και η Κούβα προσπάθησε να επενδύσει πάνω σε ιατρικές έρευνες ελπίζοντας πως εκεί θα έκανε τη μεγάλη ιστορική της τομή.

Αλλά καμμιά χώρα δεν έχει την πολυτέλεια να δημιουργεί πανεπιστήμια πέραν των άμεσων στρατηγικών και πραγματικών της αναγκών. Πέραν δηλαδή του στρατηγικού πλαισίου μέσα απο το οποίο ελπίζει να αναπτυχθεί. Και καμμία κοινωνία δεν μπορεί να σπαταλήσει τους πολύτιμους πόρους της και το ανθρώπινο δυναμικό της για την δημιουργία πανεπιστημίων βασισμένα πάνω σε ανόητες φιλοσοφικές θεωρήσεις. Τραγικό παράδειγμα ο Ισλαμικός κόσμος. Την ώρα που η κοινωνική του έκρηξη ισοπεδώνει τα πάντα, μια θάλασσα νέων ανθρώπων δεν έχουν τίποτα για να εμπορευτούν, καμμία αγορά να απευθυνθούν, κανένα ταλέντο και γνώση να πουλήσουν. Η μεγαλύτερη επένδυση του Ισλαμικού κόσμου ήταν και είναι οι Ισλαμικές σπουδές. Εκεί είχε φιλοσοφικό κόλλημα, και εκεί ακριβώς κόλλησε.

Τα πανεπιστήμια είναι χώροι γνώσης που εκπορεύονται πρωταρχικά απο τις πραγματικές ανάγκες μιας κοινωνίας, και όχι απο τα φιλοσοφικά της και ιδεολογικά της κολλήματα. Δεν φτιάχνεις πανεπιστήμια για να δημιουργήσεις "πολίτες" με ταξική συνείδηση και συνδικαλιστική μανία που θα στελεχώσουν άθλια κομματικά συμφέροντα ενός πελατειακού και κλεπτοκρατικού κρατικοκεντρικού υπερκράτους. Η φτιάχνεις επιστήμονες ή δημιουργείς στελεχάρες.

Το νομοσχέδιο της κας Διαμαντοπούλου κινείται στη σωστή κατεύθυνση. Δεν τα διορθώνει όλα, αλλά είναι μια σωστή αρχή. Ας μην εφαρμόσουμε το σκεπτικό του "analysis-paralysis". Η Ελλάδα πρέπει να δεί τι ακριβώς πανεπιστήμια έχει, τί θα κρατήσει και γιατί, και τί επιτέλους θα κλείσει. Μερικά ΤΕΙ που παράγουν ηλεκτρολόγους, υδραυλικούς και επαγγέλματα χρήσιμα και άμεσης ανάγκης πρέπει να παραμείνουν. Τα υπόλοιπα ας κλείσουν. Τα πανεπιστημιακά μπακάλικα που γέμισαν την Ελλάδα με απίθανες και κωμικές σπουδές τύπου "μάρκετιν αγροτικών προιόντων" και "παραδοσιακών μουσικών οργάνων" πρέπει να εξαλειφθούν. Η χώρα δεν χρειάζεται 30 πανεπιστήμια για να βολευτούν ημέτεροι και να δουλέψουν τα μπαράκια. Με όλο τον σεβασμό, δεν καταννοώ γιατί η γενέτειρά μου χρειάζεται πανεπιστήμιο (το οποίο επιζητεί επίμονα για ευνόητους λόγους).

Δεν χρειαζόμαστε ούτε 35 γεωπονικές σχολές, ούτε πληθώρα ιταλικών και γαλλικών σπουδών, ούτε και κάτι πασοκιές τύπου "Κέντρο ερευνών Ευξείνου Πόντου". Αυτοί που επιθυμούν να μάθουν μια ξένη γλώσσα θα την μάθουν μέσα απο τις δυναμικές της ελεύθερης αγοράς. Κάποιοι θα φτιάξουν σχολεία του είδους. Αλλωστε τα τελευταία χρόνια, υπέροχες ιστορικές μελέτες έχουν δημιουργηθεί και γραφτεί περισσότερο απο το μεράκι απλών ερευνητών παρά μέσα απο τα οργανωμένα ιστορικά πανεπιστημιακά τμήματα που έχουν βουλιάξει στον τραμπουκισμό και την αναξιοκρατία.

Τα κόμματα δεν έχουν θέση στα πανεπιστήμια. Ούτε οι αιώνιοι φοιτητές, ούτε οι στελεχάρες.Ούτε έχουν καμμία δουλειά οι φοιτητές να συμμετάσχουν στην στελέχωση των πανεπιστημίων. Η εκλογή και στελέχωση των πανεπιστημίων είναι δουλειά της πρυτανείας και των ακαδημαικών της. Δεν μπορεί ο κάθε νιοφερτος καραγκιόζης πρωτοετής που μόλις έφυγε απο το σπίτι του και δεν έχει ακόμα ιδέα απο τι αποτελείται ο κόσμος να οργανώνει πανεπιστήμια και κύκλους σπουδών.

Και τέλος δεν βλέπω καμμία λογική στο γιατί οι έλληνες φοιτητές δεν μπορούν να συμμετάσχουν στοιχειωδώς στη χρηματοδότηση των ίδιων των σπουδών τους. Γιατί δεν μπορούν να αγοράσουν κάποια βιβλία με δικά τους έξοδα, γιατί να μην συνεισφέρουν στα λειτουργικά έξοδα του ιδρύματος που τους μορφώνει. Δεν μπορεί να αποτελεί επαναστατική ιδέα να πληρώνουν και οι φοιτητές κάποια δίδακτρα. Στην Ελλάδα άλλωστε η μέση ελληνική οικογένεια στηρίζεται απόλυτα σε μακροχρόνια ιδιαίτερα φροντιστηριακά μαθήματα για την επιτυχία των παιδιών της. Και ξοδεύει εκεί εκατομμύρια. Γιατί δεν θα μπορούσαν οι φοιτητές να πληρώνουν 1000 ευρώ τον χρόνο για το περιβάλλον που τους μορφώνει;

Γράφω αυτές τις σκέψεις με τη λογική ενός ανθρώπου που μπήκε κάποτε σε ενα πανεπιστήμιο όχι για να αλλάξει τον κόσμο (αυτό γίνεται έτσι κι αλλιώς συλλογικά), αλλά ως ενας χαμηλών τόνων μαθητής που επιζήτησε κάποια γνώση, ικανή και αναγκαία για να μπορέσει να βιοπορισθεί σε εναν αληθινό κόσμο. Ναί, είχα και διατηρώ και εγώ ακόμα τις φιλοσοφικές και πολιτικές μου θεωρήσεις για αυτόν το κόσμο, γνωρίζω και εγώ τον Μάρξ όσο τον ξέρουν όλοι μας, γνωρίζω και εγώ την παγκοσμιοποίηση, εχω υπόψιν μου και εγώ τις αγορές, τη λέσχη Μπίλτνερμπεργκ και τους κερδοσκόπους. Επρεπε όμως να βρώ ενα επάγγελμα για να ζήσω, και ένα σοβαρό περιβάλλον περισυλλογής για να με μορφώσει. Χωρίς να με ενοχλούν τραμπούκοι, και με καθηγητές που έρχονταν στο μάθημα.

Τους έδωσα μερικά χρόνια απο τη ζωή μου. Πλήρωσα τα βιβλία μου και τα εργαστήριά μου. Και εκείνοι μου πρόσφεραν εκείνα που είχαμε συμφωνήσει. Και έτσι σήμερα εργάζομαι. Σε παγκοσμιοποιημένη (ευτυχώς ή δυστυχώς) αγορά. Και ακόμα προσπαθώ να αλλάξω τον κόσμο όσο και όλοι οι άλλοι. Και επειδή δεν είμαι θεωρητικός της ζωής και έχω καεί σε πολλές αγορές και κράτη, να κλείσω το πόστ μου με κάτι εντελώς προσωπικό. Για διάφορους λόγους, ενδιαφέρθηκα κάποτε να σπουδάσω Ανθρωπολογία. Χωρίς κανείς να μου πεί πως θα βιοπορισθώ απο κάτι τέτοιο, ή έχοντας την απαίτηση να με βολέψει κάπου κάποιος.

Βρήκα λοιπόν έτσι ενα ακόμα πανεπιστήμιο και γράφτηκα. Με δικά μου έξοδα και με απόλυτη επίγνωση πως κάνω κάτι για μένα, ικανοποιώντας ενα χόμπι μου αν θέλετε, μια προσωπική μου ιδιορυθμία. Η κοινωνία λοιπόν του πανεπιστήμιου όπου πηγαίνω, δεν επενδύει επίσημα σε σπουδές Ανθρωπολογίας. Γι αυτό και τις πληρώνω. Και αν κάνετε μια μικρή έρευνα, θα διαπιστώσετε πως οι περισσότεροι κύκλοι σοβαρών και οργανομένων σπουδών στις λεγόμενες Κοινωνικές, Κλασσικές και Ιστορικές επιστήμες βρίσκονται σε κοινωνίες οπου η πανεπιστημιακή εκπαίδευση ειναι στρατηγικά προσανατολισμένη στις ανάγκες της Αγοράς. Και όχι σε κοινωνίες οπου υποτίθεται πως το Πανεπιστήμιο υπάρχει για τις ανάγκες "της κοινωνίας".

Επιστρέφουν οι ογκόλιθοι

2011-08-18T23:18:00.006-04:00

Δεν άρεσε λέει στον ψωριάρη που η Ευρώπη δεν έφτιαξε ακόμα ευρωομόλογο. Αγανάκτησε το παληκάρι. Δεν ικανοποίησε τον γίγαντα η αναποφασιστικότητα της Ευρώπης. Η ΝΔ όπως ξέρετε δεν μπορεί απο χαμηλές ταχύτητες. Θέλει αναπτυξιακή ταχύτητα φωτός, ηγεσία και αποφασιστικότητα. Μια αποτελεσματικότητα που εμείς οι τυχεροί απολαμβάνουμε εδώ και χρόνια στο Ελλαδιστάν. Πως να ανεχθεί ο ογκόλιθος τέτοια γαλλογερμανικά πισωγυρίσματα;

Και τί ακριβώς είναι το ευρωομόλογο; Ενα επενδυτικό ας πούμε σχήμα στο οποίο οι αξιόπιστες χώρες, τύπου Γερμανίας, Γαλλίας και Ολλανδίας θα εγγυώνται την πληρωμή των επενδύσεων όταν οριμάζουν, προσφέροντας εγγύηση σε όλους τους επενδυτές και σε όλη την ευρωζώνη, συμπεριλαμβανομένων και των ψωριάρηδων που δεν θα συμμετάσχουν σε απολύτως τίποτα. Είναι να μην αγανακτείς με τέτοια καθυστέρηση;

Μόνον που για να γίνει ευρωομόλογο θα απαιτηθούν ισοσκελισμένοι ετήσιοι προυπολογισμοί για κάθε μέλος του ευρώ, και εμείς μετά απο δύο χρόνια Μνημόνια είμαστε ακόμα σε διψήφιο νούμερο. Εύκολες οι βαρύγδουπες δηλώσεις και τα φιλοσοφήματα. Οι ιδέες είναι τσάμπα ξέρετε, a thousand to a penny, που λένε και οι αμερικανοί. Το θέμα είναι ποιός τις εφαρμόζει.

Ηλιοκαμμένοι, χαλαροί και δυναμωμένοι, οι ογκόλιθοι επιστρέφουν λίγες μέρες πρίν την Τρόικα. Το τί έχουν μπροστά τους να μην το μελετάμε. Τα ξέρετε. Θα μετατρέψουν την πελατειακή και κομματική Ελλάδα σε ενα είδος Σιγκαπούρης σε χρόνο dt. Πάντως ανάλογα με τα όσα έχουν ήδη υπογράψει και το τί πραγματικά μπορούν και ενδιαφέρονται να κάνουν, η προσωπική μου εκτίμηση είναι πως μέχρι τα Χριστούγεννα θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι. Αντε και καλό κουράγιο.

Η Βίβλος επιστρέφει

2011-08-16T10:11:00.011-04:00

Στο εισαγωγικό της τηλεοπτικής εκπομπής, μια ομάδα Ρεπουμπλικανών εμφανίζεται να τραγουδάει με ενθουσιασμό θρησκευτικά τραγούδια στο Χρηματιστήριο. Είναι μια αμιγώς αμερικανική σκηνή. "Ευλογούν" το Χρηματιστήριο για να ανέβει. Στο τέλος του τραγουδιού, μέσα σε κονφετί, αναδυόμενα μπαλόνια και μια ατμόσφαιρα ανάτασης, το καμπανάκι της αίθουσας σημαίνει την έναρξη της οικονομικής ημέρας. Το ευλογημένο Χρηματιστήριο αρχίζει τώρα τις διεθνείς συναλλαγές.

Ακολουθεί μια ομάδα διαμαρτυρομένων πολιτών σε ενα μπαράζ δηλητηριωδών δηλώσεων κατά του προέδρου Ομπάμα που κατέστρεψε την Αμερική με τον σοσιαλισμό του. Οι δυστυχείς αναξιοπαθούντες δηλώνουν άνεργοι απο το 2008. Ποτέ κάτι τέτοιο δεν έγινε στην ευλογημένη χώρα. Ο πρόεδρος δεν έχει κάνει τίποτα για να μειωθεί η ανεργία που έχει κολλήσει στο 10%. Οι μόνες δουλειές που απέμειναν είναι στο τοπικό Mac Donalds. Mac Jobs. Και τώρα, αν είναι δυνατόν, η δεξαμενή του πλούτου της χώρας, τα κρατικά ομόλογα του Federal Reserve υποβιβάζονται κι αυτά για πρώτη φορά στην Ιστορία της. Αυτός ο πρόεδρος πρέπει επειγόντως να φύγει. Τη σωτηρία της χώρας θα την αναλάβουν οι Ρεπουμπλικανοί.

Ακολουθούν νέες ωδές για την ιστορική μοναδικότητα της Αμερικής, το πόσο απαραίτητη είναι στον κόσμο, την αναμφισβήτιμη ανάγκη να οδηγεί την ανθρωπότητα. Ακολουθεί κατόπιν και το νέο νούμερο του Ρεπουμπλικανικού κόμματος. Η Μισέλ. Με μια κραυγή ξεκάθαρη. Η πιο λαμπρή και ευλογημένη χώρα βρίσκεται σε παρακμή. Μπροστά στο εκστασιασμένο κοινό που φαίνεται να περιμένει τον επόμενο Μεσσία, ανακοινώνει πως ο ίδιος ο Θεός, αυτοπροσώπως, της ζήτησε να πολιτευθεί. Ενα εσωτερικό νοητό και πνευματικό κάλεσμα. Για να σώσει την πατρίδα. Η Μισέλ, όπως και εκατομμύρια άλλοι αμερικανοί, "θέλουν πίσω την Αμερική τους".

Το τρίπτυχο της επιτυχίας για τη χώρα είναι η επιστροφή στην οικογένεια, στις παραδοσιακές αξίες και στον Θεό, δηλώνει το νέο ρεπουμπλικανικό υπερνούμερο. Δεν χρειαζόμαστε περισσότερη κυβέρνηση, χρειαζόμαστε πιο πολύ Θεό. Η χώρα βρίσκεται σε λάθος δρόμο, η κυβέρνηση δεν αφήνει τους πλούσιους να επενδύσουν τα λεφτά τους. Εκατομμύρια κηφήνες ζούν απο την κυβέρνηση. Κάτω οι φτωχοί, κάτω οι φορολογίες στα υψηλά εισοδήματα, κάτω οι παροχές, κάτω οι γάμοι των ομοφιλοφίλων, κάτω η ιατρική του Ομπάμα, κάτω η διδασκαλία της θεωρίας του Δαρβίνου, αμβλώσεις, εκτρώσεις και άλλα αντιαμερικανικά. Επιστροφή στην παραγωγική Αμερική του 70. Καλές δουλειές για όλους. Καλά Χρηματιστήρια και υπερκέρδη. Ηθική, Θεός και Καπιταλισμός, το γνωστο προτεσταντικό σύνδρομο. Τώρα σε νέα συσκευασία για τις εκλογές. Η Βίβλος επιστρέφει. Είναι το δεύτερο φετινό ταξίδι μου στον Νότο. Μια κατάβαση στον Αδη.

To τί φιλοδοξεί να μας κυβερνήσει μελλοντικά είναι πλέον πέραν του γραφικού. Το Ρεπουμπλικανικό κόμμα που θα ρίξει τον Ομπάμα έχει οπλοστάσιό του την απόλυτη αλήθεια του Θεού, την αγγλοσαγωνική θεώρηση του κόσμου, της εργασίας και της νομοταγούς ηθικής, και μια απέραντη νοσταλγικότητα για τις παλιές εποχές που χάθηκαν. Οσοι δεν συμφωνούν είναι εχθροί. Αντιαμερικανοί. Την εποχή της παρακμής, οι νοσταλγοί κατέφτασαν πρώτοι στη συγκέντρωση με οπλοστάσιο τη Βίβλο. Και Βίβλος σημαίνει απόλυτη αλήθεια. Το νέο κόμμα που πιθανότατα να σαρώσει τον Ομπάμα στις επόμενες εκλογές, έχει πολλά κοινά στοιχεία ιδεολογίας, στελέχωσης, οργάνωσης, συμπεριφοράς και προπαγάνδας με το γερμανικό εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα του Αδόλφου. Και μια βάση ψηφοφόρων που ανέρχεται σε δεκάδες εκατομμύρια.

Βγαίνω στον δρόμο για την βραδινη μου βόλτα. Τελευταίο ταξίδι μου, αποφασίζω, στην περιοχή της Βίβλου. Η συμπαθητική πολιτεία που με φιλοξενεί δεν πάει και αυτή καλά. Ωρα να φεύγω. Ας τους αφήσω κι αυτούς στην ησυχία τους. Ούτε στην κουλτούρα τους ανήκω, ούτε στην ψυχοσύνθεσή τους. Ναί, ο καθένας έχει δικαίωμα σε κάποιο όνειρο, ακόμα και σε κάποια ουτοπία. Αλλά εγώ έχω γεννηθεί στα Βαλκάνια και απο παραμύθι έχω μπουχτίσει. Εχω φάει τόσο λοβιτούρα, διαπλοκή, Πασόκ, ΝΔ και ΚΚΕ στη μάπα που τί να πάρω απο τη φουκαριάρα τη Μισέλ. Τί θεωρία να αγοράσω απο σένα κούκλα μου; Είναι σαν να πολιτεύεται ο Ανθιμος στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Να το πάτε μέχρι το τέλος παιδιά. Mε Κίνες, outsourcing, παράγωγα, σπεκουλαδόρους, δανεικά και υπερκατανάλωση. Μην αλλάξετε τίποτα. Οπως και στην Ελλάδα. Αφού ο αληθινός κόσμος δεν χωράει τη θεωρία σας, φτιάξτε μια θεωρία για να χωρέσετε τον κόσμο. Με το ζόρι. Δεν είστε βέβαια οι μόνοι. Αλλωστε απο σάς έμαθαν και οι άλλοι.

Και εγώ, σε ποιό σχήμα χωράω, και με ποιούς να προχωρήσω; Ποια ερμηνεία του κόσμου να δεχθώ και ποιανού Επανάσταση; Τί ακριβώς να κάνω την επόμενη μέρα; Τεράστια ιδεολογικά σχήματα με κυνηγούν να με συνθλίψουν. Απο όλες τις κρίσεις αυτού του κόσμου έχω προσωπικά χάσει κάτι. Λεφτά, εργασία, ασφάλεια, αξιοπρέπεια. Ασε Μισέλ, θα μείνω στα δικά μου. Υπάρχω ακόμα γιατί εχω ήδη διεθνοποιηθεί. None of my business, καταλήγω. My business is the world. Next project please.

-------------------
Ακουσα τελευταία σε μια εκπομπή του Σκάϊ, τον κ. Αθ. Βερέμη να εκφράζει την άποψη πως το μόνο αμερικανικό στοιχείο που επέλεξε να φέρει ο Αντρέας Παπανδρέου απο την Αμερική ήταν ο λαϊκισμός. Ο λαϊκισμός είναι η ενδυνάμωση του μικρού, είπε ο κ. Βερέμης. Νομίζω πως συμφωνώ μαζί του. Πέραν των Αμερικανών Founding Fathers που ήταν αριστοκράτες, φιλόσοφοι και είχαν ισχυρή ιστορική αντίληψη, η Αμερική έχει διαπρέψει ιστορικά σε παραγωγή λαϊκιστών. Η Μισέλ είναι ενα ακόμα λαμπρό παράδειγμα προς λαϊκή εκτόνωση και εσωτερική κατανάλωση. Και το Ρεπουμπλικανικό κόμμα κάτι σαν αμερικανικό Πασόκ.

Φιλήδονες αναζητήσεις

2011-08-04T00:00:00.018-04:00

Tον μήνα Αύγουστο η θαλασσοχώρα ντύνεται σε ενα σκηνικό απίστευτων αισθήσεων. Το ελληνικό καλοκαίρι, με το άπλετο φώς του, τα γαλάζια νερά της θάλασσας, το λιοπύρι που καίει το κορμί, τη μαγική φεγγαράδα και τα γιασεμιά της νύχτας, αποτελεί ενα θεατρικό σκηνικό αισθησιακής τελειότητας. Τον Αύγουστο μήνα η Ελλάδα γίνεται η ομορφότερη ερωμένη του κόσμου.

Προσωρινή λοιπόν παύση εργασιών φίλοι μπλόγγερς. Εσείς να απολαύσετε τον φιλήδονο παράδεισο του ελληνικού καλοκαιριού, και εγώ να μαζέψω μερικά ακόμα μέρη αυτού του υπέροχου και πολύπλοκου κόσμου, που όσο πιο πολύ τον πλησιάζεις, μοιάζει περιέργως όλο και περισσότερο γνωστός...

-----------------------------
Picture by Locus Publicus, free for public use
Greece
-----------------------------

O μελισσοκόμος

2011-07-31T23:56:00.011-04:00

O κυρ Αναστάσης μοχθούσε στη γή απο γεννησημιού του. Ηλιοκαμμένος και ρυτιδιασμένος απο τον κάματο της καπνοκαλλιέργιας, λαδάς και χωραφάς, έκανε θόρυβο στη γειτονιά κάθε που ερχόνταν σπίτι του με το ετοιμόροπο τρακτέρ που τον βόλευε απίστευτα στις χίλιες γεωργικές και άλλες δουλειές του.

Μεταξύ άλλων, ήταν και μελισσοκόμος. Είχε τα μελίσσια στην ταράτσα του σπιτιού του, θέα σε όλη τη γειτονιά. Μια φορα το χρόνο, αγοράζαμε οικογενειακά απ' αυτόν το θεϊκό νέκταρ. Για χρόνια, φεύγοντας απο τη γενέτειρα, κουβάλαγα μαζί μου στη ζούλα τριμμένες ρήγανες του βουνού και το μέλι του κυρ Αναστάση. Είχα απο χρόνια αποφασίσει πως ό,τι και αν πρόσφερε η Αμερική, το μέλι του κυρ Αναστάση δεν το είχε.

Μα γίνεται νάχεις αμολημένα τα μελίσσια μέσα στη γειτονιά κυρ Αναστάση, τον ρώτησα κάποτε σε ενα ταξίδι μου. "Ακου αμερικάνε", μου απαντούσε εκείνος, "εσύ στις δουλειές σου και εγώ στα μελίσσια μου. Ξέρω εγώ τί κάνω. Κουμαντάρω το μελίσσι μου όπως πρέπει".

Ο κυρ Αναστάσης έπινε συχνά και κανα τσίπουρο, πλακωνόνταν μετά στα κοντοσούβλια και τις χωριάτικες σαλάτες, και γέμιζε η γειτονιά με τραγούδια ρεμπέτικα, ταβερνίσια και της φυλακής. Εμαθα αργότερα πως ο κυρ Αναστάσης ήταν και συναγωνιστής, είχε μάλιστα κάνει και εξορίες. Καθώς τον προσέγγισα για να τον ρωτήσω κάμποσα απο εκείνη την περίοδο, τον βρήκα μάλλον απόμακρο και άπαθή. "Ασε ρε Αμερικάνε, τί να λέμε τώρα", έλεγε ο κυρ Αναστάσης. "Κοιτάξτε εσείς οι νεότεροι να ανοίξετε τα μάτια σας, γιατί εμείς κοντεύουμε να κλείσουμε τα δικά μας". Μάλλον δεν θα συμπαθούσε και πολύ τους "αμερικανούς" ο κυρ Αναστάσης, είχα τελικά αποφασίσει, και έτσι δεν τον ενοχλούσα και πολύ. Συνέχιζα βέβαια να αγοράζω το μέλι του.

Κάποτε σε ενα ταξίδι μου, καθώς πήγα ξανά να τον ρωτήσω για τα μέλια του, ο κυρ Αναστάσης με τράβηξε με τρόπο κάτω απο τον ίσκιο της κλιματαριάς, και με κόπο ξεστόμισε την απορία του. "Να πάρω Χρηματιστήριο ρε αμερικάνε, εσύ που ξέρεις, ή να μην πάρω;" Εκείνο το "εσύ που ξέρεις" με σκότωσε. Και απο πού ξέρω εγώ κυρ Αναστάση, τον ρώτησα. "Ε, απο Αμερική έρχεσαι", απάντησε εκείνος "Οσο νάναι, όλο και κάτι θάχεις ακουστά".

Τον κατσάδιασα ελαφρώς. Τί χρηματιστήρια ακούω κυρ Αναστάση, τον φώναξα, γιατί δεν κάθεσαι στ' αυγά σου; Φούσκα είναι λόγω επικείμενης εισόδου στο ευρώ, του είχα πεί. Τί δουλειά έχεις εσύ με τέτοια πράγματα; "Ξέρω γώ ρε παιδί", δικαιολογήθηκε απλοϊκά εκείνος. "Μην είναι καλά για τα παιδιά. Ξέρεις πόσα έκανε ο έτσι, ο αμόρφωτος; Μπήκε μέσα με 8 εκατομμύρια και τώρα είναι στα πενήντα".

"Και δε δε μου λές ρε αμερικάνε, με ξαναρώτησε συνομωτικά. Τί είναι αυτό το ευρώ που όλοι μελετάνε; Είναι καλό πράγμα; Να πάρω λές και εγώ μερικά για τα παιδιά;"

Δεν τον κορόιδεψα για την απλοϊκότητά του, αντίθετα ένοιωσα πως ξαφνικά είχε αναβαθμιστεί η "αμερικανική" εικόνα μου, και του εξήγησα ό,τι μπορούσα. Με άκουσε προσεκτικά, πρώτη φορά απο τότε που ήμουνα παιδί. Μάλλον θα του άρεσαν όσα του εξηγούσα, τα καταλάβαινε. Στο τέλος με κάλεσε και για τσίπουρο. Ηταν μια μεγάλη ώρα. "Α ρε αμερικάνε", αναφώνησε. "Ετσι είναι; Και γιατί τότε ρε μικρέ δεν τα εξηγούν απλά και στην τηλεόραση για να τα καταλαβαίνει ο κόσμος;"

Πέρασε καιρός απο τότες, και η Ευρώπη αποφάσισε πως οι Αναστάσηδες της Ελλάδας δεν μπορούσαν να έχουν τα μελίσσια τους ανοιχτά στη γειτονιά. Και έτσι μια μέρα, δια νόμου, η πολύχρονη ενασχόληση του κυρ Αναστάση πήρε ενα δραματικό τέλος. "Πού να τα πάω ρέ αμερικάνε τόσα μελίσσια", αναφώνησε αγανακτισμένος. "Αφού δεν έχω ούτε γής, ούτε χωράφια. Με κλείσανε μικρέ, να το θυμάσαι, εμένα που δεν πείραξα ποτέ κανέναν".

Ακολούθησε κατακλυσμός αλλαγών και εξελίξεων. Χρεωκοπία, ελλείματα, Μνημόνια και Μεσοπρόθεσμα, spreads και μονάδες βάσεις. Ο απλοϊκός κόσμος του κυρ Αναστάση βούλιαξε μέσα σε ενα δαίδαλο απο νέους ακαταλαβίστικους όρους ενος καινούργιου και άγνωστου κόσμου Τί να καταλάβει ο κυρ Αναστάσης πια απο την καινούργια Ελλάδα; Οίκοι αξιολόγησης, ασφάλιστρα κινδύνου, κερδοσκόποι, πακέτα σωτηρίας.

Το πράμα αγρίεψε. Θα είναι "εθελοντική" η χρεωκοπία η "ελεγχόμενη"; Απο μπροστά ή απο πίσω το κούρεμα; Θα γίνει επιμήκυνση και σταδιακό re-profiling; Θα συμμετάσχουν οι ιδιώτες ή όχι; Θα μας εγγυηθεί η Ευρωπαϊκή τράπεζα τα ομόλογα ή όχι; Θα ανακάμψει επιτέλους η αξιοπιστία της χώρας και η πιστοληπτική της ικανότητα; Τί θέση να πάρει πια ο φουκαράς ο κυρ Αναστάσης στο ζήτημα της "εθελοντικής διακράτησης ομολόγων με συμμετοχή ιδιωτών επενδυτών";

Και όπως η Ελλάδα έχει πια μουδιάσει γιατί κανείς πλέον δεν κατανοεί τίποτα, μούδιασα και εγώ όταν πληροφορήθηκα στο τηλέφωνο πως ο κυρ Αναστάσης ξαφνικά πέθανε. Το απλοϊκό και αγνό ανθρωπάκι της γειτονιάς μου, ο μάστορας μελισσοκόμος μας, δεν υπάρχει πιά. Χάθηκαν για πάντα τα υπέροχα μελίσσια του.

Και ξαφνικά, έκανα και εγώ μια απλοϊκή σκέψη, κατα τα πρότυπα της τίμιας και εργατικής τάξης που αντιπροσώπευε όλη του τη ζωή ο κυρ Αναστάσης. Και καλά ρε παιδιά, ακόμα κι άν όλα αυτά γίνουν κάποτε κατανοητά, ακόμα κι αν είναι αναγκαία, τώρα που χάθηκε ο κυρ Αναστάσης και τα μελίσσια του για πάντα, στον νέο και υπέροχο κόσμο της αυριανής Ελλάδας, ποιός ρε πούστη μου θα συνεχίσει να βγάζει τέλος πάντων καλό μέλι στο Αγρίνιο;

Τελειώνουν οι Παράδεισοι;

2011-07-27T09:13:00.015-04:00

Κάθε ελληνικό σοσιαλιστικό χαϊβάνι ονειρεύεται και μια κρατικη ουτοπία όπου όλοι είναι ευτυχισμένοι, o σεβασμός προς τον συνάνθρωπο χτυπάει ταβάνι, όλα είναι πληρωμένα, το κράτος παρέχει τά πάντα, ενώ ο κακός καπιταλισμός και η παγκοσμιοποίηση έχουν παραγκωνιστεί δια παντός. Για τη μεσογειακή και δυσλειτουργική Ελλάδα το τέλειο αυτο μοντέλο είναι το Σκανδιναβικό.

Είναι κατα τη γνώμη μου αλήθεια πως οι Σκανδιναβικές χώρες δημιούργησαν μια ιδιαίτερη σχολή σκέψης και συμπεριφοράς που μέσα απο τις δικές τους ιστορικές συνθήκες και δυναμικές δημιούργησαν ενα πραγματικό κοινωνικό θαύμα. Πίσω απο τη Σκανδιναβική επιτυχία κρύβεται μια θεμελιώδης και βασική φιλοσοφική αρχή, εκείνη της κοινωνικής συλλογικότητας. Κατα τη σκανδιναβική θεώρηση μια κοινωνία προοδεύει συλλογικά και όχι ατομικά. Αν μια κοινωνία δεν έχει αποδεχτεί βαθιά αυτή την παραδοχή, και επιμένει στην ατομική πρόοδο, πλουτισμό και επιτυχία, δεν μπορεί να μετατραπεί σε Σκανδιναβία.

Στη βάση της αρχής της συλλογικής προόδου, υπάρχει η ανάγκη της τιμιότητας. Δεν μπορεί μια κοινωνία να ασχολείται όλη μέρα με διαπλοκές, λοβιτούρες και φοροδιαφυγή και να αναμένει να προοδεύσει συλλογικά. Δεν μπορεί μια κοινωνία της οποίας η παραοικονομία φτάνει το 40% του ΑΕΠ της να επιθυμεί να έχει ενα καλό κοινωνικό σύστημα. Κάποιος πλούτος πρέπει να φορολογηθεί και να χρηματοδοτήσει όλες εκείνες τις υπέροχες κοινωνικές υπηρεσίες που ονειρευόμαστε. Στη Σκανδιναβία οι φορολογίες είναι αιματηρές σε όλα τα επίπεδα. Η δε τιμιότητα είναι εμφανέστατη σε όλες τις επαγγελματικές και προσωπικές σχέσεις.

Μέσα στο πάνθεον των κοινωνικών διαφοροποιήσεων, οι Σκανδιναβικές χώρες αποτελούν κατα τη γνώμη μου ενα είδος παραδείσου. Επιμένουν στο δικό τους μοντέλο, που για τον υπόλοιπο κόσμο είναι ακαταλαβίστικο και φιλοσοφικά ανεφάρμοστο. Θα μπορούσε λοιπόν ενα συμβάν, όπως αυτό του Νορβηγού ψυχάκια που σκότωσε 100 αθώους συμπολίτες του να ανατρέψει δια παντός, φιλοσοφικά και πρακτικά, το ξεχωριστό και απίθανο αυτό Σκανδιναβικό μοντέλο;

Δεν γνωρίζω τί αντοχές θα επιδείξουν στο μελλον οι Νορβηγοί, οι Σουηδοί, οι Δανοί και οι Φινλανδοί, και ούτε έχω την διάθεση να προσυπογράψω ιστορικές εξελίξεις που με υπερβαίνουν. Αλλά υποπτεύομαι πως ναί. Οι κοινωνίες αυτές έχουν μια μεγάλη ευαισθησία στην ισορροπία του "μοντέλου" τους. Αν το έγκλημα γινόνταν απο εναν ξένο, η αντίδραση θα ήταν μίσος. Αλλά το έγκλημα έγινε απο εναν Νορβηγό. Και αυτό είναι ακομα χειρότερο.

Προστρέχει η μνήμη μου σε ενα υπέροχο δείπνο που είχα κάποτε με ενα ζευγάρι Νορβηγών σε ενα εστιατόριο της Κοπενχάγης. Ηταν και οι δύο τους εξαιρετικά μορφωμένοι και ανοιχτόμυαλοι. Μου μίλησαν θυμάμαι για τον κλειστό χαρακτήρα των Σκανδιναβών. Που αποφεύγουν τις έντονες προσωπικές συγκρούσεις, και τις υπέρφίαλες συναισθηματικές εξάρσεις. Που βρίσκουν πάντα μια λύση συγκαταβατική, λύση άμεσης διαπραγμάτευσης, αμοιβαίων υποχωρήσεων και κάποιων συμβιβασμών. Με αυτή τη μέθοδο διατηρούν τις ισορροπίες τους.

Μου μίλησαν και για την Ελλάδα. Για τον ήλιο που είδαν και αντίκρυσαν στην Κώ, στη Νάξο και την Κρήτη. Για το κρυφό όνειρο του κάθε Σκανδιναβού να ζήσει σε μια ηλιόλουστη πατρίδα. Ο μεσογειακός νότος ήταν γι αυτούς ενα είδος εξωτικού παράδεισου. Και αφού η Νορβηγία δεν διέθετε αυτό τον εξωτισμό, τον επιζητούσαν σε ταξίδια και διακοπές.

Αλλά εκεί που η συζήτηση έγινε έντονη και μπήκαν απόλυτες κόκκινες γραμμές, ήταν στο θέμα της Ευρώπης. Σε καμμία περίπτωση, μου είπαν και οι δύο, η Νορβηγία δεν πρέπει να είναι μέρος της ΕΕ. Ούτε πολιτικά, ούτε κοινωνικά, ούτε οικονομικά, ούτε πολιτιστικά. Αν γίνει θα καταστραφεί, μου δήλωσαν κατηγορηματικά. Ο κόσμος δεν καταλαβαίνει φιλοσοφικά τη Νορβηγία, και ούτε η Νορβηγοί έχουν καμμία υποχρέωση να κατανοήσουν τους υπόλοπους. Οι Νορβηγοί δεν ψάχνουν για μοντέλα άλλων, μου δήλωσαν. Εχουν το δικό τους, και αυτό τους φτάνει και τους περισσεύει.

Είχα πάντα μια έντονη έφεση στον Αυτονομισμό. Μου άρεσαν εκείνοι που μέσα σε μια θάλασσα διαφορετικότητας επέμεναν στη ιδιαιτερότητά τους. Μου αρέσουν οι Γάλλοι του Κεμπέκ που επιμένουν γαλλικά μέσα σε μια θάλασσα απο αγγλοσάξωνες. Μου αρέσουν οι λευκοί της Αφρικής που αυτονομήθηκαν ευρωπαϊκά μέσα στη μαύρη ήπειρο. Το ξανάπα νομίζω και στο παρελθόν, μου αρέσουν ακόμα και οι χίππυδες που έκαναν κοινότητες σε εξωτικά νησιά. Μου αρέσουν και οι Νορβηγοί.

Δεν ξέρω αν τελειώνουν πλέον οι κοινωνικοί παράδεισοι του κόσμου, (αν και οι ενδείξεις είναι πάρα πολλές), αλλά όσο με αφορά, συνειδητά και προσωπικά, θα υποστηρίξω τους εντιμότατους Σκανδιναβούς όσο μπορώ. Για να μη χάσουν αυτό που συλλογικά δημιούργησαν. Ο κόσμος που ζούμε, στην πλειονότητά του, ακολουθεί πλέον το αγγλοσαξωνικό μοντέλο του ατομικισμού, της υπερκατανάλωσης και της προσωποποιημένης ευτυχίας. Δικαίωμά του. Δικαίωμα όμως και κάποιων να διαφέρουν. Και να αντιστέκονται.

--------------------
Δούλεψα κάποτε για δύο χρόνια στη Δανία. Η κοινωνία των Δανών ήταν για μένα μια ευχάριστη έκπληξη. Μια μέρα, ο πρόεδρος της εταιρίας έκανε μια αναφορά σε μια στατιστική του BBC για το θέμα της Ευτυχίας. Σύμφωνα με το BBC, οι ευτυχέστεροι άνθρωποι στον κόσμο ήταν οι Δανοί!! Μα είναι κατι τέτοιo δυνατόν, αναρωτήθηκαν όλοι. Οι Δανοί είναι γενικώς σοβαροί και ολίγον μελαγχολικοί τυπάδες. Για πάθος και εξάρσεις ούτε λόγος. Απο που έρχεται όλη αυτή η Ευτυχία; Η απάντηση ήταν στο ίδιο το άρθρο του BBC. Οι Δανοί ήταν οι ευτυχέστεροι άνθρωποι στον κόσμο για ενα απλό λόγο. Οι προσδοκίες τους στη ζωή ήταν οι χαμηλότερες όλων! Οταν δηλαδή είσαι στον απόλυτο πάτο των απαιτήσεων, ό,τι και νάχεις σε κάνει ευτυχέστατο.

Μέρες μοναξιάς

2011-07-17T23:55:00.002-04:00

Στις μακρινές πολιτείες του Νότου, υγρασία, απέραντα λιβάδια, ανεμοστρόβιλοι και μια ατέλειωτη απεραντοσύνη ενώνονται σε εναν απέραντο πνιγμό. Την καλοκαιρινή περίοδο, μέρος της γής φουντώνει άγρια και άναρχα φέρνοντας μαζί της και την φτερωτή μεξικανική ακρίδα. Αδύνατον να κοιμηθείς τα βράδια.

Απο το παράθυρο βλέπω το μικρό μπαράκι. Ξύλινο, σκοτεινό, με κάποια κόκκινα διαφημιστικά φώτα. Ανασπουμπώνομαι. Στην ηρεμία της νύχτας, ακούγεται ο μουσικός λυγμός μιας αργής και αυτοσχέδιας μουσικής. Η μουσική του νότου. Απο τα γενοφάσκια της. Η μόνη αμερικανική μουσική με αληθινούς στίχους που περιγράφουν ανθρώπινες ιστορίες. Παίρνω μια βαθιά ανάσα και ανοίγω την πόρτα. Χάνομαι στο σκοτεινό χώρο.

Σαν απο νουβέλα του Ουίλλιαμ Φώκνερ, οι φάτσες του μπάρ είναι κι αυτές φτωχικές και εικονικές καρικατούρες του ληθαργικού νότου. Κάθομαι στην άκρη του μπάρ. Ζεσταίνομαι και υποφέρω απο μοναξιά. Πνίγομαι. Η μοναξιά είναι αρρώστια ξέρετε. Για καιρό με συνοδεύει συντροφικά και μου δίνει έμπνευση και δημιουργικότητα. Απόψε όμως με τσακίζει. Κουρασμένος κατεβάζω μια κρύα μπύρα.

Η κοπέλα του μπάρ είναι μια όαση ομορφιάς ανάμεσα σε εναν πανάσχημο κόσμο. Εχει χρόνο για όλους. Για μια μικρή συζήτηση. Η μουσική μ' έφερε εδώ, της εκμυστηρεύομαι. Την άκουγα μέσα στην νύχτα απο το απέναντι ξενοδοχείο. Είναι μια πανέμορφη μουσική. Για να την καταλάβεις, πρέπει να μυρίσεις τη μοναξιά του Νότου. Να νοιώσεις πάνω σου την υγρασία και την πλήξη του τοπίου. Να αφουγκραστείς το απέραντο επαρχιακό τοπίο που σε καλεί σε ενα όνειρο φυγής. Αλήθεια, σκέφτηκα, τί ακριβώς κράτησε εδώ τους πρώτους έποικους που έκαναν αυτόν τον απέραντο βάλτο πατρίδα;

Είμαι απο την Ελλάδα, της απαντώ. Την έχετε ακουστά; Είναι μια μακρινή πατρίδα. Μα ναί, μου απαντάει εκείνη και μου δείχνει μια αφίσα της Ακρόπολης στον απέναντι τοίχο. Το μαγαζί ανήκει στον κύριο Σάκη. Μας μιλάει συχνά για την Ελλάδα. Για τα βουνά της και τις όμορφες θάλασσές της. Ελαφρά ζαλισμένος υποθέτω, αφήνω πρίν φύγω ενα σημείωμα στην κοπέλα για τον κύριο Σάκη. "Κύριε Σάκη θα χαρώ να σας γνωρίσω. Μένω στο απέναντι ξενοδοχείο. Μάκης."

Απέραντες μέρες μοναξιάς τούτο το καλοκαίρι. Η υγρασία επιστρέφει ανελέητα κάθε νύχτα. Κουρασμένος και με μια πνιγερή αίσθηση μοναξιάς, παρατηρώ ξανά το μπαράκι απο το παράθυρο του ξενοδοχείου. Η μουσική με επισκέπτεται και πάλι. Παίρνω μια βαθιά ανάσα και μπαίνω ξανά στο μικρό μπαράκι.

Πολλά απο τα παιδιά του σχολείου μου έχουν ήδη φύγει, μου λέει απόψε η κοπέλα. Για τις μεγάλες πόλεις, την όμορφη Καλιφόρνια, την ανατολική ακτή. Και όπου υπάρχουν δουλειές.Άλλά εγώ δεν μπορώ και δεν θέλω να φύγω, μου εκμυστηρεύεται. Αγαπώ αυτόν τον τόπο. Εδώ είναι όλες οι αναμνήσεις μου. Και αυτή η μουσική που σας αρέσει. Η μουσική ξέρετε, καθορίζει την πατρίδα.

Μια κρύα μπύρα για να περάσει η βραδιά. Η περιθωριακή μουσική συνεχίζει νωχελικά. Σε αυθυποβάλει. Μέσα στη σκοτεινιά του μπάρ, μια φιγούρα ξεγλυστρά και κάθεται δίπλα μου. Ο μεσήλικας κύριος με τις βαθιές ρυτίδες και τα επαρχιακά εργατικά ρούχα με κοιτάει για λίγο επίμονα. Κατόπιν μου κάνει νόημα να τον ακολουθήσω. Στο πίσω μέρος του μπάρ, μπαίνουμε σε ενα μικρό γραφειάκι. Μαζεύει μερικά πράγματα απο γύρω του, και κατόπιν μου απευθύνει τον λόγο.

"Ο κύριος Μάκης;" Και καθώς του απαντώ καταφατικά, προτείνοντας με το ένα του χέρι ενα cd και με το άλλο ενα μπουκάλι, μου δείχνει την καρέκλα του γραφείου του. "Παρακαλώ, καθήστε κύριε Μάκη. Εχω καλό κρασί και Μάρκο Βαμβακάρη..."

Booze City

2011-07-15T00:13:00.005-04:00

Η εταιρία ήταν γενναιόδωρη. Κάθε σάββατο βράδυ, μετά τη δουλειά, όλο το εργατικό προσωπικό μαζεύονταν στο απέναντι μπαράκι. Αντρες και γυναίκες. Τα παιδιά των Πωλήσεων πρωταγωνιστούσαν στην κρεπάλη. Ο Φίλιπ, που κάπνιζε αδιάκοπα και μιλούσε μια ακατάληπτη Λονδρέζικη γλώσσα γεμάτη ιδιωματισμούς και πολλές βρισιές, με πήρε υπο την προστασία του. Καθισμένοι στα ξύλινα τραπέζια ακούγοντας σκληρό λονδρέζικο ρόκ (μια απίθανα θυμωμένη μουσική), τα pints πηγαινοέρχονταν ασταμάτητα. Κάποια στιγμή, ουραγός στην υπερπροσπάθεια, αντίκρυσα μπροστά μου, άθικτα, τέσσερα ακόμα pints μπύρας. Ο Φίλιπ και το γκρούπ της εταιρίας χοροπηδούσε, κάπνιζε και χειρονομούσε. Come on man, what the fuck...

Oι ημισοβαρές κοπέλες του γραφείου άρχισαν να ξεσαλώνουν άγρια. Ρούχα άρχισαν να βγαίνουν, ζητωκραυγές και σεξουαλικά υπονοούμενα. Ο Φίλιπ που κάπνιζε αδιάκοπα, άρχισε τώρα να σβήνει τα τσιγάρα πάνω στη μοκέτα του μπάρ. Τα δικά μου άθικτα pints έγιναν τώρα πέντε. Στράφηκα στο μόνο άτομο που έβλεπα νορμάλ στο τραπέζι. Η Σαμπίνα, ολλανδέζα της Αγγλίας ήταν η μόνη που δεν έπινε. Μετά απο κάποια συζήτηση μαζί της, της πρότεινα να πάμε για Ινδικό φαγητό. Ετσι κι αλλιώς κανένας αλλος δεν είχε διάθεση για φαγητό. Ενα φτηνό μεθύσι μπύρας έψαχναν. Λονδίνο, σκυλάδικο Σαββάτο.

Το ινδικό φαγητό ήταν υπέροχο. Καλά που υπάρχουν και οι ξένοι στην Αγγλία σκέφτηκα. Τί θα έτρωγαν αλλιώς οι Αγγλοι; Τί είδος κουζίνας θα είχαν; Η παρέα με την Σαμπίνα επίσης υπέροχη. Επρεπε να αφήσουμε το γκρούπ, μου είπε. Ενας Θεός ξέρει τί θα βρούμε επιστρέφοντας.

Το πρώτο πράγμα που αντικρύσαμε επιστρέφοντας ήταν το φορτηγάκι της κινητής κάμερας CCTV, και την αστυνομία να ψάχνει σωματικά τον ημιθανή Φίλιπ ξαπλωμένο στο πεζοδρόμιο. Εμετοί, αίματα και κάτουρα κοσμούσαν το πεζοδρόμιο. Το γκρούπ της εταιρίας είχε προφανώς μεθύσει και είχε πλακωθεί στις γρήγορες με ενα άλλο γκρούπ. Σκισμένα ρούχα, σακάκια πεταμένα στα λασπόνερα, γραβάτες μιξιασμένες, μερικά μονά και έρημα παπούτσια. Μερικοί ήταν ακόμα μέσα, ενας ξαπλωμένος στο πάτωμα, ένας αλλος αγνοούνταν στην τουαλέτα απο ώρα, άλλοι έπιναν ακόμα και χαχάνιζαν ημίγυμνοι. Πάνω απο πέντε εργαζόμενοι της εταιρίας δεν φορούσαν πια πουκάμισα.

Δώδεκα και 15' μετα τα μεσάνυχτα, το τελευταίο τρένο απο το κεντρικό Λονδίνο. Ενας ολόκληρος στρατός ημιθανών λεχρίτων, με βρωμερά και τσαλακωμένα ρούχα, φτύνοντας, παραπατώντας και τρικλίζοντας κατεύφθαναν στο σταθμό του τρένου. Καθ' οδόν, άλλοι έπεφταν απο τη σούρα, άλλοι κατουρούσαν στο κενό για αποσυμφόρηση. Στο βαγόνι η ίδια σκηνή. Μια κοπέλα με χιλιοτραβηγμένα ρούχα άνοιγε που και που την μπλούζα της σε μια ομάδα νεαρών. Εκείνοι ούρλιαζαν και χασκογελούσαν. Ενας πιτσιρικάς σηκώθηκε και της έδειξε τα γεννητικά του όργανα. "Μην την αγγίζεις!" φώναξε ενας τρίτος. "Εχει σύφιλη". Με τις ιαχές των βαρβάρων, έφτασα τελικά τον σταθμό του Richmond.

Περπατώντας προς το ξενοδοχείο, πέρασα πάνω απο τρείς ημιθανείς νεαρούς. Θα τους μάζευε το booze bus, πληροφορήθηκα, το λεωφορειάκι του δήμου που βγαίνει για να μαζέψει τις απώλειες του σαββατοκύριακου. Μπαίνοντας ανακουφισμένος στο χώρο του ξενοδοχείου, πέφτω πάνω στον μπάρμαν. "Μήπως θέλετε μια ακόμα μπύρα;" - με ρώτησε. "Ξέρετε, ο νόμος άλλαξε και τώρα μπορείτε να πιείτε όσο μπορείτε μέσα στο ξενοδοχείο. Τέρμα η παραδοσιακή τυραννία των εντεκάμιση..."

Επίλογος

2011-05-31T10:46:00.015-04:00

Στερνή μέρα του Μάη σήμερα, και ενα ακόμα καλοκαίρι απλώνεται μπροστά μας. Απο τα πέρατα της γής, κάποιοι θα μας επισκεφτούν και πάλι, ασκεί ακόμα η πατρίδα μας μια τεράστια έλξη στη συνείδηση πολλών ανθρώπων, σαν ενα μέρος εξωτικού μεσογειασμού, θάλασσας και ήλιου, και μιας ανεμελιάς που όλοι επιζητούν. Εχει η ζωή στη Μεσόγειο μια μοναδική απλότητα και κοινωνικότητα που γίνεται αμέσως αντιληπτή απο τους ξένους. Αρκεί μια βόλτα στην αγορά για να σε κοινωνήσει, μια βουτιά στο νερό για να σε ζωντανέψει. Αρκεί και το Φώς της θαλασσοχώρας για να σε αναστήσει.

Στον μέχρι τώρα προσωπικό απολογισμό μεταξύ γνωστών και φίλων, οι φετινές απώλειες είναι δυστυχώς μεγάλες. Κάποιοι παλιοί νοικοκυραίοι πτώχευσαν, παλιά τζάκια που ξέρω εκποίησαν περιουσίες για να σωθούν απο τη χρεωκοπία, κάποιοι ψηλομύτηδες κόντυναν το τουπέ τους, παιδιά μετανάστευσαν απο ανάγκη, για δουλειά και αξιοπρέπεια. Η κρίση ήταν για μας Αποκάλυψη. Ηρθε ξαφνικά και μας σάρωσε. Είχαμε απλώσει πολύ τα πόδια μας, άνετοι και αναισθητοποιημένοι, επιδοτούμενοι και απαθείς προς κάθε τί το δημιουργικό, τεμπελιάσαμε αφήνοντας μια απύθμενη διαφθορά να μας αλωνίσει. Η ελληνική οικονομική πυραμίδα κατέρρευσε όταν ο δανεισμός ακρίβηνε και τα νούμερα δεν μπορούσαν πλέον να κρυφτούν. Ο πελατειακός κομματισμός δεν μπορούσε πλέον να συντηρηθεί οικονομικά και τα παραμάγαζα έκλεισαν. Εφυγαν έτσι σιγά σιγά και οι πελάτες.

Στην ελληνική Κλεπτοκρατία συμμετείχαν πολλοί πέραν των τριακοσίων. Χιλιάδες, πολλές χιλιάδες. Δεν έχει σημασία πόσοι, αυτό είναι αδύνατον να προσδιορισθεί. Οταν σου επιτίθεται ενα λεφούσι σφήκες κανείς δεν μετράει τις σφήκες. Τρέχει απλώς για να σωθεί. Ενα χρόνο μετά το Μνημόνιο, κανείς μας πια δεν μπορεί να λέει πως δεν ξέρει πιά το τραγικό μας μυστικό. Δεν υπάρχει σοβαρή επιχείρηση που να την κυβερνάνε Φωτόπουλοι, δεν υπάρχει σοβαρό σύστημα υγείας που οι συμμορίες υπερκοστολογούν τις γάζες, σοβαρό πανεπιστήμιο χωρίς πειθαρχία, δημόσιο σύστημα διοίκησης χωρίς μηχανογράφηση και δεοντολογία, σοβαρή πολιτική έξουσία που να λέει συνέχεια ψέματα. Απο αυτό το άρρωστο σύστημα πρέπει να αποφασίσουμε τί ακριβώς θα διατηρήσουμε.

Η ελευση της Τρόικας ως εξωγενής παράγοντας σόκ στο ελληνικό διεφθαρμένο σύστημα ήταν απολύτως λυτρωτική. Η Ευρώπη διέκοψε το όργιο της ελληνικής διαφθοράς, έσπασε ταμπού δεκαετιών, ανακαλύψαμε έτσι και τις ΔΕΚΟ, τον Βοσκόπουλο, τα επιδόματα "προέλευσης στην εργασία", τις πλασματικές υπερωρίες χιλιάδων κηφήνων. Είδαμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη. Είναι πλέον περιττό να διαμαρτυρόμαστε γιατί η Τρόικα απαιτεί πλήρη έλεγχο της ελληνικής πολιτικής και οικονομικής ζωής. Η μάλλον, τώρα είναι πια αργά. Η Ελλάδα μπαίνει πλέον υπο ξένη οικονομική διαχείριση. Ελπίζω να ξεμπλέξει χωρίς να ξεπουληθεί τελείως.

Μεχρι το 2015, η Ελλάδα καλείται να πληρώσει πάνω απο 200 δις ευρώ σε ληξιπρόθεσμες οφειλές, τόκους, ομόλογα και λειτουργικές δαπάνες ενός υπερτροφικού σοβιετικού κράτους. Μέχρι τότε, το συνολικό χρέος θα εκραγεί στα 500-600 δις ευρώ. Είναι αυτο το χρέος βιώσιμο; Δεν είμαι ικανός να κρίνω. Είναι όμως εντελώς αδιανόητο, τη στιγμή που οι πάντες σπάνε το κεφάλι τους να βρούνε μια λύση, εμείς να μαλακιζόμαστε με συνεχείς υπεκφυγές. Τους τελευταίους μήνες, ο πρωθυπουργός της χώρας και το υπουργικό του συμβούλιο έχουν κάνει πλήρη στάση εργασιών.

Ενα οικονομικό επιτελείο ανθρώπων του τραπεζικού συστήματος και των αγορών, με πείρα απο μάνατζμεντ (και όχι μόνον απο κομματικά ρουσφέτια) θα πρέπει επειγόντως να αναλάβει την διακυβέρνηση της κρίσης και να παραμείνει στην εξουσία ανεξαρτήτως πολιτικής εναλλαγής. Τρία υπουργεία (Οικονομικών, Ανάπτυξης και Εξωτερικών), που ασχολούνται με τα εθνικά δημοσιονομικά, την Ανάπτυξη της χώρας και τις στρατηγικές της συμμαχίες, θα πρέπει να ανεξαρτητοποιηθούν απο την πολιτική σκηνή της χώρας, με υπηρεσία ισόβια και διαρκή. Η χώρα χρειάζεται ενα καινούργιο Σύνταγμα για την καινούργια εποχή. Η Ελλάδα χρειάζεται ενα ιαπωνικό ΜΙΤΙ. Και σαρωτικές ριζικές αλλαγές σε όλα τα επίπεδα.

Τις δραματικές αυτές ώρες, και με την αύρα του καλοκαιριού να πλησιάζει, το μπλόγκ θα σας αφήσει στις δικές σας εκτιμήσεις και ενδοσκοπήσεις, και στις προσωπικές σας χαρές, μοναξιές και ευτυχίες. Δεν έχω πια τίποτα άλλο να σας προσφέρω, βρέθηκα εδώ τυχαία καί έμεινα γιατί με τίμησε μια υπέροχη παρέα. Σας ευχαριστώ όλους για την τιμή της συμμετοχής σας. Θα συνεχίσω να σας επισκέπτομαι. Η αγωνία για την όμορφη πατρίδα, η ψυχοσύνθεση του έλληνα ομογενή, και κάποιες προσωπικές σκέψεις, θα μείνουν στα μοναχικά μου πόστ.

Καλό σας καλοκαίρι.

Μissouri Death

2011-05-29T00:12:00.009-04:00

Μπήκα και βγήκα σώος και αβλαβής απο την πτήση στο Saint Louis, μια μέρα μετά την μεγάλη καταστροφή. Το ανθισμένο τοπίο ανακάτευε ακόμα λουλούδια, ερείπια και καπνούς. Μια εταιρία με πολιορκεί εδώ και καιρό να μετακομίσω στην περιοχή, μου πρόσφερε μάλιστα και μια πολύ καλή δουλειά. Με 200 χιλιάδες αγοράζεις ακόμα σπίτι με πισίνα, και ζείς μέσα σε ενα τοπίο ανέγγιχτο απ' τη φύση, μου είπαν στο τηλέφωνο. Με κόσμο χαμογελαστό, την παλιά Αμερική που χάθηκε. Κήπο, πισίνα και άλογα σ' ενα απέραντο λιβάδι. Δεν έδωσα υποσχέσεις, αλλα τους υποσχέθηκα ενα δοκιμαστικό ταξίδι. Μια μέρα πριν την αναχώρηση, η Φύση επισκέφτηκε το παρθένο τοπίο. Το φονικό tornedo άγγιξε την πόλη του Joplin για λίγα μονον λεπτά, έκανε μια "συρτή", και ισοπέδωσε το ενα τρίτο της πόλης.

Στο αεροδρόμιο, ο αντιπρόσωπος της εταιρίας ήταν ευγενικός και ψύχραιμος. "Ευχαριστώ που ήρθατε", μου είπε με χαμηλωμένη φωνή, συναισθανόμενος πως η καταστροφή της πολιτείας του έκανε τώρα τον γύρο του κόσμου. "Υποθέτω πως η προσφορά μας έχει τώρα σημαντικά επηρεαστεί απο την καταστροφή", είπε ψαρεύοντας μια αντίδραση. "Αντιθέτως", του απάντησα ειλικρινά, έχοντας ήδη προετοιμάσει την απάντηση. "Η καταστροφή δυνάμωσε το ενδιαφέρον μου για την περιοχή."

Το αεροπλάνο έκανε δύο ώρες βόλτα πάνω απο τον προορισμό του πριν τελικά προσεγγίσει τον αεροδιάδρομο. Ο ουρανός βαρύς. Κάποιες εστίες ήταν ακόμα ενεργές στη περιοχή. Μετά εναν δυνατό καφέ και τις αρχικές χαιρετούρες, η ομάδα μου πρόσφερε ό,τι είχαμε συμφωνήσει. Μόνον το χαρτί του εκτυπωτή έλλειπε, το εμπόριο είχε κάπως καθυστερήσει και έλειπαν μερικά είδη γραφείου. Την έλλειψη ζάχαρης δεν την κατάλαβα γιατί έπινα τον καφέ μου σκέτο. Υπογράψαμε κατόπιν ενα προσωρινό συμβόλαιο εργασίας.

Τίποτα δεν είναι αληθινό αν δεν το δείς απο κοντά, αν δεν το αγγίξεις. Κι ο ανθρώπινος πόνος παραμένει πόνος του άλλου αν δεν γίνει και αυτός δικός σου μέσα απο την απτή προσωπική εμπειρία. Με αληθινά σημεία αναφοράς, εικόνες, μυρωδιές κι αληθινούς ανθρώπους. Κανένα μέρος του κόσμου δεν είναι αληθινό αν δεν το περπατήσεις, καμμία έννοια δεν είναι αληθινή αν δεν την προσωποποιήσεις. Αληθινά γκρεμισμένα σπίτια, ουρές για φάρμακα και φαγητό. Και παιδιά χωρίς σπίτι. Η αληθινή ανάγκη έχει αληθινούς ανθρώπους που πρέπει να τους δείς απο κοντά. "Ξέρετε", πρόσθεσε διστακτικά ο αντιπρόσωπος, "Μετά τη λήξη του συμβολαίου, η προσφορά μας παραμένει ακομα ανοικτή."

Saint Louis, Missouri. Πρώτη μου φορά στην περιοχή. Ενα ακόμα ταξίδι μέσα στα τόσα άλλα. Μόνον οι βλάχοι της "βαθιάς Αμερικής" σε περιμένουν στο αεροδρόμιο, σε κερνάνε μπύρα και τσιγάρα. Παντού αλλού αυτά απαγορεύονται. Και όπως παντού, αναπάντεχα, πήρα και απο εδώ κάτι να θυμάμαι. Μια ακόμα ανθρώπινη αλλα αληθινή αγωνία.

Εμεινα τρείς μέρες. Για τις επόμενες μερικές εβδομαδες θα εργάζομαι απο το σπίτι μου. Θα τους ακούω, θα μιλάμε τηλεφωνικά, θα επικοινωνούμε ηλεκτρονικά. Θα τους επισκεφτώ άλλες δυό φορές. Στον δρόμο της επιστροφής σκεφτόμουνα πραγματικά την πρόταση. Τους κήπους της απέραντης Αμερικής, τα άλογα, το τοπίο με τους καπνούς. Η σκοτεινή πόλη μου άρεσε. Είμαι και εγώ ενας μοναχικός ταξιδιώτης. Απ' αυτά τα σουλάτσα του κόσμου έμαθα τελικα πολλά. Ισως περισσότερα απ' όσα θα ήθελα. Εφυγα ομολογώ συγκινημένος...

Deadly tornadoes strike again

Severe weather continues in central US

To τελευταίο οχυρό

2011-05-20T09:16:00.026-04:00

Ό μοναδικός κρίκος που συγκρατεί ακόμα το διεφθαρμένο κλεπτοκρατικό μας σύστημα είναι το πατροπαράδοτο "βόλεμα των ημετέρων", με τους στρατούς των δημοσίων υπαλλήλων να φιγουράρουν σαν προσωποποιημένες καρικατούρες ενός συστήματος πάνω στο οποίο χτίστηκαν τα όνειρα και οι φιλοδοξίες εκατομμυρίων ελλήνων, μιας ολόκληρης κοινωνίας που σχεδιάστηκε ιδεολογικά και πρακτικά να είναι υποτελής στους πολιτικούς που πουλούσαν την εργασία απο τα πολιτικά γραφεία.

Αυτός ήταν ο μόνος σκοπός της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας τα τελευταία 30 χρόνια. Ούτε η οργάνωση, ούτε η διοίκηση, ούτε η ανάπτυξη αυτού του τόπου, αλλα η αισχρή πελατειακή σχέση. Εσύ με ψηφίζεις και εγώ σε βολεύω σε μια δουλειά. Εσύ συνεχίζεις να με ψηφίζεις και εγώ σε προστατεύω με τους Φωτόπουλους.

Μόλις ο Γιώργος ανακοίνωσε 150 χιλιάδες απολύσεις μέχρι το 2015, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ άρχισαν να έχουν σπασμούς. Η ΝΔ τρομοκρατήθηκε, δήλωσε αμέσως κατά των απολύσεων και για να κρατήσει το μαντρί εφηύρε το νέο δόγμα (δεν θυμάμαι τον ακριβή του όρο), οπου όλοι οι απολυμένοι δημόσιοι υπάλληλοι θα κάθονται αραχτοί στο σπίτι τους, θα πληρώνονται απο τους φόρους του μαλάκα που δουλεύει στον ιδιωτικό τομέα, και θα έχει μονιμότητα αραχτού μέχρι να "μεταταχθεί". Αλλά και οι Πασόκοι τρομοκρατήθηκαν γιατί το πράσινο μαντρί είναι μεγαλύτερο και πιο βαθύ. Οχι, είπαν, δεν εννοούσε απολύσεις ο ποιητής Γιώργος. Μετατάξεις εννοούσε μέσω...ΑΣΕΠ. Ούτε του ζήτησε κάτι τέτοιο η Τρόικα. Προς θεού. Μόνοι τους σκεφτήκανε οι πασόκοι να μειώσουν το Κράτος. Γιατί αγαπάνε την Ελλάδα. Και κανένας βέβαια δεν θα απολυθεί αληθινά. Ναί, θα φύγουν 150 χιλιάδες. Αλλά μέ εθελοντισμό, συνταξιοδοτήσεις και εθελούσιες.

Το μόνιμο δημοσιουπαλληλίκι είναι το τελευταίο οχυρο του σαθρού ελληνικού συστήματος. Ολη η Ελλάδα είναι οργανωμένη γύρω απο κάποιο δίκτυο προσωπικών σχέσεων και πελατειακής πολιτικής εξάρτησης. Αν αλωθεί αυτό, η Ελλάδα θα καταρρεύσει. Η κατάργηση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων και οι μαζικές απολύσεις είναι κατα τη γνώμη μου το σημείο πέραν οποίου η Ελλάδα θα βιώσει μια αληθινή Επανάσταση. Η κόκκινη γραμμή πέραν της οποίας ο πολιτικός κόσμος αυτοκαταργείται, διαλύεται και σαπίζει. Είναι μια επανάσταση που θα είναι βίαιη (όπως όλες οι επαναστάσεις), και θα αλλάξει (ή θα καταστρέψει την Ελλάδα). Μια επανάσταση που ζητάει μεγάλο μέρος του λαού μας (33%).

Η χώρα μας βίωσε πολλές επαναστάσεις, δύο απο τις οποίες είναι ακόμα νωπές στο συλλογικό μας υποσυνείδητό. Την απριλιανή Χούντα, και το μαρξιστικό αντάρτικο του ΚΚΕ που κατέληξε στον εμφύλιο. Τούτη όμως η Επανάσταση θα οφείλεται σε ενα εξωθεσμικό σόκ. Την ωμή απαίτηση της Τρόικας για βίαιη μείωση του δημόσιου τομέα, και τη σφαγή των δημοσίων υπαλλήλων. Η Τρόικα γνωρίζει πως οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι "πελάτες" της πολιτικής και πως το κεντρικό πρόβλημα της χώρας είναι η διαφθορά της προσωπικής και πελατειακής σχέσης. Επιτέλους το κατάλαβαν. Γι αυτο ζήτησαν "συναίνεση". Για να τρομοκρατήσουν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, και να διαλύσουν εξωθεσμικά ενα διεφθαρμένο σύστημα. Μέχρι στιγμής ΠΑΣΟΚ και ΝΔ αντιστέκονται. Ο καθένας να σώσει το μαντρί του. Το τελευταίο οχυρό βρίσκεται υπο πολιορκία. Οπλο του τα μισόλογα και οι υπεκφυγές. Μόλις το τελευταίο οχυρό αλωθεί, η Ελλάδα θα αλλάξει. Με μαχαίρι και τσεκούρι. Ετοιμαστείτε.

* Η κάρτα του πόστ απο την εκπομπή του Σκαί, Ενας Χρόνος Μετά

Χαρά και Εργασία

2011-05-19T01:42:00.020-04:00

Τέρμα η Επανίδρυση. Τώρα Τροικανή Επανεκίνηση με δημιουργικό σόκ. Τέρμα και οι πολύωροι καφέδες, τα αντιπαραγωγικά χαβαλεδιάσματα, οι διακοπές, τα ρηγανάτα σπληνάντερα, το λάγνο ερωτικό καμάκι των νοτίων που κυνηγάει γερμανικό κρέας. Τέρμα και τα ακατανόητα ζειμπέκικα της ανατολής. Μόνον εμβατήρια. Και προτεσταντική ηθική. Σύνταξη λίγες μέρες πριν το τελικό οριζόντιο τάβλιασμα και την ένδοξη κατάβαση στα κυπαρίσσια.

Χαρά λοιπόν και εργασία, και αφήστε και μερικά αδιάβαστα βιβλία για τα γεράματα. Διότι μόνον τον Πελοποννησιακό Πόλεμο του Θουκυδίδη να διαβάσεις, πάει ενας χρόνος στο νερό. Και όταν τελειώσεις, πλακώνεσαι σε Ηρόδοτο, Πολύβιο και Ξενοφώντα και με μια λιτή ντοματοσαλάτα βγήκε η δεκαετία άνετα. Μετά πλακώνεσαι στα θεατρικά. Τελείωσες την Ιφιγένεια εν Αυλίδι; Κανένα πρόβλημα. Τσάκο την εν Ταύροις. Και πάει λέγοντας. Xώρια αμα μπλέξεις με Αριστοτέλη και τέτοια ζόρικα διαβάσματα. Αποκλείεται να τα προλάβεις όλα. Περνάς όμως δημιουργικά και πνευματικά, φτηνά, ηθικά και παραγωγικά. Χαρά και Εργασία ubber alles.

Ζούμε ενα τέλος εποχής. Ο,τι και να ξημερώνει έχουμε πολλά για να πιαστούμε. Μουσική, λογοτεχνία, φίλους, ήλιο, θάλασσα. Και χιούμορ. Ευχαριστώ τον φίλο Μηθυμναίο για τις γελοιογραφίες. Νάστε καλά.

Και τα κουκιά μπαγλάμ

2011-05-17T19:08:00.009-04:00

Και τώρα, μετά την παρέμβαση, έρχεται και το στρατιωτικό ντού που μελετάγαμε. Οι ευρωπαίοι έδιωξαν τον Παπακωνσταντίνου απο το Εurogroup, κάνοντας κουρέλι το "μεσοπρόθεσμο" με τα μέτρα που παρουσίασε. Οι προειδοποιήσεις αποτελούν πλέον παρελθόν.

Η Τρόικα θα ξηλώσει την Ελλάδα, θα διαλύσει τα πάντα. Το σάπιο πελατειακό της σύστημα, τα διαπλεκόμενα πολιτικά της κομματα, την ελληνική λαική κλεπτοκρατία. Οι πάντες τελούν υπο πανικό. Το ΠΑΣΟΚ είναι σε κώμα και έχει κάνει στάση εργασιών, η ΝΔ τρέμει μήπως αναλάβει την εξουσία. Και η Τρόικα απαιτεί τώρα πολιτική συναίνεση, εγγυήσεις για κάθε δάνειο, αποκρατικοποιήσεις πάνω απο 50 δις μέσω ειδικής ομάδας εμπειρογνωμόνων, μαζικό ξήλωμα του δημοσίου, σφαγές δημοσίων υπαλλήλων, κατάργηση των μετατάξεων, και νέο Μνημόνιο.

Μέχρι τα μέσα Ιουλίου θα πρέπει να τους πούμε τί θέλουμε και τι σκοπεύουμε να κάνουμε, και εκείνοι θα αποφασίσουνε τι μπορούν να κάνουν. Η διαπραγματευτική θέση της Ελλάδας είναι ανύπαρκτη. Η Ελλάδα είναι πλέον το ανάλογο μιας προβληματικής εταιρίας που εξαγοράζεται και εξυγιάνεται. Ο Σαμαράς τα μασάει πολιτικά για να βρεί διέξοδο να υπογράψει το νέο Μνημόνιο. Πολλοί μιλούν για εκλογές. Αλλοι για την αφορμή ενός νέου εμφυλίου. Μου είναι αδιάφορο. Είτε εκλογές είτε εμφύλιος, είναι και τα δύο καθαρτικά. Η Ελλάδα θα εφαρμόσει ό,τι λένε οι ξένοι. Αλλα θα πρέπει πρώτα να διαλυθεί εντελώς για να μπορέσει να αναγεννηθεί. Είναι ώρα εθνικής επιστράτευσης. Η λαίλαπα θα σαρώσει ταμπού μιας 30ετίας.

Ο κύβος ερρίφθη.

------------------------------------
Στον αντιμνημονιακό και αντιευρωπαικό παροξυσμό που επικρατεί στη χώρα μας, καθώς και στο συναισθηματικό επιχείρημα πως η Ελλάδα βρίσκεται "υπο ξένη κατοχή", θα αντιτάξω την προσωπική μου αντίληψη που συμφωνεί με τον συμπαθή κατα μένα κ. Φλωρίδη, πως απεναντίας, η Ελλάδα τελεί υπο "εσωτερική κατοχή παρασίτων, συντεχνιών και ανικάνων". Αν αποτινάξουμε αυτούς και επανιδρύσουμε το πολιτικό μας σύστημα μακριά απο κρατικοκεντρικες και λαικίστικες πολιτικές, θα βρούμε λύσεις σε όλα τα υπόλοιπα.

Τοπίο συντριβής

2011-05-14T13:43:00.004-04:00

Η υπο πλήρη διάλυση χώρα έδωσε ακόμα μια τραγική παράσταση. Το μικρό και απειροελάχιστο παραγωγικό της αίμα χύθηκε ξανά στα πεζοδρόμια σε άσκοπα συλλαλητήρια και απεργίες. Κατανάλωση ψυχής. Δικαίως απορεί κανείς γιατί επανήλθαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι στις δουλειές τους. Οι πιο πολλοί είχαν ήδη φύγει απο την Μεγάλη Τρίτη και επέστρεψαν μετά την Πρωτομαγιά. Επέστρεψαν μόνον και μόνον για να απεργήσουν.

Πάνω που σκότωναν τον φουκαρά Ηπείρου και Γ' Σεπτεμβρίου, πάνω που σφάζανε τον Μπαγκλαντεσιανό για αντίποινα, και εκεί που οι μπάτσοι ξεσάλωναν λίγο παραπάνω στους διαδηλωτές, ο Παπουτσής την έκανε Βρυξέλλες, ο Γιώργος Οσλο, οι υπουργοί στις βίλες τους, τα κανάλια ανακάλυψαν πόσο "ενδιαφέρον" είναι πράγματι ο Αντωνάκης με το "Λεφτά υπάρχουν ΙΙ", και οι έλληνες αμολύθηκαν για να σφαχτούν στο δρόμο. Οι μόνοι που δούλεψαν τις τελευταίες μέρες ήταν κάτι τύποι που ήρθαν απο το εξωτερικό. Οι περίφημοι "υπαλληλίσκοι".

Ουδείς φίλοι μου εκτός Ελλάδος ενδιαφέρεται αν οι Χρυσαυγίτες βάραγαν τον πακιστανό φουκαρά ψέλνοντας "Χριστός Ανέστη", αν οι αναρχικοί ύψωσαν την αναρχική σημαία στα Προπύλαια, αν οι αστυνομικοί βάραγαν τον διαδηλωτή με τους πυροσβεστήρες, αν ο Παπουτσής θα τους επανιδρύσει, και αν οι αντιεξουσιαστές κατέφεραν θανάσιμο πλήγμα κατά της πλουτοκρατίας και του καπιταλισμού καίγοντας σχεδόν ζωντανούς τρείς ακόμα βιοπαλαιστές στα Εξάρχεια.

Είναι πασιφανές πως γίνεται πλέον ερήμην μας η ύστατη προσπάθεια να μας σώσουν με κάποιο νέο Μνημόνιο, και πως πολύ σύντομα θα μας αναδιαρθρώσουν, επιμηκύνουν, χρεωκοπήσουν ή εν ανάγκη θα μας εγκαταλείψουν στη θλιβερή μας μοίρα. Δεν υπάρχει απολύτως καμμία περίπτωση η ελληνικη κλεπτοκρατία να κάνει διαρθρωτικές αλλαγές και να δημιουργήσει ανάπτυξη. Δεν υπάρχουν κάν συνομιλητές με τους οποίους η Τρόικα θα μπορούσε να μιλήσει. Η ηγεσία απουσιάζει και ο λαός απεργεί και σκοτώνεται στους δρόμους.

Ενα θλιβερό τοπίο συντριβής.

Κάγκελα παντού

2011-05-11T00:23:00.008-04:00

--**Το βίντεο περιέχει μερικές μακάβριες σκηνές**--

Πρίν χρόνια, η ζωή μέ έφερε να είμαι κάτοικος Βενεζουέλας, ζώντας στο ιστορικό κέντρο της πόλης του Καράκας, μερικά τετράγωνα απο το σπίτι του Σιμόν Μπολιβάρ. Ενα βράδι, οι φρουροί που φρουρούσαν το πάρκινγκ της εκεί πολυκατοικίας, σκότωσαν δύο παιδιά που επιχείρησαν να κλέψουν ενα μεταχειρισμένο αυτοκίνητο. Είχα κατεβεί θυμάμαι στον τόπο του εκγλήματος καθώς η αστυνομία έβαζε σε σακούλες τα διάτρητα σώματα των δύο νέων. Εκεί έμαθα πως οι φρουροί του πάρκινγκ πληρωνόνταν απο τα κοινόχρηστα! Δεν ήξερα επίσης πως οπλοφορούσαν.

Είχα μείνει έκθαμβος με την αντιμετώπιση του εγκλήματος απο τους ανθρώπους της πολυκατοικίας, τα αυτοκίνητα των οποίων ήταν παρκαρισμένα στο ίδιο πάρκινγκ μαζί με το δικό μου. Οχι, δεν θα ήθελα να πεθάνει κάποιος που θα μου έκλεβε το αυτοκίνητο. Δεν αισθανόμουν άνετα να ξέρω πως πλήρωνα φρουρούς που ήταν οπλισμένοι μέχρι τα δοντια και αποφασισμένοι να σκοτώσουν για να μου σώσουν το μεταχειρισμένο μου σαραβαλάκι. Αισθάνθηκα τότε πολύ άσχημα.

H κοινωνική μου τάξη, οι άνθρωποι με τους οποίους ζούσα και μοίραζα τη ζωή μου, μου επέβαλαν μερικές πρωτόγνωρες για μένα συνθήκες. Εν αρχή, τά κάγκελα. Κάγκελα στις πόρτες, κάγκελα σε κάθε παράθυρο, κάγκελα στο πάρκινγκ. Κάγκελα παντού. Οι ευχάριστοι άνθρωποι τους οποίους αγαπούσα, άρχισαν να ασκούν πάνω μου μια αόρατη αλλα αδιάκοπη ιδεολογική προπαγάνδα ενός ιδιότυπου ρατσισμού, μιας αλλόκοτης και πολύ βαθιάς κοινωνικής διαίρεσης. Επρεπε να προστατευτώ. Η ρητορική τους δεν ήταν πιεστική, αλλα βαθιά συναισθηματική. Χωρίς πιέσεις, κάθε τους προτροπή συνοδευόνταν απο παραδείγματα μέσα απο την ίδια τη ζωή. Οι "απέναντι" είχαν αυξηθεί επικίνδυνα. Μέσα σε λίγους μήνες ένοιωσα πως είχα κάπως εξοικοιωθεί με την ιδέα της βίας και του μίσους των κοινωνικών τάξεων. Αισθάνθηκα τότε ακόμα πιο άσχημα.

Εφυγα πριν αναλάβει ο Τσάβες. Οι "απέναντι" έγιναν κυβέρνηση. Θα μπορούσα να απαριθμήσω πολλά θετικά, αλλά το γεγονός είναι πως η χώρα πέρασε απο μια ολιγαρχική και αριστοκρατούμενη κοινωνία, σε ενα είδος λαικής εξουσίας όπου εκατομμύρια αμόρφωτοι άνθρωποι απέκτησαν ξαφνικά εξουσία και έγιναν ενα είδος κοινωνικής υπερδύναμης. Η Βενεζουέλα δεν άλλαξε όμως, και παρότι φαινομενικά πήγε πρός το καλύτερο, ποτέ της δεν ξεπέταξε απο πάνω της εκείνο το ιδιότυπο ανθρωπολογικό μίσος που θυμάμαι, και τα τεράστια οικονομικά και κοινωνικά της προβλήματα.

Εμείς και "οι απέναντι". Το έγκλημα τερατοποιήθηκε, ξεχύθηκε στις γειτονιές, εθνικοποιήθηκε. Και όλα γύρω του προσαρμόστηκαν στις διαστάσεις και δυναμικές της βίας. Πολλοί φίλοι έφυγαν για άλλα μέρη. Η περιοχή είχε πλέον λεηλατηθεί, τα αυτοκίνητα είχαν κλαπεί όλα. Και οι κλέφτες είχαν σκοτώσει και τους φρουρούς του πάρκινγκ.

Το σκηνικό που περιγράφω αισθάνομαι να μεταφέρεται τώρα σιγά σιγά στην Ελλάδα της πλατείας Βικτωρίας. Απο το Αθηναικό κέντρο θα ξεχυθεί στην επαρχία, θα κατακλύσει όλη την Ελλάδα. Αν δεν κάνουμε κάτι σε επίπεδο πολιτείας, πόλης, και κυρίως γειτονιάς, θα αφανιστούμε πολιτιστικά και πρακτικά. Οι "απέναντι" μας είναι εντελώς άγνωστοι. Πολιτιστικά δεν είναι κάν έλληνες, δεν μοιραζόμαστε τίποτα. Αν οι έλληνες σκοτώσουν κάποιους λαθρομετανάστες για να προστατευθούν, συναισθηματικά θα αισθανθούμε όλοι μας άσχημα. Είναι φυσικό.

Και για να μην αισθανθούμε άσχημα, σιγά σιγά θα χτίσουμε κάγκελα παντού, και σταδιακά θα βάλουμε την προστασία μας στα κοινόχρηστα. Για λίγο, ίσως να αισθανθούμε καλύτερα. Μέχρι που οι "απέναντι" μας υπερφαλαγγίσουν. Και τότε θά μας λυπηθεί και ο Θεός ο ίδιος...

---------------------------------------------
Μόνον πέρσι, οι θάνατοι στη Βενεζουέλα ξεπέρασαν τις 16 χιλιάδες. Τα περισσότερα εγκλήματα οφείλονται σε μικροκλοπές και ασήμαντα μικροπεριστατικά. Περισσότερο ρόλο στη βία παίζει το στοιχείο του μίσους μεταξύ των ομάδων. Αυτό χτίστηκε σιγά σιγά με τα χρόνια.

Εύγε Παναιτωλικάρα!!

2011-05-08T14:51:00.040-04:00

Θα παραβώ σήμερα μια αρχή που έθεσα για τον εαυτό μου όταν άρχισα να γράφω σ' αυτό το μπλόγκ. Να αφήσω τη γενέθλια γή εκτός ιντερνετικού σχολιασμού. Μέρος μιας μεγαλύτερης πατρίδας, με τα δικά της τραγικά και σημαδιακά προβλήματα, η γενέτειρα ήταν και παραμένει για μένα ενα συναισθηματικό σημείο αναφοράς, τον σχολιασμό της οποίας προτιμώ να την αφήσω στους φίλους της πατρίδας. Αλλά σήμερα, δικαιούνται και οι συντοπίτες μου μια μεγάλη χαρά, μια στιγμή ανάτασης και δικαίωσης, ενα διάλειμμα απο την απαισιόδοξη και θλιβερή επικαιρότητα. Που μοιράζομαι μαζί τους. Η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα της πόλης, η Παναιτωλικάρα μας, ανεβαίνει πλέον και επίσημα στην Α' Εθνική!

Ο φίλος Κώστας Σαμψών, μέγας κομπιουτεράς της γενέτειρας, έμπειρος αεραθλητής (υπερελαφριά αεροπορία και αλεξιπτωτισμός πλαγιάς), και συνθέτης ηλεκτρονικής μουσικής, ενας άξιος και σοβαρός άνθρωπος που με τιμάει με τη φιλία του, μαζί με άλλα παιδιά της πόλης, έφτιαξε το χαρούμενο βίντεο και τον ύμνο για την ομάδα που παραθέτω στο πόστ. Στη γενική ατμόσφαιρα της μεθυσμένης απο χαρά πόλης, όλοι οι ντόπιοι πρόσφεραν κάτι. Οι φίλαθλοι μια χαρούμενη και πολιτισμένη ατμόσφαιρα. Οι κοπέλες χορεύτριες ενα τόνο φιέστας. Οι παίχτες έβαλαν τα γκόλ. Και ο Κώστας τη μουσική.

O Παναιτωλικός είναι ενας παλιός σύλλογος της πόλης, που για πολλά χρόνια είχε κάποια σταθερή παρουσία στη Β' Εθνική. Πρίν 30 περίπου χρόνια, ανέβηκε για πρώτη φορά στην Α' ΕΘνική, και κατόπιν υποβιβάστηκε. Ειναι μια σημαδιακή νεανική ανάμνηση που την έζησα απο τις αλάνες τις γειτονιάς μου, πηδώντας (όπως όριζε και η ηλικία μου) διάφορες μάντρες για να δώ τους δωρεάν αγώνες. Είχαν γίνει τότε πολλές φασαρίες στην πόλη μας, και σε εναν συγκεκριμένο αγώνα (με τον ΠΑΟΚ) νομίζω, ενας διαιτητής μας πούλησε ακυρώνοντας το ενα γκόλ μετά το άλλο, και δίνοντας τελικά τον αγώνα στον ΠΑΟΚ με πέναλτυ λίγο πρίν τη λήξη του αγώνα. Δεν θυμάμαι τη βαθμολογική σημασία εκείνου του αγώνα, θυμάμαι όμως τους φιλάθλους να σπάνε τα κυκλιδώματα, και να ορμούν στον διαιτητή.

Ο δυστυχής διαιτητής (Ράμμος ήταν το όνομά του), ήταν ενας τύπος που όπως αποκαλύφτηκε αργότερα ήταν πνιγμένος στη λοβιτούρα. Είχε πουλήσει καί άλλους αγώνες, και ήταν επίσης και συνδικαλιστής κάποιου εργατικού συνδικάτου στην Πάτρα. Απο τον αγώνα εκείνον με τον Παναιτωλικό έφυγε περιέργως ζωντανός, αλλά όπως φημολογήθηκε, με ενα αυτί λιγότερο. Είχαν πέσει τόσοι πολλοί πάνω του να τον βαρέσουν, που μόνον ο αποκάτω μπορούσε να κάνει κάτι. Και του ξεκόλλησε το αυτί με τα δόντια!

Τον διαπλεκόμενο συνδικαλισταρά διαιτητή και εργατοπατέρα ανέλαβαν κατόπιν οι Πατρινοί εργάτες (τους οποίους εκπροσωπούσε),οι οποίοι τον μαγνητοφώνησαν να πουλάει απεργοσπαστιλίκι σε υπόγειες συνομιλίες με τη διοίκηση πάνω σε εργασιακά θέματα, και αφού έβαλαν την κασέτα να παίζει στον αέρα, έκαναν γιουρούσι για να τον τελειώσουν. Ο τιτανοτεράστιος εργατοπατέρας γλύτωσε για δεύτερη φορά απο σίγουρο θάνατο, και νομίζω έκτοτε παραιτήθηκε. Στάθηκε τυχερό το παλληκάρι.

Ο Πανατωλικός στη συνέχεια υποβιβάστηκε και παρέμεινε για χρόνια σε μια παρακμιακή πορεία, βαθιά στην Γ' Εθνική. Το γήπεδό του ήταν μια ξερή αλάνα, έτσι την θυμάμαι απο παιδί, ενα κλασσικό επαρχιακό γήπεδο. Μακριά απο την ποδοσφαιρική δόξα της Αθήνας. Η γειτονική μας κραταιά Παναχαϊκή (της Πάτρας), κατέληξε ακόμα χειρότερα.

Μέχρι που πριν λίγα χρόνια, η ομάδα αγοράστηκε απο κάποιον ομογενή μας απο τη Σουηδία, οι οποίος αναβάθμισε γήπεδο και ελπίδες με σκληρή δουλειά και προσωπικό ρίσκο. Η ξερή αλάνα έγινε ενα υπερσύγχρονο στάδιο με νέες κερκίδες, υποστυλώσεις, αποδυτήρια και χλοοτάπητα. Οι πλατεία γύρω απο το στάδιο αναβαθμίστηκε και εκείνη αισθητικά, άνοιξαν μαγαζιά που πουλούσαν φανέλες και άλλα δώρα για την ομάδα, οργανώθηκαν εισιτήρια διαρκείας, ομάδες φιλάθλων, επιλέχθησαν προπονητές και παίχτες.

Η νέα διοίκηση της ομάδας κατανόησε πως το ποδόσφαιρο είναι συνάμα ψυχαγωγία αλλά και επιχείρηση, και πως η ομάδα έπρεπε να διοικηθεί σωστά, εμφυσώντας μια αγάπη στους ντόπιους φίλαθλους, αλλά προσφέροντας και κάτι το καλό στην τοπική κοινωνία. Ακολούθησε έτσι το χτίσιμο μιας άλλης υπέροχης αθλητικής εγκατάστασης, με πισίνες και στάδια, αλλά και χώρους μουσικών συναυλιών τα έσοδα των οποίων πήγαιναν στην ομάδα (το Emileon Sports Center). Ο κόσμος της γενέτειρας ανταποκρίθηκε αυθόρμητα στην ποιοτική αναβάθμιση της ομάδας και στην τίμια και καθαρή διοίκηση. Και έτσι ξεκίνησε ξανά η ανοδική πορεία. Και έτσι σήμερα, μετά απο 30 χρόνια, ο Παναιτωλικός επανέρχεται στην Α' Εθνική. Οταν μιά διοίκηση είναι σωστή και τίμια, ο κόσμος υποστηρίζει με ενθουσιασμό.

Πολύ θα ήθeλα να συγχαρώ την διοίκηση του Παναιτωλικού, και ειδικά τον κ. Κωστούλα (αν δεν κάνω λάθος το όνομά του), που μέσα στο αχανές και θολό τοπίο του ελληνικού ποδοσφαίρου ξεχώρισε με το ήθος του και αναβάθμισε ποιοτικά την γενέτειρα. Είναι ενα παράδειγμα προς μίμηση. Και να συγχαρώ και όλους τους παίχτες που έφεραν τη νίκη, τους συντοπίτες μου για την υποστήριξη της ομάδας, τον φίλο Κώστα για την μουσική συνεισφορά του. Τη γενέτειρα την αγαπώ και την υποστηρίζω. Και σήμερα συμμετέχω στη χαρά της.

Θα είναι για όλους μας ενα μεγαλο τέστ. Οι χουλιγκανισμοί έχουν κρατηθεί μακριά απο τη γενέτειρα, αλλά το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα νοσεί σε όλα τα επίπεδα, και τώρα η Παναιτωλικάρα μας θα αντιμετωπίσει τα Αθηναϊκά θηρία με τους παλαβωμένους φιλάθλους και τους ημίτρελους χούλιγκανς. Εύχομαι καλή πορεία στην Α' ΕΘνική, και προσκαλώ την αστυνομία και τον λαό του Αγρινίου να προστατεύσει το ποδόσφαιρο, την ομάδα μας και την ίδια μας την πόλη απο τους βάρβαρους που πιθανώς να μας επισκεφτούν. Για να μείνει η χάρα μαζί μας για πολύ καιρό, και να παραμείνει το ποδόσφαιρο η ωραία ανάμνηση της νιότης.

Ευρωπαική επέμβαση

2011-05-07T11:19:00.014-04:00

Ηρθε η ώρα της ευρωπαϊκής επέμβασης. Η μυστική συνάντηση του Λουξεμβούργου δεν είναι απαραίτητα κακή για την Ελλάδα, και ισοδυναμεί ίσως ιστορικά με την συνάντηση του Λονδίνου που είχαν οι ευρωπαικές δυνάμεις πριν τη Ναυμαχία του Ναυαρίνου. Οι ευρωπαίοι καλούνται να αποφασίσουν για το ελληνικό πρόβλημα.

Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς την αντζέντα της συνάντησης. Ηταν συνάντηση τύπου brainstorming, με σκοπό να καθοριστεί ενα σχέδιο δράσης για το μέλλον. Είναι μέρος της "σεναριολογίας" που όλοι οι ενδιαφερόμενοι έχουν υποχρέωση να εκτιμήσουν, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας. Η μυστική συνάντηση είχε και έχει μια λογική. Προσεκλήθησαν οι αντιπρόσωποι των πιστωτών, οι κύριες δυνάμεις που αποφασίζουν το μέλλον της Ευρώπης, και οι προβληματικοί ενδιαφερόμενοι. Υπάρχει η ευρωζώνη, υπάρχουν τα χρέη, υπάρχει η αγορά, υπάρχουν οι κερδοσκόποι, υπάρχουν και τα νούμερα.

Η Ελλάδα υπέγραψε μία σύμβαση που την έσωσε μέν προσωρινά απο την χρεωκοπία (το Μνημόνιο), αλλα της επέβαλε ενα πρόγραμμα διαρθρωτικών αλλαγών που εκπροσωπούν παθογένειες 30 χρόνων, και που πρέπει να διορθωθούν αμέσως. Η Ελλάδα έπρεπε να πληρώσει τα 110 δις μέσα σε 3 χρόνια απο την ώρα που τα πήρε, να επανιδρύσει όλες τις παθογένειές της σε 3 χρόνια, να πληρώσει 60-80 δις κάθε χρόνο σε ώριμα ομόλογα, κα να επιστρέψει στην ελεύθερη αγορά δανεισμού το 2013. Τίποτα απο όλα αυτά δεν είναι εφικτά. Ακόμα και οι πιο ευφάνταστοι (ή ηλίθιοι) οικονομολόγοι το καταννοούν.

Η Ελλάδα πρέπει να προστατευτεί απο τις αγορές για μια τουλάχιστον δεκαετία, και το συνολικό της χρέος να τραβηχτεί σε μεγαλύτερο χρονικό ορίζοντα. Οι διαρθρωτικές αλλαγές είναι εφικτές σε 10 χρόνια, αλλά όχι σε 3. Και αυτά θα γίνουν μόνον αν η Τρόϊκα ασκήσει πίεση. Με το ζόρι. Αλλιώς η Ελλάδα δεν αλλάζει.

Να τελειώνει λοιπόν το καλαμπούρι της εθνικής ανεξαρτησίας, της αντίστασης στο Μνημόνιο, της περίεργης αντιπολίτευσης που ζητάει ξεσηκωμό, να τελειώνουμε με το σοσιαλιστικό καλαμπούρι των συνδικάτων, των ιατρικών συμμοριών, και της λοιπής λαϊκής κλεπτοκρατίας που για 30 χρόνια μας πασάρεται για κοινωνικό σύστημα. Για να σωθεί η Ελλάδα χρειάζεται να μειωθεί το κράτος απο 30-60%. Ακόμα και αν μας χαριστεί όλο το χρέος, με τα σημερινά νούμερα παράγουμε πρωτογενή ελλείματα των 20 δις τον χρόνο. Ηρθε η ώρα να δωθεί μια λύση.

Ουσιαστικά, στη χώρα μας υπάρχουν δύο μόνον πραγματικές προτάσεις φιλοσοφικής σύλληψης και αντιμετώπισης της κρίσης (πέραν της διαμάχης ΠΑΣΟΚ-ΝΔ που είναι εντελώς φανταστική). Η μαρξιστική θεώρηση του ΚΚΕ που προτείνει έξοδο απο την Ευρώπη και το Ευρώ, και προτείνει στάση πληρωμών, κάτι που θα μετατρέψει την Ελλάδα σε Κούβα, και η νεοφιλελεύθερη κατα πολλούς θεώρηση τύπου Γεννηματά που διατηρούν το ευρώ, τις αγορές και τις συμμαχίες, και προτείνουν ενα παρατεταμένο Μνημόνιο για την Ελλάδα, αναδιάρθρωση του συνολικού της χρέους, μείωση του Κράτους κατα μεγάλο ποσοστό, και ζητούν ευρωπαϊκή προστασία απο τις αγορές για πολλά χρόνια, μέσα στο οποίο διάστημα η Ελλάδα θα μπορούσε ρεαλιστικά να ανακάμψει, να διαχειριστεί το χρέος της, να κάνει κάποιες ρεαλιστικές διαθρωτικές αλλάγές και να εμπνευστεί ενα σχέδιο ανάπτυξης μέσα απο την ιδιωτική οικονομία. Προσωπικά τάσσομαι με τη δεύτερη.

Peace and Hope

2011-05-03T11:25:00.006-04:00

Στριμώχτηκα ανάμεσα στο πλήθος βρίσκοντας μια βολική καρέκλα. Είχα έρθει εδώ απο το προσωπικό ενδιαφέρον που ασκούσαν πάντα πάνω μου θέματα πολιτικής, κυρίως σε διεθνή επίπεδο. Κάθε φορά που έφτανα σε τούτη την πόλη της πολιτικής, κυνηγούσα ομιλητές και διαλέξεις. Η όμορφη πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας, φορτωμένη με φωτισμένα μνημεία, αγάλματα και ελληνοπρεπή κτίρια, ήταν επίσης φορτωμένη και με μια τεράστια πνευματικότητα. Εβρισκες εδώ ό,τι ήθελες. Εξω απο το κτίριο του National Geographic, κοντά στο μέρος οπου η εταιρία μου είχε το γραφείο της, είχα δεί την πρόσκληση. Tariq Ali, The Duel (Η μονομαχία).

Γεννημένος στο Πακιστάν και μορφωμένος στη Δύση, ο Tariq Ali είναι μια απο τις λίγες προσωπικότητες του Πακιστάν που δεν εξαγοράστηκε απο την ντόπια ελίτ της χώρας του για να υπηρετήσει τη μυθοπλασία του νέου μουσουλμανικού κράτους που προήλθε απο τον θρησκευτικό χωρισμό του με την Ινδία. Θα μπορούσε να ήταν υπουργός, πρέσβης, ή ανώτερος αξιωματούχος έχοντας μια άνετη ζωή στην πακιστανική κλεπτοκρατία, ενα κράτος που απο έξω ίσως να μοιάζει θεσμικά όπως όλα τα άλλα, αλλα στην ουσία αποτελεί μια βόμβα έτοιμη να εκραγεί. Καθε φορά που η επικαιρότητα έπεφτε πάνω του ήταν για κάτι καταστροφικό. Σακατεμένα κορμιά απο βόμβες στην αγορά, πλημμύρες, σεισμούς και πολιτικά πάθη. Αυτά ήξερα και εγώ. Αλλα εκείνη τη βραδιά έβαλα τα πράγματα στη θέση τους.

"Το πρώτο μου βιβλίο για το Πακιστάν γράφτηκε το 1969", δήλωσε ο συγγραφέας, "και προεξοφλούσε τον διαμελισμό του νέου κράτους. Το βιβλίο απαγορεύτηκε αμέσως και διάφορα αντίτυπα κάηκαν τελετουργικά σε στρατιωτικές ακαδημίες και σχολεία. Ο διαμελισμός ήρθε μερικά χρόνια αργότερα. Δυτικό και ανατολικό Πακιστάν χώρισαν. Το ανατολικό κομμάτι απετέλεσε το Μπαγκλαντές. Το δυτικό κομμάτι που ξεκίνησε τότε με 45 εκατομμύρια, κοντεύει σήμερα τα 200."

"Μερικά χρόνια αργότερα έγραψα ενα ακόμα βιβλίο με τον τίτλο "Μπορεί το Πακιστάν να επιζήσει;". Το βιβλίο εκνεύρισε προσωπικά τον στρατηγό Ζία που κυβερνούσε τότε το Πακιστάν. Το απαγόρευσε βέβαια αμέσως. Αλλα το βιβλίο κυκλοφόρησε σε διάφορες πειρατικές εκδόσεις και διαβάστηκε απο πολλούς γραφειοκράτες της χώρας. Εκτοτε δεν απαγορεύουν πλέον βιβλία και αυτό είναι ευχάριστο. Αυξήθηκαν όμως οι πολιτικές δολοφονίες".

"Το παρόν βιβλίο (The Duel) εξετάζει τη σχέση ανάμεσα στον πακιστανικό λαό και την πολιτικοοικονομική και στρατιωτική ελίτ που κυβερνάει τη χώρα. Είναι μια παρουσίαση του Πακιστάν στον έξω κόσμο. Πρόκειται στην ουσία για μια Μονομαχία μεταξύ λαού και ελίτ που δεν έχουν μεταξύ τους τίποτα το κοινό. Ολόκληρο το στρατιωτικό κατεστημένο του Πακιστάν, η δομή του, η στελέχωσή του, η εκπαίδευσή του, ήταν ιδεολογικό δημιούργημα της Αμερικής μέσα στα πλαίσια του Ψυχρού Πολέμου. Για πολλά χρόνια ο στρατός θεωρούνταν ο μόνος μηχανισμός που δούλευε σωστά και θα μπορούσε να κρατήσει ενωμένο το Πακιστάν, υποστηρίχτηκε έτσι πολιτικά απο την Αμερική. Σήμερα όμως, αυτή η "ειδική σχέση" βρίσκεται σε κίνδυνο, η ιδεολογική της υπόθεση στα πρόθυρα αναθεώρησης. Κάτι που θα έχει τρομακτικές επιπτώσεις στην περιοχή".

Ακολούθησε μια όμορφη και περιεκτική ανακεφαλαίωση και ιστορική αναδρομή των βασικών γεγονότων που σημάδεψαν το Πακιστάν, απο τον χωρισμο του με την Ινδία, μέχρι την απόκτηση των ατομικών όπλων. Για το πώς δημιουργήθηκε το ISI (οι μυστικές υπηρεσίες της χώρας), και οι εφιαλτικές πρακτικές που ακολουθεί. Για τους δικτάτορες που πλιατσικολόγησαν τα δημόσια ταμεία για οικογενειακό όφελος. Για την "ειδική σχέση" με την Αμερική.

"Παρότι η χώρα ήταν και παραμένει στην ουσία μια στρατιωτική οικογενειακή δικτατορία, πολλά πράγματα σταδιακά άλλαξαν. Επι δικτατορίας Ζία (τον οποίον αργότερα δολοφόνησαν), το πακιστανικό υπουργείο Παιδείας και Πληροφορίας, δόθηκε εσκεμμένα σε φανατικούς ισλαμιστές με φρικιαστικές επιπτώσεις για την κοινωνία", δήλωσε ο συγγραφέας. "Ο φανατικός φονταμενταλισμός εισχώρησε σταδιακά σε σχολεία, τα ΜΜΕ και τον ίδιο τον στρατό, δημιουργώντας το σκηνικό μιας επερχόμενης κόλασης."

"Αποφάσισα να γράψω αυτό το βιβλίο όταν άκουσα πως η Αμερικη απείλησε να βομβαρδίσει το Πακιστάν στέλνοντάς το στη "νεολιθική εποχή", ανακοίνωσε στο πλήθος ο συγγραφέας, "και όταν διάβασα πως το 60% των παιδιών που γεννιούνται σήμερα στη χώρα ειναι εμφανώς "κοντύτερα" απο την προηγούμενη γενιά. Είναι οι επιπτώσεις της "Μονομαχίας" μεταξύ του απλού κόσμου και της διεφθαρμένης ελίτ που τον κυβερνάει".

Η διάλεξη τέλειωσε με εναν καταιγισμό ερωτήσεων. Για τα διεφθαρμένα αραβικά καθεστώτα, τα πυρηνικά όπλα του Πακιστάν, τον πόλεμο της Δύσης στο Αφγανιστάν, τις φανατικές θρησκευτικές ομάδες των Ταλιμπάν. Στάθηκα κατόπιν στην ουρά για να αγοράσω το βιβλίο του κ. Ali. Η ομιλία εκείνη ήταν για μένα αποκαλυπτική. Το Πακιστάν θα μπορούσε να αποτελέσει το επίκεντρο ενός νέου τρομακτικού πολέμου. Είχε όλα τα συστατικά ενός επερχόμενου κατακλυσμού. Πυρηνικά όπλα, εναν στρατό διαβρωμένο απο διάφορα αντιμαχόμενα στοιχεία, φανατικούς μουλάδες, μια πολιτική κλεπτοκρατία, και μια "ειδική σχέση" που γινόνταν επικίνδυνη. Στάθηκα μπροστά στον κύριο Ali για να μου υπογράψει το βιβλίο του. "Peace and Hope", έγραψε εκείνος υπογράφοντας το εσωτερικό του. Μια ευχή. Ο,τι ακριβώς χρειαζόνταν το Πακιστάν για να έχει μέλλον. Ο,τι ευχόνταν και εκείνος για την πατρίδα του...

------------------------
Το Πακιστάν επανέρχεται σταδιακά στο επίκεντρο της επικαιρότητας, απο την οποία εσκεμμένα απουσίαζε για πολύ καιρό. Είναι για μένα η πιο επικίνδυνη περιοχή στον κόσμο. Κλείνοντας αυτό το πόστ, άκουσα στην τηλεόραση κάποιον αμερικανό αξιωματούχο να κάνει χιούμορ με τη δολοφονία Οσάμα. "Τουλάχιστον", είπε σαρκαστικά ο αξιωματούχος, "ο Οσάμα Μπίν Λάντιν είχε την ευπρέπεια να χτίσει ενα δικό του σπίτι δίπλα στην πακιστανική ακαδημία στρατού. Φανταστείτε να τον βρίσκαμε μέσα..."

Πληροφορούμαι πως ο κύριος Τariq Ali θα βρίσκεται τις προσεχείς ημέρες στην Ελλάδα. Οσοι μπορείτε δείτε τον. Είναι ενας ζόρικος τυπάκος, που έχει και κάποιες ενδιαφέρουσες απόψεις και για τη δική μας κρίση.

City of Textiles

2011-05-01T00:07:00.005-04:00

Τις προάλλες είδα την ταινία The Fighter. Είναι η ιστορία ενός νεαρού που απο κάποια μικρή, παρακμιακή και ασήμαντη πόλη της Αμερικής, το Lowell, βρέθηκε να γίνει διάσημος για το μόνο πράγμα στο οποίο μπορούσε να διαπρέψει για να γλυτώσει απο τη φτώχεια. Το Boxing. Είναι μια κοινωνική ταινία βασισμένη σε μια αληθινή ιστορία. Δεν θα αναφέρω την υπόθεση, η ταινία παίζεται και στην Ελλάδα, είναι μια καλογυρισμένη ταινία και μπορείτε να τη βρείτε.

Στο σινεμά με έσυρε η γυναίκα μου και κάποιοι συγγενείς της. Και είδα την ταινία με κάποια ιδιαίτερη ματιά, καθώς ο αληθινός πρωταγωνιστής του φίλμ υπήρξε γνωστός της οικογένειας της γυναίκας μου, ενα παιδί της ίδιας γειτονιάς οπου μεγάλωσε και εκείνη με τα αδέλφια της, Ιρλανδοί της Αμερικής, λαϊκοί και αληθινοί άνθρωποι του μόχθου, σε μια πόλη που ήταν κάποτε βουτηγμένη στην Ιστορία, και κατόπιν πέθανε και εκείνη, όπως το Detroit κάποιου προηγουμένου πόστ. Η ταινία γυρίστηκε στη γειτονιά οπου μεγάλωσε η γυναίκα μου, η οποία φυσικά αναγνώρισε όλα τα μέρη, τα μαγαζιά και τα τοπία που είδε, καθώς και τους γνωστούς και οικείους χαρακτήρες που κοσμούν το κοινωνικό περιβάλλον της πόλης της. Ηταν μια όμορφη βραδιά.

Είχα καιρό να δώ ταινία σε μεγάλη οθόνη, και για ένα δίωρο αφέθηκα και εγώ στην έκσταση που προσφέρει ο σινεμάς, την απόδραση του μυαλού σε φτιαχτούς και φαντασιακούς κόσμους, συνδιάζοντας εικόνα, μουσική και πλοκή πολλών χρόνων μέσα στη βολική χρονική διάσταση του δίωρου, προσφέροντας τέρψη, προβληματισμό και υπερθέαμα. Για τη ζωή του πυγμάχου πρωταγωνιστή άκουσα κατόπιν πάμπολλες προσωπικές ιστορίες που δεν υπήρχαν στο σενάριο.

Πριν υποβαθμιστεί στα τάρταρα της Ιστορίας, την εποχή των ρούχων και υφαντών, απο το 1821 και για εκατό ακόμα χρόνια, η πόλη του Lowell ήταν το κέντρο της παγκόσμιας κλωστουφαντουργίας. Πάνω στο ποταμό Μerrimack, λίγα μίλια απο την αγγλική πόλη της Βοστώνης, άνοιξε το μεγαλύτερο εργοστάσιο κλωστουφαντουργίας στον κόσμο, με αργαλιούς που έφεραν απο τις Ινδίες οι εγγλέζοι. Για εναν αιώνα, η κλωστουφαντουργία του Lowell άφησε τα σημάδια της βαθιά στη νεογέννητη καπιταλιστική υπερδύναμη και στην τοπική κοινωνία.

Στους αργαλιούς του Lowell, τα περίφημα Lowell Mills, δούλευαν κυρίως γυναίκες 15-35 χρόνων (που θεωρούνταν πιο γρήγορες και αποδοτικές απο τους άντρες), σε εξοντωτικά ωράρια εργασίας που άγγιζαν τις 15 ώρες την ημέρα. Η ζωή και ή εργασία τους ήταν βασισμένη στην πρώτη θεωρία της Φάμπρικας, πρόγονος άλλων μεταγενέστερων θεωριών που αναπτύχθηκαν στην Αμερική, πριν φτάσουμε στο σημερινό Corporate σχήμα εργασίας που είναι εμπνευσμένο απο τον στρατό, με καθαρά στρατιωτική φιλοσοφία, δομή και λειτουργία.

Οι αργαλιοί λοιπόν, ήταν ενα οργανωτικό και παραγωγικό σχήμα που συνδύαζε ζωή και εργασία σε ενα, ενα πείραμα που έδινε έμφαση στην εργασιακή παραγωγή αλλά πρόσφερε και κάποια μόρφωση, ψυχαγωγία και άνεση στις απομονωμένες εργάτριες που επέλεγαν να ζήσουν μονιμα μέσα στο εργοστάσιο, δουλεύοντας εξοντωτικά ωράρια παραγωγής, με αντάλλαγμα εναν μισθό, φαγητό, εναν χώρο να κοιμηθούν, και λίγα σχολικά μαθήματα.

Η ιδέα ήταν να δημιουργηθεί σταδιακά ενα είδος καρριερίστα "εργάτη φάμπρικας", ο οποίος οικοιοθελώς θα επέλεγε αυτόν τον τρόπο ζωής, πάνω στην ψυχολογία του οποίου η βαριά καθημερινή ζωή δεν θα είχε τις τερατώδεις κοινωνικές και προσωπικές ψυχολογικές επιδράσεις της Βιομηχανικής εποχής. Ηταν ενα πείραμα που τελειοποιήθηκε αργότερα, στην Καλιφόρνια, σε σύγχρονη βέβαια παραλλαγή, απο εταιρίες όπως η Google με το σημερινό περίφημο Googleplex.

Και ενώ η παραγωγή ήταν εξοντωτική και επιβλεπόμενη, οι γυναίκες των αργαλιών απολάμβαναν τις χαρές κάποιας βιβλιοθήκης, μαθήματα μουσικής και τέχνης, φαγητό και στέγη, κάτι που την εποχή εκείνη ήταν ενα όνειρο για πολλούς που ζούσαν έξω απο τα εργοστασιακά τείχη, σε μια πόλη που ήταν σημαδεμένη απο την Ιρλανδική μετανάστευση, και τους παρείσακτους εκείνους της Ευρώπης που κυριολεκτικά διώχτηκαν απο τη γή όπου ζούσαν στην Φεουδαρχική Αγγλική αυτοκρατορία, και στάλθηκαν φορτωτική στη Βοστώνη και τη Νέα Υόρκη, 4 δολλάρια "το κόμμάτι". Η λύση του "Ιρλανδικού προβλήματος" (κατα τους Αγγλους), δημιούργησε στις όχθες της Νέας Αγγλίας τη βιομηχανική πόλη του Lowell. Κάποιες εργάτριες, τις ρούφηξαν οι αργαλιοί απο τα μαλλιά και τις άλεσαν κυριολεκτικά.

Ακολούθησαν οι εκτοπισμένοι γαλλόφωνοι του Κεμπέκ, που κατέβηκαν νοτιότερα για δουλειές που ο κρύος Καναδάς δεν μπορούσε να παράσχει. Γαλλικές εκκλησίες και σχολεία γαλλικών κοσμούν ακόμα την εργατική πόλη, που έγινε το εργατικό χωνευτήρι πολλών φυλών, όλοι τους πρόσφυγες και μετανάστες. Ακολούθησαν τα θύματα του μεγάλου πολέμου της Ευρώπης, κατέφθασαν έτσι και χιλιάδες Ελληνες. Εργάτες σε βυρσοδεψίες, τεχνίτες παπουτσιών που είχε ανάγκη η Αμερική, ράφτες, μπακάληδες και εστιάτορες. Πάνω απο πέντε ορθόδοξες ελληνικές εκκλησίες είναι ακόμα εν ενεργεία στην πόλη των αργαλιών, που μεγάλωσε δύο τουλάχιστον γενιές ελλήνων. Γέννημα θρέμα αυτής της πόλης ήταν και ο ελληνοαμερικανός Paul Tsongas, μετέπειτα γερουσιαστής της Μασαχουσσέτης και Δημοκρατικός υποψήφιος πρόεδρος των ΗΠΑ, μια φυσιογνωμία ευρέως αγαπητή, που αναβάθμισε όσο μπορούσε την πόλη με πάρκα, γυμναστήρια, μουσεία και πολιτιστικά κέντρα.

Ελληνες, Ιρλανδοί και Γάλλοι έζησαν ειρηνικά μέχρι που έφτασαν και οι επόμενοι, Βιετναμέζοι, Λαοσιανοί, και Καμποτζιανοί, τα εκτοπισμένα θύματα της κατακερματισμένης Ινδοκίνας, πεσκέσι ενός πολέμου εθνικής ανεξαρτησίας που η αμερικανική ελίτ είχε χαρακτηρισει ιδεολογικά ως "Κομμουνιστικό Ντόμινο" . Χιλιάδες και τούτοι, κατέφθασαν ρακένδυτοι, αλλάζοντας την όψη της πόλης. Πολλοί αμερικανοί που πολέμησαν στο Βιετνάμ βρέθηκαν ετσι να κατοικούν στήν ίδια γειτονιά και πόλη με εκείνους που πολεμούσαν στην Ασία. Θύτες και θύματα επέστρεψαν στο Lowell με το ίδιο εισιτήριο. Η τραγικότητα της μοίρας.

Και όταν η εποχή της αίγλης είχε πια περάσει προ πολλού, σε ενα τοπίο βιομηχανικής ερήμωσης και γκέτου, κατέφτασαν και οι τελευταίοι λούμπεν κάτοικοι της πόλης, οι ισπανόφωνοι απο το Πουέρτο Ρίκο, τον Αγιο Δομίνικο και τη Νότια Αμερική, φέρνοντας μαζί τους και κάποιες αλλόκοτες λατρινοαμερικάνικες συνήθειες, συμμορίες με όπλα, ερωτικές βεντέτες και πολύ machismo, όπως ακριβώς αναπαριστούν σήμερα οι narconovelas του μεξικανικού κινηματογράφου.

Το 1813,για την οικονομική ενίσχυση της πρώτης κλωστουφαντουργίας, πουλήθηκαν στο χρηματηστήριο περίπου 1000 πανάκριβες μετοχές (σημερινής αξίας 1.000 δολλαρίων η μία),και όταν 9 χρονια αργότερα, το 1821 ανακοινώθηκαν κέρδη ύψους 30%, πολλοί επιχειρηματίες έσπευσαν να επενδύσουν διπλά και τρίδιπλα στη νέα επιχείρηση. Και ενώ η Αμερική υιοθέτησε απο τότε ιστορικά το Χρηματιστήριο ως μέσο ανεύρεσης αναπτυξιακών κεφαλαίων, η πόλη του Lowell μεταμορφώθηκε ξαφνικά σε ενα απέραντο ανθρώπινο εργοτάξιο. Το 1850, με συνολικό πληθυσμό περίπου 33 χιλιάδες, η πόλη απασχολούσε τουλάχιστον 10 χιλιάδες εργάτριες, πολλές απο αυτές ηλικίας μόλις 15 χρόνων. To παραγωγικό αυτό σύστημα κράτησε κάπου 100 χρόνια πριν τελικά μετακομίσει αλλού και αυτοκαταστραφεί.

Κάπου το 1842, ο αριστουργηματικός άγγλος συγγραφέας Charles Dickens επισκέφτηκε τις φάμπρικες των αργαλιών και εδήλωσε έκθαμβος απο την ευρεία πολυμάθεια των εσώκλειστων γυναικών, τα πιάνα που διέθετε οι επιχείρηση, καθώς και το πρόγραμμα σπουδών και διαλέξεων που συμπεριλάμβαναν ακόμα και πανεπιστημιακούς καθηγητές του τότε Harvard College. Η σύγκριση με τις φάμπρικες του Manchester και του Birmingham, οπου ο περισσότερος πληθυσμός ήταν τελείως αναλφάβητος και σημαντικά άρρωστος, έδωσε στον μεγάλο συγγραφέα την εικόνα ενός εργασιακού παράδεισου. Οι γυναίκες που συνάντησε, ήταν όλες καθαρές, υγιείς και εντυπωσιακά εγγράμματες.

Μα ο επίγειος εργασιακός παράδεισος των 73 ωρών την εβδομάδα δεν κράτησε πολύ, και ήδη απο το 1834, οι υπάκουες, καθαρές και μορφωμένες εργάτριες κατέβηκαν σε απεργία απαιτώντας καλύτερες εργασιακές συνθήκες. Ζητούσαν να κατεβούν οι ώρες εργασίες απο 15 σε 10 ώρες την ημέρα! Η μικρή γυναικεία ομάδα των εργατριών που κατέβηκε σε κείνες τις απεργίες δέχτηκε τότε όλο το μίσος της διοίκησης, η οποία τις απέλυσε δημιουργώντας και μια εργασιακή μαύρη λίστα που μοιράστηκε σε όλο τον βιομηχανικό κόσμο. Μια δυναμική εργάτρια, που οργάνωσε την πρώτη ιστορική απεργία, η Sarah Bagley άφησε πίσω της κάποια υπέροχα πολιτικά και εργασιακά γραπτά, που διασώζονται μέχρι σήμερα μαζί με όλη την εφημεριδογραφία της εποχής.

Σε κάποια άλλη μεριά της πόλης, μακριά απο τα καπνισμένα κτίρια των υφαντών και τον μολυσμένο ποταμό οπου πετιούνταν τα χημικά απόβλητα, μέσα σε απίθανους κήπους και μανικιουρισμένη πολυτέλεια, ζούσαν οι ιδιοκτήτες και μάνατζερς της επιχείρησης. Την εμβληματικά χλιδάτη αλλά προβληματική ζωή των προνομιούχων αυτής περιόδου, επιχείρησα να αναδείξω κάποτε αυτοσαρκαζόμενος, σε τούτο το πόστ. Οι οικογένειες των ευγενών που ζούσαν σ' αυτά τα σπίτια αισθάνονταν μια βαθιά και ειλικρινή απέχθεια για τη ζωή στη μακρινή αμερικανική αποικία, και μια συχαμάρα για τα ανθρώπινα ερείπια που η Ευρώπη είχε αποβάλει κοινωνικά, και που τώρα ζούσαν και εργαζόνταν στην Αμερική.

Αυτούς τους ανθρώπους πρέπει να τιμούμε σήμερα, Πρωτομαγιά, με τη συμβολή και θυσία των οποίων φτάσαμε στο εργασιακό οκτάωρο και την πολιτική ψήφο. Για να υπενθυμίσω, πως τα πρώτα εργατικά κινήματα του κόσμου, έγιναν εδώ, στην πόλη του Lowell, και απο γυναίκες, πολύ πρίν την τιμούμενη πασίγνωστη εργατική επανάσταση του Σικάγου.

Στον θαυμαστό και παγκοσμιοποιημένο πια κόσμο του σήμερα, τα παραγωγικά μοντέλα έχουν αλλάξει έκτοτε πάμπολλες φορές, δημιουργώντας άλλοτε κάποια καλύτερα, πιο ανθρώπινα και έξυπνα συστήματα, και άλλοτε κάποιες συμπληγάδες πέτρες που ακόμα αλέθουν και συντρίβουν τον άνθρωπο, και θυμίζουν με τρόμο την επιστροφή στην εποχή της βιομηχανικής φεουδαρχίας.

Καλή Πρωτομαγιά.

Κατακλυσμός ποιότητας

2011-04-30T00:28:00.010-04:00

Εσείς ασχολείστε με τον Γιωργάκη, την Μπιρμπίλω και την Τρόικα, οι άγγλοι με τον μεγαλειώδη γάμο τους, οι άραβες τραβάνε διάφορα ζόρικα αντάρτικα και βομβαρδισμούς, και εμείς εδώ ασχολούμαστε με τα δικά μας.

Στους διάφορους μέχρι σήμερα γραφικούς υποψηφίους του Ρεπουμπλικανικού κόμματος που θα μας σώσουν απο τον κομμουνιστή Ομπάμα, προστέθηκε και ο πασίγνωστος τηλεπαραθυράκιας και πολύ φολκλόρ επιχειρηματίας της φωτογραφίας, που θα διαγωνιστεί σε πλανηταριό τη γνωστή μας Sara Palin (που θα κατέβει λέει αν δεν βρεθούν άλλοι "εθελοντές" να σώσουν τη χώρα), εναν βαρεμένο απο το Νότο, τον Mike Hackabee ("πολύ βαθιά Αμερική", κάτι σαν αμερικανικό "βαθύ Πασόκ για θρησκευόμενους"), και διάφορους άλλους ημιπαλαβωμένους σκληροπυρηνικούς εθνικιστές που ηχούν τύμπανα πολέμου και όταν μιλάνε "εννοούνε business".

To ρεπουμπλικανικό Fox News, (η αμερικανική "ΥΕΝΕΔ" της στιγμής), συμπορεύεται βέβαια μαζί τους καθημερινά, κυνηγώντας κομμουνιστές, σοσιαλιστές, μεξικανούς παράνομους, προοδευτικούς δασκάλους, ομοφυλόφιλους, ευρωπαιστές και λοιπά φρικιά και αντιαμερικανούς που έχουν το θράσος να θέλουν ιατρική ασφάλεια για όλους, αλλά δεν θέλουν να χτίσουν άλλες δημοκρατίες στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στην Λιβύη, και όπως φημολογείται, προσεχώς και στη Συρία. Ολοι αυτοί οι απίθανοι τύποι "θέλουν πίσω την Αμερική τους". Να βομβαρδιστεί και η Κίνα που μας κρατάει χρεωμένους.

Την τελευταία εβδομάδα, καλά νάναι οι άνθρωποι, ασχολούμαστε αποκλειστικά με το πιστοποιητικό γεννήσεως του Ομπάμα. Ορδές "αγανακτισμένων" (έχουμε και εδώ τέτοιους), μαζεύονται σε συγκεντρώσεις και τηλεοράσεις για να καταγγείλουν τον απατεώνα μαυρούκο πρόεδρο, που αφού γεννήθηκε στην Κένυα και πέρασε τα παιδικά του χρόνια σε μουσουλμανικό σχολείο στην Ινδονησία, επέστρεψε τελικά στην Αμερική για να γίνει πρόεδρος στη ζούλα. Ο απατεών αφρικανός πρόεδρος, ενώ προσπαθεί να κάνει την Αμερική σοσιαλιστική Ευρώπη (μακριά τέτοιο κακό απο μάς), τώρα μας πάσαρε και το πλαστό πιστοποιητικό γεννήσεως που το φτιάξανε λέει στο Adobe Ilustrator κάτι ερασιτέχνες, αλλά οι γάτες του Fox News τους έπιασαν με λάδι.

Θά έχουμε βέβαια συνέχεια. Αν βαρεθήκατε Καρατζαφέρη- Μειμαράκη, Πάγκαλο- Τσίπρα και άλλους γραφικούς, παρακολουθήστε και τα αμερικανικά νέα. Καθόλου δεν πλήτουμε στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Update

Tα πράγματα περιπλέκονται ακόμα περισσότερο, καθότι υπάρχουν 2 πιστοποιητικά γεννήσεως, το αριστερό (short form), και το δεξιό (long form). Δεν γνωρίζω τη διαφορά τους. Το αριστερό πιστοποιητικό είχε ήδη βρεθεί, αλλά όχι το δεξιό. Εγινε έτσι κάποια νομική μήνυση για να προσκομιθεί το δεύτερο. Το οποίο είναι και το αμφισβητούμενο.

Φυγή

2011-04-29T09:56:00.005-04:00

Στιγμή ευφορίας το γκρέμισμα του Τείχους του Βερολίνου, ενα νεαρό ζευγάρι στέκονταν ήρεμα ανάμεσα στο πλήθος που έσπαγε με τις βαριοπούλες τα συμπαγή τσιμέντα ανοίγοντας μια διέξοδο προς την άλλη μεριά της πόλης. Σημαίες χαράς ανέμιζαν στον αέρα, σαμπάνιες άνοιγαν με ενθουσιασμό, το πλήθος λυσομανούσε ζαλισμένο απο ενθουσιασμό. Ο δημοσιογράφος τους πλησίασε με το συνεργείο, για να κατοχυρώσει μια δήλωση χαράς και καταδίκης του συστήματος που τώρα κατέρρεε με βία. Η Ανατολική Γερμανία άνοιγε στον έξω κόσμο.

"Δεν ξέρω τι να σας πώ", είπε η κοπέλα, "είναι μια δραματική στιγμή. Νοιώθω μια μεγάλη χαρά. Αλλά συνάμα φοβάμαι". "Τώρα είστε ελεύθεροι", τους υπενθύμισε ο δημοσιογράφος, "μια νέα Γερμανία αναγεννιέται". "Ναί, βέβαια", είπε η κοπέλα, "μόνο που τώρα πρέπει να πάρουμε και εμείς μια απόφαση. Να μείνουμε ή να φύγουμε". Μα γιατί να φύγετε τώρα;" ρώτησε ο δημοσιογράφος. "Τώρα αλλάζουν όλα. Δεν είναι αυτή η στιγμή να μείνουν όλοι όσοι ήθελαν να φύγουν;"

Ο νεαρός φίλος της κοπέλας την αγκάλιασε στοργικά. Το πλήθος ανέμιζε σημαίες και μοίραζε κομμάτια του Τείχους στους περαστικούς. Κοίταξαν για λίγο την κάμερα με κάποια αμηχανία, ο δημοσιογράφος έστεκε και εκείνος επίμονος για μια μεγαλειώδη απάντηση. Ενα διεφραρμένο και μισητό σύστημα έπεφτε. Ολοι πιά ήταν ελεύθεροι να κάνουν ό,τι πια θέλουν και ονειρεύτηκαν.

"Eμείς θα φύγουμε", αντέταξε ξαφνικά ο φίλος της κοπέλας. "Θα περάσουν πολλά χρόνια για να αλλάξουν τα πράγματα γύρω μας. Είμαστε ακόμα νέοι. Δεν αξίζει να περιμένουμε..."

Eφ' όλης της ύλης

2011-04-28T00:12:00.004-04:00

Την τελευταία φορά που πέρασαν απο την Ελλάδα "οι υπαλληλίσκοι" της Τρόικας, μας ξετίναξαν στον αέρα με μιά τους συνοπτική συνέντευξη. Μας είπαν τί θα πουλήσουμε (εισηγμένες και μή), και πόσο (50 δίς). Κατόπιν έφυγαν, και αν εκτιμώ σωστά, στο Ελλαδιστάν έγινε της παλαβιάρας. Διαλύθηκε ο πασοκικός πολιτισμός! Ούτε διαβουλεύσεις, ούτε συναινέσεις, ούτε τίποτα. Ψέλισε μόνον η αρχιτουρίστια το συγκινητικό "οι υπαλληλίσκοι δεν πρέπει να δίνουν συνεντεύξεις...".

Ο πρώτος χρόνος Τρόικας θα παραμείνει αξέχαστος. Δεν ξέρω τί αποκομίσατε εσείς, αλλά εγώ θαύμασα όλο το φάσμα της ελληνικής κλεπτοκρατίας. Συμμορίες επι συμμμοριών και ληστές επι ληστών. Ηταν ο χρόνος της αυτογνωσίας. Τα είδαμε όλα έλληνες, απο spreads μέχρι κερδοσκόπους, και απο Ακη μέχρι Ψωμιάδη. "Σε αγαπάμε Παναγιώτη μου...". "Ναί, κι εγώ σας αγαπώ..." Το τί μαλακία αφομοιώσαμε είναι απορίας άξιον. Eχουμε τεράστια εθνική απορροφητικότητα.

Ο λυκάνθρωπος της φωτογραφίας, εμβληματική μορφή της ελληνικής λαικής κλεπτοκρατίας, κυβερνάει τελικώς την Ελλάδα. Ηταν ενα παλιό ιστορικό ερώτημα που το λύσαμε τελικά φέτος. Πρίν φύγει με τα κλεμμένα θα κάνει λίγο ακόμα θόρυβο, και με όσο θράσος του απομένει θα προσπαθήσει και ενα τελικό deal. Οπως μετά την Χούντα δεν βρίσκαμε χουντικούς, τώρα δεν θα βρίσκουμε κλεπτοκράτες.

Ερχονται σε λίγο και πάλι "οι υπαλληλίσκοι". Με τι μπαλαμούτι θα τους ησυχάσουμε τώρα; Εχουμε κυριολεκτικά πνιγεί στα ψέματα. Στα σκατά, όπως γραφικά περιέγραψε και ο ίδιος ο Στρός Κάν την ελληνική κλεπτοκρατία. Και τι θα γίνει τώρα; Τί θέλουμε έλληνες να γίνει;

Εγώ θέλω εκλογές. Αν η Ελλάδα είναι να γίνει Κούβα, θέλω να το ξέρω τώρα. Αν πρόκειται να με κυβερνάει ο Φωτόπουλος θάθελα να το μάθω τώρα. Αν είναι να μείνουμε για πάντα σε οικονομική και πολιτική κατοχή, να το πληροφορηθώ αμέσως. Αν πρόκειται να συνεχίσω με Γιωργάκη και Αντωνάκη, να το νοιώσω εδώ και τώρα. Αν όμως ειναι να αλλάξει κάτι στην Ελλάδα, και αυτό τώρα πρέπει να γίνει. Εσείς τί θέλετε να αλλάξει; Εγώ θέλω να ρίξω την κλεπτοκρατία και τον κρατισμό, αυτοί είναι οι εχθροί μου. Να ζήσουν τα παιδιά μας ελεύθερα.

Εκλογές λοιπόν. Εδώ και τώρα. Απο χαβαλέ και μαλακία πήξαμε. Ολα τα ερωτήματα στο τραπέζι με συνοπτικές διαδικασίες. Θέλουμε Μνημόνιο, ή όχι; Θέλουμε Ευρώ η δραχμή; Θέλουμε ελεύθερη αγορά και καπιταλιστική ανάπτυξη ή ενα κρατικοκεντρικό κομματικό κράτός; Πανεπιστημιακό ασυλο θέλουμε; Διαχωρισμό Κράτους- Εκκλησίας; Πρόεδρο; Σύνταγμα; Να αποφασίσουμε τί θέλουμε. Η θα ειναι οι τελευταίες εκλογές μας, ή οι πρώτες ενός ελεύθερου και καινούργιου κράτους. Είμαι απολύτως έτοιμος να ρίξω την ταπεινή μου ψήφο.

Oρμή αδρεναλίνης

2011-04-25T00:12:00.003-04:00

Ξυπνούσα πάντα ξημερώματα για να αγναντέψω τη θάλασσα. Ηταν μια στιγμή μαγείας. Ο ωκεανός έφτανε ήρεμος στα πόδια του ξενοδοχείου, μια ελαφριά αύρα με δρόσιζε ηδονικά. Το δωμάτιο γωνιακό, κοιτούσε απο τις δύο μεριές της πόλης. Απο μπροστά η ανοιχτή και απέραντη θάλασσα. Απο πίσω τα τροπικά βουνά, καταπράσινα και με πυκνή βλάστηση. Οπως τα έβλεπα κάποτε στην τηλεόραση, πριν ποτέ μου φανταστώ πως θα πάταγα το πόδι μου εδώ. Ενα πανέμορφο νησί χαμένο μέσα στον απέραντο ωκεανό.

Καθώς η μέρα χάραζε, πάνω στον μακρινό ορίζοντα, μίλια απο την ακτή, τους έβλεπα να περιμένουν υπομονετικά το κύμα καθισμένοι πάνω στα surfing boards. Το κύμα θα τους έπαιρνε ώρες αργότερα, όταν ο ωκεανός θα αγρίευε και θα φούσκωνε, και θα τους ξέβραζε στην παραλία με μια ορμή αδρεναλίνης, 100 μίλια την ώρα. Με τον τηλεφακό της μηχανής τους διέκρινα σε μικρές ομάδες, κοντά ο ένας με τον άλλον, να χειρονομούν και να κουβεντιάζουν. Αναρωτιόμουνα πως τα κατάφεραν και έφτασαν μέχρι εκεί, τόσο μακριά απο την ακτή, μέσα στο σκοτάδι της νύχτας. Αναρωτιόμουνα και για τους καρχαρίες της ανοιχτής θάλασσας.

Ποτέ δεν είδα την τελική τους κούρσα. Εφευγα κατόπιν για τη δουλειά. Αντε τώρα να δουλέψεις μέσα σε ενα δαίδαλο απο ημιφωτισμένα mainframes, και περιστοιχισμένος απο ομάδες security. Με τι καρδιά να παράγεις στους τροπικούς, ξέροντας πως ενώ εσύ έφτιαχνες το τηλεφωνικό δίκτυο της χώρας, οι άλλοι έχασκαν αμέριμνα κάτω απο τους φοίνικες, καταναλώνοντας αλατισμένες μαργαρίτες και μάϊ-τάϊ ανάμεσα σε αιθέριες ημίγυμνες υπάρξεις που λιάζονταν προκλητικά στη καυτή εξωτική άμμο...

Καλό Πάσχα

2011-04-17T22:51:00.004-04:00

Στο συλλογικό υποσυνείδητο ανθρώπων και κοινωνιών, έχει και η Επανάσταση την αξία της. Η ανάγκη του ανθρώπου για δικαιοσύνη ειναι μάλλον πανανθρώπινη. Καμμία κοινωνία δεν επιθυμεί συλλογικά την αδικία και την ανισότητα. Η οποία βεβαίως βρίσκεται παντού, με κάποιες ίσως εξαιρέσεις τις ιστορικές εκείνες περιόδους που κάποιο όραμα καταφέρνει (ακόμα και τυχαία) να εμπνεύσει συλλογικά μια ικανή ανθρώπινη μάζα ωστε να γίνει κίνημα. Η Ιστορία ειναι ενα κύκλος πολέμων και περιόδων απραξίας με κάποια μικρά διαλείμματα Ανθρωπισμού. Εκατοντάδες πόλεμοι και μετα μια Αναγέννηση. Εκατοντάδες πόλεμοι και ένας Διαφωτισμός. Εκατοντάδες πόλεμοι και μια Γαλλική Επανάσταση.

Στην ανθρώπινη ιστορική εμπειρία καταγράφονται και άλλες ανάγκες. Στην απαρχή της Ιστορίας, υπάρχει η λατρεία της Γονιμότητας, του αγροτικού κύκλου της γής που παράγει καρπούς και φαγητό. Και στη συνέχεια, κάποιες μεταφυσικές ανάγκες του ανθρώπου να δοξάσει την ανθρώπινη ζωή ωστε να την διατηρήσει φιλοσοφικά αθάνατη. Γιατί η πραγματική ζωή τελειώνει. Μόνον φιλοσοφικά και συμβολικά μπορείς να την επεκτείνεις. Οι τρείς αυτές φιλοσοφικές ανάγκες του ανθρώπου, η λατρεία προς τη Γονιμότητα, ο Φόβος του Θανάτου που πρέπει να νικηθεί και η ανάγκη της Δικαιοσύνης, δημιούργησαν τους ανθρώπινους Θεούς. Φανταστικούς μέν, συμβολικούς δέ. Ισως μάλιστα και αναγκαίους.

Δεν έχω μεταφυσικές ανησυχίες, ούτε θρησκευτικές ανάγκες, μπορώ να ζήσω χωρίς θεούς και εκκλησίες. Σε μια στιγμή μοναξιάς, έγραψα κάποτε και εναν μονόλογο για τη Θρησκεία. Αλλά τούτος εδώ, ήταν ο μεγαλύτερος επαναστάτης, ιστορικά ο συμβολικότερος. Δεν ξέρω αν έζησε ποτέ του και τι ήταν, τον φαντάζομαι σαν εναν αιρετικό χίππυ που τριγυρνούσε πόλεις και χωριά αναπτύσσοντας κάποιες πρωτόγνωρες θεωρίες ανθρωπισμού. Μάλλον ευχάριστος στον κόσμο, θεατρικός ταλαντούχος και σταρ του δρόμου (ίσως και λίγο τσαρλατάνος), δυσάρεστος στο επίσημο μικροσύστημα εξουσίας. Ισως να δούλεψε λίγο περιστασιακά για να ζήσει, ίσως να τον συντηρούσαν άλλοι. Δεν παντρεύτηκε ποτέ του και δεν απέκτησε περιουσία. Μάλλον τα έβαλε και με τους άρχοντες της περιοχής του. Στο τέλος βρήκε τον θάνατο στον σταυρό, μια συνηθισμένη ρωμαική τιμωρία της εποχής του.

Για μένα, αν υπήρξε ποτέ του, ήταν μόνον Ανθρωπος που είχε δημιουργήσει γύρω του ενα τελετουργικό μυστήριο. Δεν αναστήθηκε ποτέ, αλλά δεν έχει σημασία. Βάλτε όσο συμβολισμό θέλετε. Την εποχή της αποδόμησης που ζούμε, επιτρέπεται και αυτό. Εγώ προσωπικά τον γουστάρω.

Καλό σας Πάσχα.

O εφιάλτης του μέλλοντος

2011-04-16T14:34:00.014-04:00

Είναι για μένα προσωπικά απορίας άξιον γιατί η Τρόϊκα συνεχίζει να εκταμιεύει τις δόσεις του δανείου διάσωσης προς την Ελλάδα τη στιγμή που μια απλή παρατήρηση αρκεί για να διαπιστώσει κανείς πως κανένας απο τους όρους του Μνημονίου για διαρθρωτικές αλλαγές στον τόπο μας δεν έχει στοιχειωδώς εφαρμοστεί, και πως η ελληνική κρατικοκεντρική κλεπτοκρατία, ανομία και ατιμωρησία συνεχίζεται αμείωτη.

Γνωρίζει καλά η Τρόϊκα πως η διαφθορά στην Ελλάδα είναι εμπεδωμένο πολιτιστικό στοιχείο συμπεριφοράς, και πως η χώρα δεν διαθέτει κανέναν μηχανογραφικό μηχανισμό που θα μπορούσε να παράξει σοβαρά και αξιόπιστα νούμερα. Η περίοδος που η χώρα θα μπορούσε να έχει οργανωθεί διοικητικά και τεχνοκρατικά έχει περάσει προ πολλού ανεπιστρεπτί, η δε περίφημη "ανάπτυξη" στην Ελλάδα ήταν και παραμένει κρατικοκεντρική. Τα τελευταία 30 χρόνια, "ανάπτυξη" για την Ελλάδα ήταν το κομματικό μοίρασμα των ευρωπαϊκών κοινοτικών πακέτων (πάνω απο 130 δις ευρώ) που κατασπαταλήθηκαν σε κομματικά δώρα, επιδόματα, ψευτοσυντάξεις, δήμους, κοινότητες, βολέματα "αφισοκολλητών", και δώρα του λαού.

Γνωρίζει πολύ καλά η Τρόϊκα πως η Ελλάδα κυβερνιέται απο απίθανες συμμορίες καταλήστευσης του εθνικού της πλούτου, και πως υπάρχει πλέον ενας ανοιχτός πόλεμος διατήρησης "κεκτημένων" που στο συλλογικό υποσυνείδητο μεγάλης μερίδας του ελληνικού λαού αποτελεί και τον δρόμο του "λαού προς την εξουσία". Γνωρίζει πολύ καλά πλέον η Τρόϊκα πως μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού δεν επιθυμεί ούτε εννιαίο μισθολόγιο, ούτε μηχανογράφηση και εξυγίανση στον δημόσιο τομέα, ούτε οργανωμένο κτηματολόγιο, ούτε φοροεισπρακτικούς μηχανισμούς. Η αντίσταση κατα του Μνημονίου είναι στην ουσία αντίσταση κατα του τρόπου ζωής που ο κομματικός κόσμος επέβαλε τα τελευταία 30 χρόνια στους Ελληνες, και μιας κρατικίστικης και λαϊκίστικης ιδεολογίας βαθιάς ριζωμένης στο συλλογικό υποσυνείδητο πολλών Ελλήνων. Ναί, δεν είναι όλοι, αλλα μια τεράστια μερίδα του ελληνικού λαού ειναι αντιευρωπαϊκή, αντιδυτική, αντιεπιχειρηματική και απολύτως αντικαπιταλιστική.

Προς τί λοιπόν η επιμονή της Τρόϊκας να επιβάλει ξαφνικά στην ελληνική κοινωνία ενα πρόγραμμα "ανάπτυξης" που στην ουσία στηρίζεται πάνω σε κανόνες μιας ανταγωνιστικής και ανοιχτής οικονομικής καπιταλιστικής παραγωγής (διότι περι αυτού πρόκειται), την οποία μεγάλο μέρος του ελληνικου λαού ούτε πρακτικά επιθυμεί, ούτε είναι σε θέση να δεχθεί φιλοσοφικά; Πάνω σε ποια ηθική βάση, φιλοσοφική θεώρηση και σε ποιούς μηχανισμούς θα δεχτεί να στηρίξει, η κατα μεγάλο ποσοστό αριστερίζουσα και κρατικοκεντρική κοινωνία της Ελλάδας την προτεινόμενη καπιταλιστικού τύπου ανάδιοργάνωση της οικονομικής της παραγωγής και κοινωνικής της οργάνωσης; Ποιός τρελός θα αγοράσει το 17% της ΔΕΗ για να τον κυβερνάει ο Φωτόπουλος;

Η Ελλάδα (στη διάρκεια αυτής της γενιάς τουλάχιστον), δεν μπορεί να αναπτυχθεί πάνω σε σύγχρονες και ανταγωνιστικές καπιταλιστικές βάσεις οικονομικής παραγωγής γιατί αποτελεί περίπτωση κοινωνίας που στην πλειοψηφία της αντιτίθεται σθεναρά στον Καπιταλισμό. Δεν το θέλει. Η κυβέρνηση υπέγραψε το Μνημόνιο μόνον για να πάρει τα χρήματα του δανείου και όχι για να κάνει καπιταλιστική επανίδρυση του ελληνικού κράτους. Θα πρέπει να είναι εμφανές στην Τρόϊκα πως η πλειoνότητα της ελληνικής κοινωνίας συνεχίζει να επιθυμεί ενα κρατικοκεντρικό σύστημα σχεδιασμού και διακυβέρνησης, και πως κάθε πρόγραμμα "αξιοποίησης" του εθνικού της πλούτου θα καταλήξει σε ενα αδιαφανές και χυδαίο συντεχνιακό ξεπούλημα των όσων πόρων της έχουν απομείνει, στους διάφορους κολλητούς και κουμπάρους. Καμμία εξυγίανση, αξιοποίηση και ανάπτυξη δεν μπορεί να γίνει μέσα σε ενα περιβάλλον απόλυτης σήψης, αδιαφάνειας και συντεχνιακής κλεπτοκρατίας.

Κατα την προσωπική μου εκτίμηση, είναι αδύνατον να μην έχει κάνει η Τροϊκα τις φιλοσοφικές θεωρήσεις που διατυπώνω σ' αυτό το πόστ. Συνεχίζει όμως τις εκταμιεύσεις χρημάτων σε μια κοινωνία που δεν μπορεί να αλλάξει, και επιβάλει ενα καπιταλιστικό πρόγραμμα "αξιοποίησης" και "ανάπτυξης" σε μια χώρα που δεν μπορεί ούτε πρακτικά να το εφαρμόσει, ούτε φιλοσοφικά να το δεχθεί. Και αυτό για μένα ειναι ύποπτο. Σημαίνει πως οι ξένοι πιστωτές της Ελλάδας έχουν πια διαπιστώσει πως η Ελλάδα δεν μπορεί να αναπτυχθεί καπιταλιστικά, και επανέρχονται τώρα με ενα απλό και οργανωμένο σχέδιο οικονομικής εξόντωσης και μακροχρόνιας οικονομικής και πολιτικής διακυβέρνησης. To ότι οι Τροϊκανοί είναι αδίστακτοι, να το δεχτώ. Οχι όμως πως είναι φιλοσοφικά και στρατηγικά βλάκες.

Και έτσι, αν απομένει κάτι στους έλληνες, είναι η προκύρηξη εκλογών και ενα εθνικό δημοψήφισμα οπου ο ελληνικός λαός θα αποφανθεί αν πράγματι επιθυμεί την επανίδρυση του ελληνικού κράτους, τις διαρθρωτικές αλλαγές που επιβάλλονται, το καπιταλιστικό σχέδιο "ανάπτυξης" και αξιοποίησης που του προτείνεται, και ποιοί θα το διαχειριστούν. Για να τα απορρίψει όλα αυτά (κατα την αξιολόγησή μου) πανηγυρικά, παραμένοντας στον κρατικοκεντρικό σχεδιασμό που για χρόνια τώρα έχει συνειδητά επιλέξει. Αποφεύγοντας έτσι και την εφιαλτική έκρηξη ενός ακόμα εμφυλίου πολέμου.

-------------------------
Το πρόγραμμα "ανάπτυξης" εδώ. Μνημείο ασάφειας, θολούρας, κομματικής μπουρδολογίας και νεοελληνικού χαβαλέ, απόλυτα συμβατό με την κρατικοκεντρική κομματική σκέψη της πασοκικής συμμορίας που αφού δημιούργησε το κλεπτοκρατικό λαϊκό τερατούργημα το πελατειακού Κρατισμού, καλείται τώρα να κάνει την Ελλάδα...Σιγκαπούρη.

Το μπλόγκ θα παραμείνει ανοιχτό αλλά με λιγότερο ενθουσιασμό και περισσότερη "άνοιξη".

Μια ιατρική επίσκεψη

2011-04-10T15:40:00.006-04:00

Τον μήνα Σεπτέμβριο είχα ενα μικρό ατύχημα και επισκέφτηκα εναν ορθοπεδικό. Ενα μήνα αργότερα ακολούθησε μία αλλη επισκεψη σε κάποιον χειρούργο, του οποίου τη γνώμη ήθελα για κάτι το προσωπικό μου. Ακολούθησε κατόπιν μια τρίτη επίσκεψη σε εναν οφθαλμίατρο, που την κάνω κάθε χρόνο.

Και αρχές Απριλίου είχα την ετήσια επίσκεψη με τον οικογενειακό γιατρό μου, εκείνον δηλαδή που έχω επιλέξει να παρακολουθεί τα πάντα στην υγεία μου, ο κεντρικός σχεδιαστής και σύμβουλος που έχει μια συνολική εικόνα όλης της ιατρικής μου ιστορίας. Εκατσε λοιπόν απέναντί μου με ενα μικρό κομπιουτεράκι σαν κι αυτό της φωτογραφίας, και μέσα απο τη μικρή οθόνη, έφερε στην επιφάνεια τρία αρχεία σε μορφή Word, που περιείχαν τις ηλεκτρονικές σημειώσεις του ορθοπεδικού, του χειρούργου και του οφθαλμίατρου που είχα δεί στο παρελθόν. Και οι τρείς αυτοί γιατροί, μετά την επίσκεψή μου, έκατσαν ο καθένας ξεχωριστά και έγραψαν μια περίληψη της ιατρικής μου επίσκεψης, η οποία πέρασε ηλεκτρονικά σε κάποια βάση δεδομένων και έγινε μέρος του ιατρικού ιστορικού μου. Ο ένας είχε μια σελίδα σημειώσεις, ο άλλος δύο παραγράφους, ο τρίτος μια μικρή υποσημείωση.

Στο σύστημα εμφανίστηκαν επίσης οι εξετάσεις του εργαστηρίου που είχαν γίνει μια εβδομάδα νωρίτερα, απο τις οποίες ο γιατρός έβλεπε διάφορους δείκτες σε περιεκτικότητες που τον ενδιάφεραν. Χοληστερίνη γλυκόζη, κλπ. Εχοντας έτσι μια πληρη εικόνα της υγείας του ασθενούς του, μου μίλησε κατόπιν για ό,τι με ενδιέφερε, και προχώρησε σε μια φαρμακευτική αγωγή. Στο σύστημα εμφανίστηκαν τα φάρμακα που έπαιρνα εκείνη τη στιγμή, και πάνω σ' αυτά, ο γιατρός έκανε κάποιες διορθώσεις και πληκτρολόγησε και εκείνος κάποιες σημειώσεις στο σύστημα.

Οι ηλεκτρονικές του συνταγές πέρασαν αυτοματα στη βάση δεδομένων του συστήματος συνταγογράφησης που υπάρχει απο χρόνια, και που έχει όλο το ιστορικό μου. Τα φάρμακα θα τα έπαιρνα απο το τοπικό μου φαρμακείο το οποίο ειδοποιήθηκε επίσης ηλεκτρονικά. Στο τέλος της επίσκεψης, ο γιατρός τύπωσε τρείς σελίδες που περιείχαν μια περίληψη της ιατρικής μου κατάστασης, τα φάρμακα που έπαιρνα, και τις συμβουλές του. Η επίσκεψη τελείωσε.

Πριν την έξοδο, είδα κάποια γραμματέα. Εκείνη είδε στο σύστημα τα ραντεβου που μου πρότεινε για το μέλλον ο γιατρός μου, και έκλεισε ηλεκτρονικά τις ημερομηνίες. Στο τέλος, ηλεκτρονικά επίσης, προσκόμησε και στην ιατρική μου ασφάλεια την ιατρική επίσκεψη του γιατρού που με είδε. Εκείνος θα πληρωθεί έτσι ηλεκτρονικά, εγώ δε θα πάρω ταχυδρομικά στο σπίτι μου την απόδειξη με το τι με χρέωσε. Ο γιατρός μου ήταν και παραμένει μόνον γιατρός μου. Μαζί του δεν είχα ποτέ μου καμμία οικονομική συναλλαγή...

Οchi chernye

2011-04-07T21:43:00.026-04:00

Очи Черные (Οchi chernye-Dark Eyes) - Ρωσικό ερωτικό γύφτικο τραγούδι γραμμένο απο τον ουκρανό συγγραφέα και ποιητή Yevhen Pavlovych Hrebinka (1812-1848), και μελωποιημένο απο εναν γερμανό συνθέτη (Florian Hermann) το 1884. Το αθάνατο μουσικό αριστούργημα έχει μελωποιηθεί σε απίθανες διασκευές, σε ρυθμό πιάνου, λατινικό ρυθμό κιθάρας, τζάζ, ακόμα και σε έκδοση ντίσκο, και ειδικές διασκευές για τον κινηματογράφο. Αναμφίβολα αξιοπρόσεκτη και ειδικού βάρους και αξίας για μένα προσωπικά, και η εκτέλεση του ακκορντεονίστα, απο τις εποχές που πάλευα και εγώ με το απίθανο οργανάκι, να εντάξω την πανέμορφη μελωδία στο προσωπικό μου ρεπερτόριο.

Τα υπόλοιπα, και δραματικά, ας τα αφήσουμε για τώρα.
Φίλοι μου, Καλή Ανοιξη.

----------------------------------
Очи чёрные, очи страстные
Очи жгучие и прекрасные
Как люблю я вас, как боюсь я вас
Знать, увидел вас я в недобрый час
----------------------------------
Ochi chornyye, ochi strastnyye
Ochi zhguchiye i prekrasnyye
Kak lyublyu ya vas, kak boyus' ya vas
Znat' uvidel vas ya v nedobryi chas
----------------------------------
Black and burning eyes,
black as midnight skies
Full of passion flame,
full of lovely game
I'm in love with you,
I'm afraid of you.
Days when I met you
made me sad and blue.

Στα όρια του κόσμου

2011-03-20T17:48:00.013-04:00

Φρανσίσκο Καμάτσο αγαπητέ μου, Ντόν Καμάτσο αν προτιμάτε, είπε ο καινούργιος του γείτονας, ο πρώτος που τον επισκέφτηκε απο τη μέρα που έφτασε στο νησί. Δουλεύω στην εφημερίδα, ξέρετε. Να με διαβάσετε. Αφηγούμαι εκεί ιστορίες που εφευρίσκω την προηγούμενη μέρα. Γυναίκες που απατούν τους άντρες τους, τυχοδιώκτες που φτάνουν στην ακτή αυτής της γής, άγριες δολοφονίες και μυστήρια, περιγράφω τέλειες ζωές αλλά και απόλυτες δυστυχίες, αποδράσεις απο φυλακές, μάχες και έρωτες. Στο δημαρχείo της πόλης, στα παλιά σκονισμένα αρχεία που κανείς πλέον δεν επισκέπτεται, απο εκεί παίρνω τις ιστορίες μου. Και τις διασκευάζω κατα τις επιθυμίες μου. Τεράστια η απήχηση. Εχετε και εσείς κάποια ιστορία, υποθέτω. Θα θέλατε να γράψω ένα ωραίο άρθρο για σας;

Ανοιξε τα παράθυρα και ο ήλιος και η μυρωδιά της θάλασσας πλημμύρισε το σπίτι. Ηταν στον παράδεισο. Μια λουλουδιασμένη γή απλώνονταν απο την ακτή μέχρι την κορυφή των βουνών, απο την απεραντοσύνη της θάλασσας μέχρι τον ουρανό. Ηταν άγνωστος ανάμεσα σε αγνώστους, ευτυχισμένος και εκστασιασμένος. Θα χανόνταν σε μια καινούργια ζωή, θα άλλαζε συνήθειες, όνειρα και συνείδηση. Ισως,σκέφτηκε, να άλλαζε και το ονομά του. Θα επέλεγε ενα όνομα καινούργιο, εύηχο και ουδέτερο. Να μην προδίδει ούτε την καταγωγή του, ούτε τις προτιμήσεις του, ούτε το παρελθόν του. Κάτι σαν όνομα εταιρίας που να προφέρεται απο όλους, σε όλες τις γλώσσες. Θα κατασκεύαζε εναν καινούργιο κόσμο, μια καινούργια ζωή. Θα ρωτούσε και τον Ντόν Καμάτσο που ήταν ειδικός στις "κατασκευές". Γέλασε με τη σκέψη του. Μάλλον είχε τρελαθεί.

Κατέβαινε συχνά την κατηφόρα του δρόμου, προς την υπαίθρια αγορά με τους μικροπωλητές. Στη μικρή πλατεία με τις πραμάτιες, αντίκρυ στην παλιά εκκλησία των ισπανών και το φάρο που αγνάντευε το πέλαγος, στάθηκε για λίγο χαζεύοντας το άγαλμα του άγνωστου ήρωα της περιοχής, έργο κάποιου φοιτητή των καλών τεχνών. Βίκτωρ Καστίγιο. Κρατούσε ενα σπαθί στο ενα χέρι και ενα βιβλίο στο άλλο. Μάλλον θα ήθελε να ξεκινήσει κάποια επανάσταση και να μορφώσει τον πληθυσμό. Το βλέμμα του ήταν στραμμένο προς τη θάλασσα. Μάλλον θα αγνάντευε τη μακρινή Ευρώπη. Η ζωή του κινούνταν στα όρια της φαντασίας. Ιδεολόγος.

Απλωσε μπροστά του την εφημερίδα και έψαξε το άρθρο που του πρότειναν. Ηταν νύχτα, έλεγε η ιστορία, oταν ο κλέφτης μπήκε στο σπίτι απο την πίσω πόρτα. O Nτόν Καμάτσο, αρθρογράφος της εφημερίδας Santo Domingo Noticias βρισκόνταν εκείνη τη στιγμή στο γραφείο του και πληκτρολογούσε ενα άρθρο. Δεν άκουσε έτσι τα βήματα του βραδινού του επισκέπτη, και όταν το αντελήφθει ήταν πλέον αργά. Ακουσε μονάχα κάποια φωνή στη κουζίνα, και ανήσυχος παράτησε τη γραφομηχανή του και έτρεξε στις σκάλες. Μπαίνοντας στην κουζίνα αντίκρυσε με δέος τη γυναίκα του να σπαρταράει απο τους πόνους πνιγμένη στα αίματα. Στο πάτωμα της κουζίνας, πάνω στα ξερά αίματα, διαγράφονταν ακόμα οι άγνωστες πατημασιές του δράστη..."

Ο νέος εξωτικός παράδεισος του άρεσε. Απλοί άνθρωποι οι ντόπιοι, απλές και λιτές οι ζωές τους, απλοϊκές και παιδαριώδεις οι σκέψεις τους. Αλλά μέσα στη μουσική τους και τη θρησκευτική τους ευλάβεια έμοιαζαν ευτυχισμένοι. Απο το μεγάλο χάρτη αυτού του κόσμου, είχε επιλέξει μια ήρεμη και εξωτική γωνιά για να απολαύσει τον έρωτά του. Είχε ίσως πιο πολλά απο τους ντόπιους. Είχε κάποια γή, ενα πανέμορφο σπίτι στη θάλασσα, μια αυλή γεμάτη λουλούδια και εξωτικά δέντρα, μια αποθήκη γεμάτη φρούτα μπαχαρικά και φαγητά, άλογα και φτηνή υπηρετική βοήθεια. Αυτόνομος και ελεύθερος θα έφτιαχνε εδώ τη βάση του. Μαζί με τη γυναίκα που αγαπούσε. Ηταν μια μοναδική ευκαιρία.

Δεν ήταν άλλωστε ο μόνος που έφτασε άγνωστος σε τούτες τις ακτές. Στις διάφορες παρέες και μπάρ της πόλης, και απο φίλους που έρχονταν στο σπίτι, είχε συλλέξει μια απέραντη συλλογή απο ιστορίες ανθρώπων που ήρθαν εδώ απο ιδεολογία και ανάγκη να ξεφύγουν τις μεγάλες και κουραστικές κοινωνίες, τα μεγάλα σχήματα και τα τυραννικά καθημερινά τρεχάματα της βιοπάλης. Άν και κανείς δεν ήξερε σίγουρα τί ακριβώς ήταν και πρέσβευε ο καθένας τους, μια μικρή κοινότητα ήδη υπήρχε απο πολίτες που στις προηγούμενες ζωές τους έρχονταν απο αλλού, τη μακρινή Ευρώπη και την Αμερική. Τώρα θα έμπαινε κι αυτός στη μικρή τους κοινότητα.

Ετρεξε την παραλία με το άλογο αναπνέοντας την αύρας της θάλασσας. Ο ήλιος έκαιγε το κορμί του ηδονικά, ένοιωθε νέος, υγιής και δυνατός. Κάπου στο τέλος της πανέμορφης παραλίας, βρήκε μια σειρά απο φοίνικες. Κάθισε στη σκιά τους και αγνάντεψε τη μαγική θάλασσα. Στον μακρινό θαλάσσιο ορίζοντα φαντάστηκε τα καράβια των ισπανών να φτάνουν. Ηταν το πρώτο ταξίδι τους στο μακρινό εξωτικό νέο κόσμο. Ξάπλωσε στη σκιά των δέντρων να ξεκουραστεί.

Στη μαγεία της θάλασσας, διάβαζε αργά και το ιστορικό του βιβλίο. Στο δημαρχείο της πόλης είχε βρεί τη μόνη αφήγηση για τον επαναστάτη του αγάλματος. Ωραίος επαναστάτης τούτος ο Βίκτωρ. Είχε έρθει στο νησί με μια γαλλίδα ερωμένη που υπεραγαπούσε. Διαποτισμένος απο τις ιδέες της γαλλικής επανάστασης ξεκίνησε εδώ μια άλλη επανάσταση οργανώνοντας τους ντόπιους. Ηθελε να φτιάξει μια Γαλλία στους τροπικούς. Αλλά τα πράγματα ήταν δύσκολα. Η Ευρώπη ήταν μακριά και οι οργανωμένες ομάδες των ντόπιων τον πολεμούσαν ανελέητα. Τα παραδείσια νησιά δεν χρειαζόνταν επαναστάτες. Μόνον ντόπιους άρχοντες.

Ανακάτεψε τη ζεστή άμμο με τα πόδια του και τεντώθηκε ακόμα περισσότερο. Ηλιος και θάλασσα έλουζαν τώρα το κορμί του. Στον ορίζοντα τα καράβια των ισπανών είχαν σχεδόν φτάσει στην αμμουδιά της ακτής, άκουγες θαρρείς τις φωνές του. Η Ευρώπη ανακάλυπτε τον Νέο Κόσμο. Ενοιωσε τα μάτια του κουρασμένα απο τη νύστα, να κλείνουν πάνω στις σελίδες του βιβλίου. Μέσα στη ηδονή της ζέστας και τις φωνές των ισπανών που έσερναν τις βάρκες στην ακτή, το μυαλό του ζαλισμένα αφομοίωσε την επόμενη παράγραφο του βιβλίου.

"Το τέλος του Βικτωρ Καστίγιο ήταν τραγικό. Ηταν νύχτα oταν ο δολοφόνος μπήκε στο σπίτι του απο την πίσω πόρτα. O Βίκτωρ, καθόνταν εκείνη τη στιγμή στο γραφείο του και έγραφε κάποιο άρθρο για την επανάσταση. Δεν άκουσε έτσι τα βήματα του βραδινού του επισκέπτη, και όταν το αντελήφθει ήταν πλέον αργά. Δέχτηκε μια σειρά απο θανάσιμα χτυπήματα και έπεσε κάτω αίμοφυρτος. Πέθανε απο αιμοραγία εγκατελλειμένος, μέχρι που η γαλλίδα ερωμένη του τον βρήκε νεκρό λίγο αργότερα. Στο πάτωμα της κουζίνας, πάνω στα ξερά αίματα, διαγράφονταν ακομα οι άγνωστες πατημασιές του δράστη..."

Paz no Rio

2011-03-19T00:00:00.005-04:00

Η Τζέννιφερ ήρθε στο ραντεβού με το ποδήλατο. Κόκκινα μακριά μαλλιά, κόκκινα σκουλαρίκια, κόκκινα βραχιόλια, μακρύ κολιέ με κόκκινες χάντρες, κόκκινα παπούτσια. Σήμερα η Τζέννιφερ ήταν κόκκινη. Την τελευταία φορά που την είδα ήταν μπλέ. "Ντύνομαι στο China Town."με πληροφόρησε."Με ό,τι λάχει."

Την κοίταξα για λίγο επίμονα, προσπαθώντας να συνδυάσω αυτό που έβλεπα με εκείνο που θυμόμουν. Η γυναίκα-αίνιγμα μάλλον διασθάνθηκε τη σκέψη μου και πέρασε στην αντεπίθεση. "Καμμία σχέση με τότε", απάντησε χωρίς να περιμένει την ερώτηση. "Σήμερα τα πράγματα είναι παντού χειρότερα. Μόνον στη Νέα Υόρκη υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες άστεγοι. Για επαναστάτες ούτε λόγος. Δεν υπάρχουν κάν εθελοντές. Ωρα τώρα για καφέ."

Αδειασε στο τραπέζι τα δώρα που μούφερε. Βιβλία. Κοινωνικές ιστορίες και ανθρώπινα δράματα. Για τα γκέτο των ανθρώπων που ζούνε σαν σκουπίδια, παιδιά που χάθηκαν για πάντα, ακτιβιστές του δρόμου και σκάνδαλα. Απέραντα σκάνδαλα. "Πάρε και τούτο", συνεχίζει. "Τίνα Ρόζενμπεργκ, Τα παιδιά του Κάιν. Διαβάζεται εύκολα. Μιλάει για τα παιδιά που χάθηκαν. Κάπως έτσι είναι παντού. Μακριά απο τα αμερικανικά προάστια η ζωή ειναι απλά ανάποδα."

Eίχε μόλις επιστρέψει. Προσχαρη και αισιόδοξη, αλλά ανήσυχη και εκ βαθέων αλλαγμένη. Για μήνες έβλεπε απο το παράθυρό της τις φιγούρες να κατηφορίζουν και να ανηφορίζουν μπαινοβγαίνοντας στα θλιβερά σπιτάκια με τα αυτοσχέδια οικοδομικά υλικά, τις πέτρες, τα τούβλα, τους τσιγκους. Πανιά στις πόρτες, κουρελούδες στα παράθυρα, ανοιχτά νερά που τρέχουν, φωνές που κάναν έρωτα, παιδιά να κλαίνε, γέλια, μουσικές και μυρωδιές απο φαγητά.

Και πολύ φολκλόρ η φτώχεια του αλλουνού, με πληροφόρησε, κάτι σαν Jurassic Park εξαθλιωμένων. "Ολη η πόλη είναι στην ουσία ενα θεατρικό αντάρτικο. Ακόμα και οι τουρίστες θέλουν τώρα να κάνουν εκδρομες μέσα στις φαβέλες, να δούν κανα παιδάκι με Ούζι, να αφουγκραστούν τη σεξουαλικότητα της χώρας, τον κοινωνικό της ξεπεσμό, να μυρίσουν λίγο θάνατο και ξεσηκωμό. Οι φτωχοί έχουνε πιάσει τα καλύτερα οικόπεδα της πόλης, οι άλλοι θέλουν απλά να τους "ξυρίσουν", έρχονται σε λίγο και οι Ολυμπιακοί. Πάνω απο δεκα χιλιάδες οι νεκροί μέχρι τώρα απο τις μάχες με την αστυνομία." Για το τί γίνεται εκεί μέσα θα τα γράψει στο δικό της βιβλίο. Το υλικό που έφερε είναι τεράστιο.

Και πυροβολισμοί. Τα βράδια το ελικόπτερο δεν την άφηνε να κοιμηθεί απο τις περιπολίες, κι έτσι καθόταν στο παράθυρο και το χάζευε που ανεβοκατέβαινε. "Κάθε μπάμ και νεκρός βέβαια, τους έβλεπες που τον φόρτωναν κατόπιν με τις κουβέρτες". Κοιμόσουνα τα βράδια Τζέννιφερ; Eδωσε μια περίεργη απάντηση, κάτι φιλοσοφικό και αλήτικο. Καθένας με τη ρουτίνα του. Εκείνη κάθε πρωί μάζευε τα χαρτιά της, σαντάλια, τσιγάρα, κουτιά με φάρμακα, ενα μπουφάν φωτογράφου με τις τσέπες γεμάτες στυλούς, φίλμ και αντικείμενα της δουλειάς, και έβγαινε στο σοκάκι. Την περίμεναν στο "κέντρο".

Γυναίκες που ήθελαν κάποιον να μιλήσουν, θύματα αλκοολισμού και απίθανης κακοποίησης, παιδιά που ήθελαν γάλα, φαγητά, φάρμακα, βιβλία. Και εκείνη έτρεχε παντού να οργανώσει τις ομάδες, να καταγράψει τα παράπονα, να μοιράσει τα κουτιά με τα υλικά, να μιλήσει σε εκείνους που έπρεπε, να κάνει τις απαραίτητες συμμαχίες. "Η απελπισία της απόλυτης φτώχειας είναι μια μούχλα που τρώει το μυαλό και το κορμί. Αυτό έμαθα εκεί. Οργανωμένες ληστείες, εμπόριο όπλων και ναρκωτικών, παιδική πορνεία, αρρώστιες. Και πολύ αντίδραση. Είναι τόσο σπασμένο το κοινωνικό συμβόλαιο, τόσο σάπια αυτή η πόλη, που οι εκρήξεις είναι εφιαλτικές. Οι αστυνομικοί σκοτώνουν τους νάρκος, οι νάρκος σκοτώνουν τους εμπόρους, και όλοι μαζί σκοτώνουν τα παιδιά. Νάξερες πόσες φορές έχασα τις αισθήσεις μου απο την αηδία..."

Είχε αγοράσει εκεί και ενα σπίτι. Ηταν ο μόνος τρόπος να συνεχίσει να ζεί στη Βραζιλία.Το κτιριακό συγκρότημα οπου ζούσε ήταν καλά φυγαγμένο. Απο ολόκληρο στρατό. Πολλοί πηγαινοέρχονταν στη δουλειά με ελικόπτερο. Η Βραζιλία έχει τις περισσότερες ιδιωτικές εταιρίες ελικοπτέρων στον κόσμο, είπε με ύφος κυνικό, εκείνη είχε πιο πολλούς ανθρώπους με όπλα να της φυλάνε το σπίτι απ' οτι ο πρόεδρος της χώρας το προεδρικό του μέγαρο. Τώρα θα πηγαινοέρχονταν ανάμεσα στο Ρίο και τη Νέα Υόρκη.

Το γκαρσόνι φέρνει τους καφέδες. Η Τζέννιφερ ανακατεύει τον καφέ της νωχελικά. "Χαθήκαμε μωρό μου" αναστενάζει. "Νά, που με βρίσκεις", λέει προσφέροντάς μου την καρτά της. Patrice Τ. Αυτό είναι το αληθινό της ονομα. Η Τζέννιφερ είναι η Patrice. Πάντα η Patrice ήτανε, εκτός απο μια και μόνον εποχή που έγινε εξ ανάγκης Τζέννιφερ για λόγους ασφαλείας. Σε μια απίθανη ανθρωπιστική θητεία τόσο ξεχωριστή, απίθανη και επικίνδυνη, που είναι ακόμα θαυμαστό πως υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που την επιλέγουν εθελοντικά.

Γόνος πάμπλουτης οικογένειας επωνύμων, πάντα ήθελε να είναι κάποια άλλη. Ηθελα να τη ρωτήσω αν είχε πράγματι γεννηθεί με το μυθικό ποσό που της καταλόγιζαν μερικοί, αν φοβόταν όσο καιρό ήταν στο Ρίο. Την είχα γνωρίσει σαν Τζέννιφερ, σαν Τζέννιφερ μου άρεσε, Τζέννιφερ θα την κρατούσα στο μυαλό μου. Μια χύπισσα κοκκινομάλα, με ενα ποδήλατο. Δεν τόλμησα να τη ρωτήσω όσα σκεφτόμουνα.

Το νέο "κέντρο" που ετοίμαζε θα γινόνταν στο Queens. "Εκεί τώρα μεταφέρεται ο ανάποδος κόσμος. Ιδια προβλήματα, να ξέρεις, φαγητά, φάρμακα βιβλία. Μόνον που εδώ είμαι επώνυμη." Αυθόρμητα και ξαφνικά, με σφίγγει στην αγκαλιά της, καθώς η ώρα του καφέ έχει τελειώσει, και κατευθύνεται όπως πάντα, προς το "κέντρο". "Να μη χαθούμε πάλι", μου φωνάζει με τον απλό και όμορφο τρόπο της, ενώ ετοιμάζεται να φύγει με το ποδήλατο.

Καθώς την κοιτάω να ξεμακραίνει, η γυναίκα μυστήριο ξαναμαντεύει τη σκέψη μου και επιστρέφει. "Η μητέρα μου είχε χάσει τα μυαλά της όταν της είπα πού ήθελα να κάνω το διδακτορικό μου", λέει τελικά με απόλυτη φυσικότητα. "Εκλαιγε όλη μέρα. Ηθελε να με εμποδίσει, να μου στείλει σωματοφύλακες. Ναί, φοβήθηκα πολύ στη κόλαση που πήγα, στην αρχή έκανα εμετούς τα βράδια, ήθελα να φύγω. Αλλά με είχαν κρύψει καλά πίσω απο χαρτιά και ψεύτικα ονόματα. Τελικά δεν ήταν και τόσο άσχημα. Δεν μου έκαναν κάν την τιμή μιας απαγωγής..."

------------------------------------------------------------------
*Το πόστ αναφέρεται στη φαβέλα Ροσίνια, μια απο τις μεγαλύτερες στο Ρίο. Εχει πληθυσμό 250 χιλιάδες, και είναι στριμωγμένη ανάμεσα σε δύο καλές περιοχές. To βασίλειο της ανισότητας.

** Τη Τζέννιφερ τη γνώρισα κατα τη διάρκεια ενός πανεπιστημιακού ταξιδιού στο Ρίο, το τέλος της δεκαετίας του 80. Ελληνικής καταγωγής (απο τη Μάνη), ο παππούς της διετέλεσε κάποτε πρόεδρος της Mobil Oil. Ξανασυναντηθήκαμε κατόπιν στη Νέα Υόρκη όπου έμαθα και την πραγματική της ταυτότητα. Στο παρελθόν υπήρξε και κουμπάρα μου. Ηρθε καθυστερημένα στο γάμο, οδηγώντας ενα ενοικιασμένο φορτηγό με το δώρο της - μια κρεβατοκάμαρα(!)

***Ποτέ μου δεν θεώρησα πως ο Μητσάρας απο το Πέραμα που ψηφίζει Αλέκα και ακούει Καζαντζίδη, αγαπάει περισσότερο τον συνάνθρωπο, ή διακατέχεται απο περίσσιες ανθρωπιστικές ευαισθησίες απο κάποιον που γεννήθηκε στην Εκάλη, έχει πέντε πτυχία και ψωνίζει Κολωνάκι και Λονδίνο. Ο ανθρωπισμός, όπως και η Ευτυχία και ο Ερωτας, είναι εντελώς προσωπικά θέματα. Κι αν ποτέ μου αφαίρεσα απο κάποιον το δικαίωμα να διεκδικήσει τη δική του προσωπική φιλανθρωπία, είτε λόγω πλούτου, είτε λόγω ταξικής καταγωγής, η Tζέννιφερ με έπεισε για το αντίθετο.

****"Paz no Rio" (Ειρήνη στο Ρίο). Σύνθημα τοίχου και διαδήλωσης.

Ιαπωνία

2011-03-14T01:18:00.030-04:00

Την ώρα της βιβλικής καταστροφής της, τη φέρνω στο μυαλό μου σαν μια απο τις πιό θαυμαστές χώρες που ήμουν τυχερός να επισκεφθώ, ενας χώρος εσωστρεφής και ξένος, απόμακρος και μυστηριώδης, μα και συνάμα σεβάσμιος και αξιοπρεπής. Διατηρούσε το τοπίο της όπως ο κηπουρός τον κήπο, καθένας ξεχωριστά και όλοι μαζί, μια κοινωνία που απο τα βάθη της Ιστορίας άνοιξε με τη βία στον έξω κόσμο, και ενώ αρίστευσε σε γνώση και υπερμοντερνισμό, κράτησε συνάμα σαν φυλαχτά και εκείνα που αγαπούσε και ήταν κομμάτια της ψυχής της. Mαθημένη απο τις καταστροφές, η Ιαπωνία σήμερα ξαναδοκιμάζεται. Μα θα αντέξει πιστεύω. Απο υπερηφάνια, αγάπη προς τη σκληρή δουλειά και σεβασμό προς την Ιστορία της.

Μπήκα μια μέρα στα έγκατα της ψυχής της, χαμένος για λίγες μέρες στις μαγικές ιστορικές της πόλεις, το Nikko, την Kamakura, και το πανέμορφο Kyoto, που γλύτωσε παρα τρίχα μια άλλη βιβλική καταστροφή, τον αμερικανικό βομβαρδισμό του 2ου παγκοσμίου πολέμου, που ήταν στα σκαριά να δημιουργήσει μια ασιατική "Δρέσδη", και που κάποιοι ευσυνείδητοι ακαδημαϊκοί κατάφεραν να πείσουν τον αμερικανό πρόεδρο να ματαιώσει. Ο ήχος μιας ξύλινης καμπάνας ηχούσε καθώς έπαιρνα αυτή την ανηφόρα, σε ενα τοπίο αιώνων που φιλοξενούσε πανέμορφα χειροποίητα τέμπλα, λιτά νεκροταφεία και μανικιουρισμένους εξωτικούς κήπους. Στους ξύλινους πανάρχαιους ναούς, οι επισκέπτες άφηναν καποιες γραπτές ευχές για τους νεκρούς και τη ζωή. Εκεί ένοιωσα τόν απόλυτο σεβασμο και δέος του κόσμου προς τον πολιτισμό που κουβαλάει. Δύο πράγματα είναι αμέσως αντιληπτά σ' αυτή τη χώρα. Η καθαριότητα και ο σεβασμός πρός τη φύση, και το υπέρμετρο βάρος της Ιστορίας.

Ενας εσωστρεφής και ορθολογικός λαός, οι Ιάπωνες τηρούν με συνέπεια μια σειρά απο συμπεριφορές ποτισμένες απο πανάρχαιους συμβολισμούς και τελετουργίες αιώνων. Στα θέατρα της χώρας η θεατρική θεματολογία κρατάει ακόμα απο την εποχή των Σαμουράϊ και των οργανωμένων φέουδων, πνιγμένη στην πανδαισία των χρωμάτων της φύσης και των πολεμικών στολών και κιμονό που εναλλάσσονται στη σκηνή με μουσική υπόκρουση και μουρμουρητό αιώνων,σε μια ατμόσφαιρα πλήρους κατάνιξης, ησυχίας και ακινησίας. Κάποια θεατρικά έργα διαρκούν 8 ώρες! Και στα μικρά εστιατόρια όπου τα φαγητά εκτίθενται σε ανοιχτή θέα με περιγραφή και τιμές, θυμάμαι ακόμα την υπόκλιση της υποδοχής και της αποχώρησης, σεβασμός και αυτός προς τον άγνωστο πελάτη που επέλεξε το μικρό οικογενειακό μαγαζί για το φαγητό του.

Η αισθητική της αγοράς έχει την αίσθηση της γειτονιάς και μια αφοπλιστική απλότητα. Παρόλη την κουλτούρα της εργασιομανίας και της ξέφρενης παραγωγής που εκτόξευσε τη χώρα απο τις στάχτες σε μια βιομηχανική υπερδύναμη, το στοιχείο της υπερβολής, τόσο αληθινά έντονο στην Αμερική και τόσο μιμητικά ψεύτικο στην Ελλάδα, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη δεύτερη διάσταση της Ιαπωνικής ψυχής, εκείνη της λιτής και απλοϊκής ύπαρξης. Παντού, οι δύο Ιαπωνίες, εκείνη του ηλεκτρονικού υπεμοντερνισμού και η άλλη της ιστορικής απλότητας, γίνονται έντονα αισθητές και συνυπάρχουν υπέροχα. Απο το ντύσιμο μέχρι την αγορά.

Την είδα απο μακριά να διασχίζει την κόκκινη γέφυρα του πάρκου. Με το κιμονό. Αργό περπάτημα, χαμόγελο και ηρεμία. Ξεπέρασα τον δισταγμό μου να της ζητήσω μια φωτογραφία. Τηρώντας το ιαπωνικό πρωτόκολο, υποκλίθηκα με σεβασμό και της μίλησα. Υποκλίθηκε και εκείνη ευγενικά με ένα πλατύ χαμόγελο, και υποκλινόμενη με τη σειρά της, μου επέτρεψε τη φωτογραφία. Ηταν μια μαθήτρια γυμνασίου που συνήθως ντύνονταν με μπουζάκια απο τα καλάθια της λαϊκής, αλλά τις κυριακές ζώνονταν την παράδοση της χώρας της και έβγαινε βόλτα στο πάρκο. Ηταν η προσωποποίηση των δύο Ιαπωνιών. Την έφερα στο μυαλό μου καθώς άκουσα και είδα τον τρομακτικό σεισμό της καταστροφής. Ελπίζω να είναι καλά. Το όνομά της ήτανε Yukari. Μου χάρισε μία απο τις ομορφότερες φωτογραφίες που τράβηξα ποτέ μου.

--------------------------
All pictures by Locus Publicus, free for public use
Japan
--------------------------

Massive earthquake hits Japan
Japan: earthquake aftermath
Japan: Vast devastation
Japan: New fears as the tragedy deepens
Japan: Continuing crisis
Japan: Hopes fade for finding more survivors
Japan: One week later